Tagarchief: blog

Vrolijke blogberichten aub!

Standaard

Wauw, mijn blog verjaart vandaag!

c6da63a50d70264308ab03cc7f17aa23

Al 2 jaar seg, het gaat vooruit! Ik kan trots zeggen dat ik op die 2 jaar tijd veel vooruitgang heb geboekt. Ik ben sterker geworden. Minder vatbaar voor emotionele huilbuien. Minder vatbaar voor dat dagenlange  downgevoel. En minder vatbaar voor het gevoel dat heel de wereld tegen mij is.

Ik vecht nog wel steeds tegen de harde wereld. Maar ik begin meer en meer te beseffen dat ik het gevecht ooit wel eens kan winnen. Ik weet dat ik het onrecht nooit zal kunnen laten verdwijnen uit de wereld. Ik weet dat er altijd mensen zullen blijven sterven, ook mensen die ik graag zie. En ik weet dat ik nooit blij zal worden om het feit dat mijn papa dood is. Maar ik weet ook dat ik er ooit wel vrede zal mee kunnen nemen. Dat ik ooit weer helemaal gelukkig zal worden. En dat ik samen met mijn vrienden en familie tegen de harde wereld opkan.

En daarom ben ik na 2 jaar, nog steeds heel erg blij met mijn blognaam. Ik heb er toen niet zo lang stil bij gestaan, maar het was wel een goede keuze, achteraf gezien. En dat heb ik te danken aan een hele lieve vriendin die deze woorden aan mij schreef: “samen vechten we tegen deze harde wereld, samen.

 

Ik heb net nog eens mijn aller eerste blogbericht gelezen. (https://samentegendehardewereld.wordpress.com/2012/01/04/what-the-hell-am-i-doing-here/) Ik was duidelijk compleet verloren. En dat gevoel begin ik steeds meer achter mij te laten. Mede dankzij mijn blog en mijn volgers. Dus, bedankt blogje en volgertjes!

2 jaar lang heb ik al gestreden tegen de harde wereld. Samen met jullie. En dat leverde van alles op. 2 jaar vol triestige berichten en hier en daar een paar vrolijke berichten. Maar daar wil ik beetje bij beetje verandering in brengen.

Op naar nog weer een nieuw blogjaar, vol met vrolijke berichten!

 

Bloggen en stilletjes huilen

Standaard

Wat heb ik mijn blog gemist! 2 weken lang heb ik mijn blog niet of amper aangeraakt. Dat voel ik toch wel. Ik mis het wanneer ik mijn gedachten en gevoelens niet kan opschrijven. Ik mis het wanneer ik de verhalen van andere mensen niet kan lezen. Grappig of triestig, maakt al niet uit. Ik mis het gewoon.

Ik hou van mijn blog, gewoon omdat het mijn gedachten leeg maakt en mijn hart weer vol.

Ik heb zoveel te vertellen over de voorbije dagen, dat dit al mijn 3e bericht is vandaag 🙂

 

Voor de stage hadden we een heel interessante sessie op onze hogeschool. Een sessie over rouw en verlies. Deze sessie stond al een tijdje gepland en ik keek er dan ook naar uit. Wel met gemengde gevoelens, maar ik keek er naar uit.

En het was het waard! De sessie werd gegeven door iemand die er heel erg veel van kent. Karin Genijn. Amai, wat een sterke vrouw is dat. Ze gaf vroeger les op een school en door verschillende verlieservaringen heeft ze zich omgeschoold tot vertrouwensleerkracht en verliescouncelor. Op de school waar ze les gaf hebben ze één van hun leerlingen verloren. Dat heeft haar aangezet om zich verder te verdiepen in verlies.

De manier waarop ze alles vertelde was zo mooi. Ze wist heel duidelijk over wat ze het had. Je kon zien dat ze gebroken is geweest en dat ze zichzelf op één of andere manier heeft weten te lijmen.

Ze vertelde over de ‘theoretische’ kant van rouw en verlies. Maar ze heeft ook heel veel verteld over haar eigen ervaringen. Ze toonde zelfs een filmpje van de gebeurtenissen na het verlies van die leerling op haar school. En amai, dat brak ons allemaal wel eventjes. Ik moest enorm hard op mijn tanden bijten om niet in tranen uit te barsten. Ik heb enkel heel wat tranen in mijn ogen gehad, de rest heb ik kunnen wegslikken. Heel onze klas was muis stil op hier en daar wat gesnik na. Ik was er echt niet goed van. Zo’n hard en triestig verhaal. Ik ben er zeker van, als ik me toen had laten gaan, had ik wel een paar uur lang kunnen wenen. Zo’n triestig verhaal had ik nog maar zelden gehoord en gezien.

Op zo’n momenten besef ik dat het verlies van mijn papa maar klein is in vergelijking met zo’n verlies. En toch, ik moet het ook niet minimaliseren. Voor mij is het verlies van mijn papa groot. Maar niet onoverwinnelijk. Ooit komt het goed.

 

Karin Genijn vertelde ook dat ze van quotes houdt. Alleen al door dat te zeggen, had ze me al helemaal mee. Er stonden ook verschillende quotes in haar powerpoint. Natuurlijk heb ik ze snel snel overgeschreven. Ik deel ze graag ook met jullie 🙂

“Pas als de snaren precies goed staan, niet te strak en niet te los, kan je muziek maken.”

“De afstand stelt niets voor. Het is vooral de eerste stap die moeilijk is.”

“Als woorden moeilijk te vinden zijn, laat dan vooral je hart spreken.”

“Een luisterend oor biedt meer dan een mond vol adviezen.”

“Als je verdriet recht in de ogen kijkt, wordt zijn aanblik zachter. Wanneer je het ontwijkt, blijft het je achtervolgen.”

 

Vooral die laatste past bij mij. Ik moet mijn verdriet recht in de ogen kijken. Maar het is gewoon zo verdomd moeilijk soms…

 

Hip hip hoera!

Standaard

Wauw, ik had er geen idee van. Gelukkig is WordPress er om mij aan zo’n dingen te herinneren!

Mijn blog bestaat vandaag exact 1 jaar!

1 jaar! Dat moet gevierd worden. PARTYYYYYYY !!

Of nee, helaas pindakaas, ik heb examens. En dan nog, een feestje voor de verjaardag van mijn blog is een beetje onnozel. Maar stiekem ben ik wel trots.

Er zijn maanden geweest waarin ik mijn blog verwaarloosd heb. Eigenlijk is verwaarlozen niet het juiste woord. Ik heb hem laten rusten. Mijzelf rust gegeven. Want, zoals ik toen heb geschreven, het voelde als een verplichting. En dat wou ik niet. Dus ik nam een pauze. Ik wist niet wat er ging volgen, ik dacht dat ik misschien nooit meer op mijn blog ging schrijven maar nee. De drang om terug te schrijven was sterker als mijzelf. Dus begon ik weer te schrijven. Met nieuwe moed. Met nieuwe zorgen, met nieuw verdriet en oud verdriet. Met nieuwe hoop, met nieuwe ideeën, met een traan en een lach.

Mijn blog is mijn beste vriend. Mijn maatje waartegen ik alles kwijt kan. En zoals bij elke hechte vriendschap ontstaan er al eens ruzies. Dan laat je elkaar eventjes gerust. Maar na een tijdje besef je dat je niet zonder je beste vriend kan. Dus ga je met knikkende knieën terug  en zeg je sorry.

Samen tegen de harde wereld. Ik en mijn blog, ik en mijn 18 (WAUW 18!) volgers, ik en mijn gedachten tegen de wereld. Samen staan we sterker en samen kunnen we het verdriet de baas. Want, zoals ik gisteren zei, ik ben sterker geworden. Mijn blog heeft daar een groot aandeel in. Maar mijn vriendinnen een nog groter aandeel. Mijn mama ook. Mijn familie, helaas, niet. En ja, ik heb daar ook een aandeel in. Ik heb er mede voor gezorgd dat ik sta waar ik nu sta.

Oké, genoeg praatjes. Tijd voor …

300px-Cartoon_taart

& bedankt blogje dat ik steeds mijn verdriet, zorgen, frustraties, wanhoop, hoop, vragen en weet ik veel wat nog allemaal, bij jou kwijt kon.

& happy birthday!