Tagarchief: boek

Extreem luid & ongelooflijk dichtbij

Standaard

Nu het vakantie is, heb ik terug meer tijd om boeken te lezen. Dat ben ik dus ook aan het doen.

Ik kan nooit kiezen in welk boek ik moet beginnen, dus lees ik er altijd meerdere tegelijk. Eén van de boeken waarin ik nu bezig ben is er eentje van Jonathan Safran Foer en het heet Extreem luid & ongelooflijk dichtbij. Ik ken de schrijver helemaal niet en ik had ook nog nooit van het boek gehoord. Maar het was één van de weinige dwarsliggers die ze in mijn bib hadden. Zo’n klein boekje leek mij heel erg gemakkelijk om mee te nemen op vakantie, daarom dat ik voor dit boek koos. Ik moet toegeven dat ik de achterflap niet eens had gelezen, het leek mij gewoon een tof boek.

extreem luid en ongelooflijk dichtbij

Ik begon erin te lezen en ik wist meteen dat het een geweldig boek is! De speciale schrijfstijl en lay-out is helemaal mijn ding. Het is soms een ingewikkeld boek, maar dat stoort me helemaal niet, dat heb ik graag. Ik heb het nog niet helemaal uit, ik zit net over de helft en echt waar, het wordt beter naar mate het vordert.

Het gaat over een negenjarig jongetje; Oskar en zijn vader is omgekomen tijdens de aanslag op de WTC-torens. Ergens vooraan in het boek stond een prachtig stukje tekst en dat wou ik graag met jullie delen. Vandaar dit bericht over het boek 🙂 Oskar heeft het heel erg moeilijk met het verwerken van de dood van zijn papa (oh, dit is wel een beetje herkenbaar seg) en hij kan nooit in slaap vallen. Wanneer hij dan in zijn bed ligt te woelen verzint hij allemaal uitvindingen.

Die avond lag ik in mijn bed iets te bedenken: onder elk kussen in New York zou een speciale afvoer moeten komen die in verbinding staat met de grote vijver in Central Park. De tranen van iedereen die zich in slaap huilt, zouden dan naar één plek stromen, en ’s ochtends meldt de weerman of het peil in de Tranenvijver is gestegen of gezakt, en dan weet je of New York in mineur is of niet. En als er echt iets verschrikkelijks gebeurt – zoals een atoombom, of dan toch op z’n minst een aanval met chemische wapens – zou er een keiharde sirene afgaan die alle bewoners oproept naar Central Park te komen om zandzakken rond de grote vijver te leggen.

Prachtig idee toch!

Wanneer ik het boek uit heb, zal ik het jullie laten weten!

Advertenties

Somebody found me here

Standaard

Mijn nieuwe hobby (verbale vorming en voordracht) verloopt nog steeds goed. Ik vind het heel leuk. Alhoewel. Heel leuk is misschien voorlopig een beetje overdreven. Ik vind het leuk. Ik voel mij nog vaak een beetje onwennig en nieuw. Binnen een les of 3 zal dat probleem wel helemaal weg zijn. Ik ken mijzelf op dat vlak.

Verbale vorming is de theorie. Soms een beetje grappig door de rare oefeningen die we moeten doen (een klein voorbeeldje: al neuriënd een zin voorlezen) Voordracht is helemaal anders. Daar is het gezelliger en gemoedelijker. Dat zal ook wel aan het aantal mensen liggen. (17 tegenover 5) Maar hoe gezellig het er ook is, ik durf het nog niet aan om te vertellen over mijn papa. Ik vertrouw mijn groep wel maar ik kan het gewoon nog niet over mijn lippen krijgen. Langs de ene kant zou ik het zo langs mijn neus weg willen zeggen maar dan lijkt het alsof het mij niets kan schelen en dat is alles behalve zo. Dus dan zou ik het op een rustig en gepast moment moeten vertellen maar dat is juist het moeilijke. Als er zich zo’n moment voordoet word ik helemaal zenuwachtig. Zoals vorige week…

Ik had een nieuwe tekst meegenomen die ik heel graag wou voorlezen. Hieronder staat hij. (je kan nu al eventjes omlaag scrollen als je niet meer kan wachten) Ik begon hem te lezen, trillend van angst. Ik probeerde rustig te ademen maar dat kon ik niet meer. Ik probeerde rustig voor te lezen zonder dat die bibber in mijn stem duidelijk was maar dat lukte ook niet meer. Het enige wat ik kon doen was verder lezen met een krop in mijn keel en de daver op mijn lijf. Toen mijn tekst af was bekeken ze me afwachtend en tegelijk doordringend. Alsof ze me begrepen en toch ook weer helemaal niet. Het was lang stil. Tot de ‘juf’ zei dat het een hele zware tekst is. De man, Koen – toevallig ook de naam van mijn papa… – vroeg zich af waarom de schrijfster van dat boek zo’n verhaal vertelde. Ik legde uit dat haar man overleden was en dat ze op zoek was naar geluk. Dat was dé moment dat ik over mijn papa moest vertellen. Maar je kan het al raden. Dat deed ik dus niet. Ik kon het niet. Waarom weet ik niet. Het was te vroeg denk ik. Er blokkeerde weer iets in mij. Iets waardoor ik er niet over kon praten. Achja. Maar als de tekst graag wil lezen dan mag ik er verder op oefenen. Dat heb ik dan ook gedaan.

Gisteren was poging nummer 2 aan de beurt. Deze keer lukte het al veel beter. Ik ben erin geslaagd om mi of meer kalm te blijven en om rustig en beheerst voor te lezen. En met gevoel. Want dat is het belangrijkste aan mijn tekst. Het juiste gevoel erin leggen zodat de boodschap duidelijk is voor de luisteraar. En dat was zo zeiden ze. Al veel beter als de eerste keer. Toen hadden ze er niet zoveel van begrepen. Ze vinden ook allemaal dat de tekst heel goed bij mij past en dat ze dat horen dat ik hem graag wil lezen. Gelijk hebben ze.

“Zolang je hetzelfde lied blijft zingen, kom je niet vooruit”
Ik dacht een ogenblik na over deze woorden.
“Maar”, vroeg ik, “hoe kun je je lied veranderen als je bent vastgelopen?”
“Je gaat naar een heilige plaats, daar stel je je volledig open en dan luister je naar wat je moet horen”
“Hoe hoor je dat?”
“Je houdt je hele lichaam stil. De vogels zingen je toe. Het water praat tegen je. De sterren, de dieren doen mee om je te laten begrijpen wie je bent en wat je moet doen met je leven”
“Nemen ze de pijn ook weg?”
“De pijn gaat niet weg. Die blijft waar hij hoort. Hier”, zei Max en klopte op zijn hart. “De pijn die hier zit, zorgt dat je hart groter wordt. Je zou niet willen dat die pijn helemaal wegging. Door die pijn kun je liefhebben. Als je een heleboel verzamelde pijn meedraagt, draag je een hoop liefde mee. Als je die pijn niet kent, kun je voor niemand iets betekenen. Ook niet voor jezelf.”

“Dus als je niet vecht tegen de pijn, kun je er misschien iets positiefs mee doen? Bedoel je dat?”

“Ja, dat bedoel ik”, zei Max. “De pijn is een deel van jezelf Je zegt: Dat is er met me gebeurt. Dat houd ik bij me. Dan wordt het een verrijking in plaats van een belemmering”.
“Maar hoe zorg je dat dat gebeurt?”
“Je luistert. Naar de stem van de aarde. Wanneer je dat doet, luister je naar jezelf”, antwoordde Max. “Als je eenmaal geleerd hebt naar alles om je heen te luisteren, dan stel je je van binnen helemaal open en maak je contact. Zo kom je vanzelf op de goede weg. Het is niet de pijn, die je belemmert te leven, het is de angst voor pijn die je verlamt.”

Het komt uit een boek van Elizabeth Fuller, De stem van de aarde.

Ik heb het zelf nog niet gelezen maar iemand heeft me dit fragment doorgestuurd omdat die vond dat het bij mijn gevoelens paste. Dat is dus helemaal waar.

Ik hoop dat ik deze tekst binnen een paar lessen heel mooi kan voordragen, zonder beven en zonder slikken. Maar ik hoop nog meer dat mijn mede-voordracht-leerlingen de reden kennen voor het kiezen van deze tekst. Dat hoop ik.

But you and I we gonna rise again. Divided from the light.

Standaard

Het viel gisteren uiteindelijk allemaal beter mee als ik had gedacht. Het was wel een moeilijke dag maar niet zo moeilijk als ik had verwacht. Eergisteren had ik het moeilijker. Toen zakte de grond weer weg van onder mijn voeten. Gisteren bleef die grond verrassend genoeg stabiel.

Vandaag is die grond weer een beetje aan het wankelen. Ik zal er maar niet te veel aandacht aan besteden want dan zal hij enkel meer en meer beginnen te wankelen. Gewoon negeren is de beste oplossing voor vandaag. Denk ik toch.

Een hele tijd geleden heb ik eens geschreven over een boek dat ik heb gekregen van een hele lieve vriendin van mij. Over dat boek wil ik het nog eventjes hebben. “Wat nooit verloren gaat.” dat was de titel en het is een dagboek voor rouwende jongeren waar je dus veel in kan schrijven.

Ik neem er uitgebreid de tijd voor om het in te vullen. Ik weet niet of dat de bedoeling is maar ik denk dat je dat zelf kan kiezen hoe lang je erover doet om heel het boek in te vullen. Het zijn heel vaak moeilijke vragen die ze stellen dus dan heb ik soms een weekje tijd nodig om rustig over die vraag te kunnen nadenken. Het is niet zo dat ik dan dagenlang aan niets anders denk ofzo. Ik denk wel dat die vraag zich dan zo zo ergens in mijn achterhoofd bevindt. (is dat wel met dt? Nu ik er toch over bezig ben, ik ben dus niet goed in dt-spelling maar ik probeer er aan te werken! Hierbij verontschuldig ik mij dus ook voor alle vorige dt-fouten die ik al gemaakt heb! Want als toekomstige juf is dit not done! Ik weet het!)

Maar ik was dus over mijn boek bezig. Ik denk dat ik nu ongeveer in de helft zit. Ik kan niet echt zeggen dat ik er al veel uit heb geleerd maar toch is het al heel nuttig geweest. De vragen die erin staan zijn bijna altijd voor de hand liggend en toch weet ik er vaak geen goed antwoord op omdat ik er nog nooit eerder over heb nagedacht ofzo.

Ik zal eens een voorbeeld geven. Ergens in het begin van het boek stond: ‘welk moment tijdens de uitvaart vond je het meest ontroerend?’
Dat vond ik een hele moeilijke vraag. Eigenlijk is dat wel een normale en logische vraag maar pas wanneer ze je echt wordt gesteld begin je erover na te denken. Dat vind ik zo goed aan het boek!

Gisteren en vandaag heb ik aan een ‘herdenkingsquilt’ gewerkt. Er stond een rooster getekend en daarin moest ik allemaal herinneringen schrijven of tekenen. Dat klinkt misschien kinderachtig maar ik vond dat heel leuk om te doen. Er stond ook bij geschreven: ‘dit kan je gebruiken als een deken om je te dekken, om je warm te houden als het leven zo koud aanvoelt’ Die boodschap erbij maakte het allemaal nog mooier.

Ik heb er allemaal leuke herinneringen aan mijn papa geschreven. Soms ook gewoon een paar woorden. Zoals: ‘niet drijven over hé’. Dat zei hij altijd 🙂 En inderdaad, als ik mij verdrietig of eenzaam voel, dan moet ik al die dingen eens herlezen en ik zal mij meteen warmer voelen. Die pagina in het boek zal ik dus nog veel bekijken. Als ik eens tijd heb om die pagina in te scannen dan deel ik ze zeker met jullie. Jullie = die 10 mensen per dag die mijn blog lezen (wauw…) Nee, ik mag al tevreden zijn dat er 10 mensen dit lezen! Dat is eigenlijk al veel.

 

 

2- Ik voelde mij gisteren gelukkig toen die lieve vriendin die dat boek aan mij heeft gegeven vroeg of ik haar teennagels wou lakken.

 

3- Ik voelde mij vandaag gelukkig toen ik erin slaagde om een kruiswoordraadsel helemaal in te vullen (met een heel klein beetje hulp van de online puzzelwoordenboek)

Love is someone watching die. So who’s gonna watch you die?

Standaard

Where are you going to find that healing?

Ik weet het niet. Ik weet niet hoe ik het ooit allemaal ga kunnen verwerken. Ik kan enkel hopen dat alle dingen die ik doe mij een beetje helpen. Zelfs met een héél héél klein beetje ben ik al tevreden. Of nee, ik moet niet gaan overdrijven. Ik zou niets liever willen dan dat ik in mijn vingers knip (alhoewel ik dat niet kan) en dat al het verdriet weg is. Geen verdriet meer, geen gemis, geen pijn, geen rouw.

Rouw of rauw = homoniem. Een duidelijk voorbeeld van hoe hard de betekenis van homoniemen verschilt. Rauw. Niets ergs aan. Rauw vlees is misschien niet lekker, maar als je het opeet is het weg. Gedaan ermee, geen last meer van. Rouw. Wel erg. Niet fijn. Niet leuk. Rouwen gaat niet zomaar voorbij. Ik wil wel elke dag dat ik niet moet rouwen. Maar niet alles wat je wilt krijg je. Ik krijg mijn papa niet terug. Ik krijg mijn oude leuke leventje niet terug.

Nu zit ik hier weer voor mijn laptop en ik weet niet wat ik nog meer kan schrijven. Soms stromen de woorden er even snel uit als mijn tranen. Maar vandaag gaat het niet zo vlot. Het enige waar ik aan kan denken is aan niets. Niets is niet veel. Dus daarom heb ik niet veel te schrijven.

Maar dan denk ik weer: het kan toch niet dat ik aan niets denk. En dan denk ik: het is gewoon weer dat lege gevoel dat ik nu heb. En inderdaad, als ik mij concentreer en niets doe, dan voel ik het weer zitten in mijn buik. Héél raar. Maar ik voel de leegte zitten. Het klinkt echt niet logisch. Want hoe kan je nu een leegte voelen? En toch is het zo. Ik voel dat er iets ontbreekt.

Terwijl ik dit schrijf vraag ik mij af hoe het dan wel niet moet voelen als je je eigen kind verliest. Dan moet dat een immense leegte zijn. Een krater. Iets dat niets of niemand ooit nog kan herstellen. Een eigen kind van vlees en bloed verliezen. Ik wil niet weten hoe het voelt. Ik vind dit al zo erg. Ik kan mij niet inbeelden hoeveel erger zoiets is. Nee, ik wil het nooit weten. Als ik zoiets ooit meemaak ben ik er zeker van dat ik compleet instort. Maar eigenlijk moet ik mij daar nu niet mee bezig houden. Focussen op mijn eigen rOUw. Rouwen is een vermoeiend en lang proces dat bij iedereen anders verloopt. Zo stond het toch in dat ene boek. Als ik het vorige boek dat ik heb gelezen over rouw vergelijk met het boek dat ik nu heb, denk ik dat dit boek veel beter is voor mij. Dankzij de beste vriendin ooit, heb ik dat ene boek waar ik een tijdje geleden over heb geschreven (wat nooit verloren gaat) hier voor mij liggen. Ze heeft het mij kado gedaan en daar ben ik haar ENORM ENORM ENORM dankbaar voor! Ik hoop echt dat dit boek mij gaat helpen. En ik denk van wel, want het is echt iets voor mij. Ik kan er dus in schrijven en er staan gedichtjes en liedjes enzo in. Echt iets voor mij dus 🙂

Oké, ik ga niet denken aan de leegte, niet denken aan het verdriet of aan de pijn of aan het gemis of aan vroeger. Ik ga de roeispanen van herstel vastnemen en verder roeien. Vandaag en morgen moet ik vooruit geraken. Steeds verder en verder weg van vroeger. Ik wil niet meer denken aan vroeger. Eigenlijk wil ik ook niet denken aan vandaag of morgen. Ik wil tien jaar verder zijn. Alhoewel, wie weet hoe ziek ben ik dan wel niet? Het beste zal wel zijn (zoals overal geschreven staat) van dag tot dag te leven. Maar of ik dat kan, dat is een andere vraag.

Wat nooit verloren gaat

Standaard

Ik ben opnieuw een boek gaan lenen. Opnieuw een boek over rouwen.

Deze keer is het een soort dagboek, een zelfhulpboek/werkboek waarbij je van alles moet opschrijven of tekenen. Dit is het: Wat nooit verloren gaat, dagboek voor jongeren over sterven en leven, Leefsleutels, Mechelen: Bakermat, 2003.

Het enige probleem is dat ik het boek in de bib heb geleend, dus kan ik er niets in schrijven. Ik ben nu aan het twijfelen om alles in te scannen en dan af te drukken. Veel werk maar wel de moeite waard denk ik. Alleen moet ik dat dan doen als mijn mama niet thuis is…

Ik heb al enkele pagina’s gelezen en de eerste pagina raakte mij al meteen.

Soms voel je tranen binnen in jezelf
soms voel je tranen aan je buitenkant
soms lacht je mond en huilt het in jou
soms voel je alle tranen van de wereld in je hart
zichtbaar of onzichtbaar, maar altijd scherp voelbaar
het zijn ik-mis-je-tranen, ik-hou-van-jou-tranen,
ik-ben-weg-van-jou-tranen …

Het gedichtje hebben ze blijkbaar uit een ander boek gehaald: ‘Ik krijg tranen in mijn ogen als ik aan je denk. Als je vader of moeder is doodgegaan.’ Inneke Van Essen.

Veel meer heb ik niet te zeggen vandaag. Het was een goeie dag vandaag. Een vrolijke, leuke dag. Natuurlijk waren er zoals altijd mindere momenten. Momenten waarop ik weer geconfronteerd werd met het ontbreken van mijn papa. (een grote oranje markeerstift, een grote roze markeerstift, een kleine roze markeerstift, een kleine oranje markeerstift: mama, papa en twee kindjes) Momenten waarop ik dacht: waarom is papa hier nu niet bij? Momenten waarop ik de moed weer even verlies en denk dat het allemaal geen zin meer heeft. Maar die momenten zijn er vandaag veel minder geweest als anders. En dat is héél positief! Daar ben ik ook heel blij om!

Zo meteen gaan ik en mama naar mijn tante. Ik hoop dat ik het daarna aandurf om de mail te verzenden. Anders morgen. Ten laatste donderdag. Wat een uitstel gedrag heb ik toch… Niet normaal.