Tagarchief: de zee

When time is running out

Standaard

33 – Toen ik op het terras zat aan de zee, zalig in het zonnetje met muziek, sangria en nootjes.

Daar kan ik van genieten. Eens lekker niets doen. Toch voor eventjes. Want na dat eventjes, begin ik mij te vervelen. Dan wil ik iets doen. Een boek lezen. Na 10 pagina’s stop ik al. Dan maak ik een kruiswoordraadsel. Na 5 minuten ben ik dat beu. Dan zing ik eventjes luid mee met de muziek. Een paar liedjes later wil ik weer verder lezen in mijn boek. Dan weer verder werken aan het kruiswoordraadsel. En zo verder en zo verder. Tot ik op een gegeven moment verstrikt geraak in mijn boek en ik niet meer kan stoppen met lezen. Die momenten vind ik zo leuk! Daar kan ik ook van genieten. Helemaal opgaan in een boek en een half uur later beseffen dat je vergeten was dat de rest van de wereld nog verder ging.

Genieten kan deugt doen. Ik zou het meer moeten doen. Alleen vind ik het zo moeilijk! Maar door mijn 366 dagen geluk projectje probeer ik eraan te werken!

Sometimes crazy is alright

Standaard

14 – Toen ik na een hele warme dag, vol zonnecrème en geplak, onder de ijskoude douche stond.

 

Weer een weekendje zee achter de rug. Gisteren was het er echt tof en gezellig. Vandaag een beetje minder. Het was weer eens ruzie tussen mij en mijn mama. Waarom weet ik eigenlijk zelf niet zo goed. Het was gisterenavond begonnen toen er een vlinder in mijn slaapkamer zat en ik panikeerde en mijn mama riep om die dood te doen. Ze werd boos en wou gaan slapen dus ze liet mij achter met die vlinder.  (ik beschouwde die vlinder als een eng monster omdat ik bang ben van elk beest in een slaapkamer) En toen was ik dus ook boos. De volgende ochtend was ik nog slecht gezind aangezien ik amper had geslapen in dat harde en veel te warme bed. Zij had ook slecht geslapen en het gevolg was dus dat we allebei nogal licht geraakt waren. Dus besloot ik om niks meer te zeggen. Een paar uur lang. En na een paar uur was ik het beu. Zwijgen is niet mijn sterkste punt. Dus dan zei ik maar heel zielig: ‘sorry’. En dan begon ik te lachen en mijn mama ook.

Maar ik was niet enkel slecht gezind omdat ik moe was en omdat ik bang was door die vlinder. Ik miste mijn papa weer. Aan de zee mis ik hem altijd. Zeker als ik ruzie heb met mijn mama, mis ik hem altijd nog extra hard. Omdat ik weet dat als hij er was bij geweest, dat hij had gelachen met ons gekibbel. En toen ik schelpjes aan het rapen was (voor mijn vakantiejob! niet voor mijn plezier, alhoewel ik het eigenlijk ook wel leuk vond 🙂 ) stond ik een tijdje naar de zee te kijken. Ik keek naar de horizon en hoe die langzaam overging in de zee. Een prachtig zicht. En ook zo hard. Want altijd als ik naar die horizon aan de zee kijk bedenk ik mijzelf: daar is mijn papa. Onbereikbaar ver. En die gedachte doet pijn. Ik stond daar en sprak in mijn gedachten tegen hem. Dat gaf mij een raar gevoel. Maar ook een beetje een goed gevoel. Ik heb niet veel meer gezegd als: dag papa, ik mis je en daag papa.

 

Ik mis je papa. Daag.

Don’t become a ghost without no colour

Standaard

Wat een dag, wat een dag…

Het begon allemaal zo leuk en dan ging het steeds minder en minder goed.

Zoals ik in mijn vorige bericht al schreef, mijn oma verjaarde vandaag. We gingen voor haar verjaardag op restaurant iets eten. Maar ik ben voor het dessert vertrokken omdat ik naar een barbecue met mijn vriendinnen en vrienden wou gaan. Dus ik ben met de trein terug naar huis gegaan. Ik moest lang wachten op mijn trein dus ik zet me eventjes neer op mijn handtas. Een tijdje later bekijk ik de gsm van mijn mama (die zat per ongeluk in mijn handtas!) en heel het scherm was stuk! Ik was zo verschoten dat ik meteen begon te wenen. Ik wist niet wat ik moest doen… In die gsm zitten alle berichtjes nog die mijn papa naar mijn mama heeft gestuurd. Nu is ze al die berichtjes dus kwijt. Ik voel mij zo schuldig. Mijn mama was niet boos toen ik het haar liet weten maar dat schuldgevoel blijft toch.

En dat etentje dan… Ik wou zo graag meegaan omdat ik al 3 jaar na elkaar niet was meegegaan omdat ik altijd moest werken. Dus dit jaar wou ik echt graag mee. Maar ik had er niet echt bij stilgestaan hoe moeilijk deze dag zou zijn.
Vorig jaar was mijn papa nog meegegaan met dat jaarlijkse etentje. Toen had hij drie dagen ervoor, op mijn broer zijn verjaardag dus, die aanval gekregen. Maar hij kon nog wel een beetje stappen dus was hij nog mee op restaurant gegaan. En dat hebben ze vandaag genoeg gezegd. Eerst mijn mama. Dan mijn oma. Dan mijn tante. En allemaal wreven ze het er precies nog extra in door mijn gevoelige snaar/snaren te raken. Mijn oma zei nog hoe fier mijn papa zou zijn op mij en op mijn school resultaten. Daarna zei mijn tante dat ze het lief vond dat ik op facebook een foto van mij en mijn papa had gezet. Toen vroeg ze of ik hem veel mis. Ik antwoordde: “soms”

Waarom kan ik niet gewoon zeggen dat ik hem constant mis, elk uur van de dag? Mijn mama was ondertussen al aan het wenen en mijn tante had ook wat tranen in haar ogen. Waarom is het toch allemaal zo moeilijk? Waarom? En waarom bestaat er geen antwoord op die vraag? Waarom waarom waarom? Waarom zijn bananen krom? (gelukkig bestaat humor nog!)

 

Pff nee, het was echt een moeilijke dag. Zoveel emoties. En toen ik bij mijn vriendinnen was kon ik mijn tranen niet meer tegenhouden. Of toch nog half en half. In het begin heb ik mij niet geamuseerd maar na een tijdje begon ik mijn gedachten te verzetten. Vooral toen ik mijn mama had gebeld om te zeggen wat er met haar gsm was gebeurd. Ze was zo lief aan de telefoon.

En dan nog het toppunt van de dag! Toen ik net wou gaan slapen zag ik dat ik mijn eigen gsm kwijt was! Ondertussen is hij al terecht, ik was hem in de auto van iemand verloren. Gelukkig dat ik hem terug heb want nog meer gsm problemen kon ik niet meer aan deze dag.

Toen ik op de trein zat ik heb een paar gedichtjes geschreven maar er zat niet echt een mooi tussen. Ik had weer het gevoel dat ik zo vaak heb, dat er een gedichtje klaar zit maar dat het niet helemaal juist uit mijn hoofd geraakt. En dan kan ik blijven schrijven en proberen maar het is dan nooit helemaal wat ik wil of wat ik bedoel.

 

Ik ben zo moe nu en toch ga ik niet kunnen slapen. Ik voel dat de tranen mij weer stilletjes aan het besluipen zijn. Ik wil ze niet zien of proeven of horen, die tranen maar ik weet gewoon dat ze weer komen. Ik voel ze al zitten in mijn buik. Ze staan op wacht en als ik één moment niet goed uitkijk, als ik mij één moment laat gaan, dan komen ze op mij af gestormd. Misschien moet ik ze maar eventjes toelaten. Ik ben toch alleen thuis.

Slaapwel

I don’t mind if you don’t mind

Standaard

Ik ben nu aan de zee met mijn mama en mijn oma aangezien ze vandaag 81 wordt. Het internet is hier slecht dus ik ga niet veel schrijven. Ik wil enkel zeggen wat mij gelukkig heeft gemaakt. Als ik weer thuis ben zal ik wel meer schrijven.

 

4 – Toen ik, mijn mama en mijn oma in de auto zaten onderweg naar de zee. Mijn oma bleef maar babbelen en babbelen en terwijl dommelde ik zachtjes in slaap met op de achtergrond haar getetter.

5 – Toen mijn 81 jarige oma er vandaag in slaagde om een bericht op mijn laptop te typen. Zo schattig!

Pięć miesięcy

Standaard

Ik weet niet waar ik moet beginnen. Ik weet niet hoe ik moet beginnen. Ik weet niet veel meer precies… Het enige dat ik nog weet is dat mijn papa nog steeds dood is. Morsdood. Al 5 maand lang.

Ik heb geen zin om mooie zinnen te vormen vandaag. Ik ben geen zin meer om poëtisch te zijn. Ik heb geen zin om hier veel te schrijven. Ik heb zin om te roepen, te schreeuwen, te stampen en te duwen. In de plaatst van dat allemaal te doen zit ik hier gewoon voor mijn laptopje rustig te typen terwijl ik innerlijk overkook van woede en frustratie…

De dag was goed begonnen. Té goed misschien. Waardoor alles nu veel slechter is. De zon scheen warm op mijn gezicht, een antwoord gekregen op de mail naar mijn tante, een bezoekje aan onze stageschool.. Het was blijkbaar weer maar eventjes schone schijn. Nu val ik weer in dat donkere gat. Ik wil eruit maar elke keer als ik dat probeer val ik er weer in. Hoe vaak moet ik dat nu nog proberen? Waarom heeft het eigenlijk nog zin dat ik er probeer uit te geraken? Elke keer als ik een poging doe en er een klein klein beetje in slaag, val ik daarna nog dieper. En elke keer denk ik dat ik niet nog ongelukkiger kan worden, dat ik niet meer verdriet aankan.

VERDOMMEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE

Misschien helpt dat? Nee toch niet. Al typend vloeken lucht blijkbaar niet op..

Ik wou dat ik weer aan de zee was. Op de golfbreker, dicht bij papa. Schreeuwen vanuit het diepste van mijn ziel.

 

Sorry papa, vandaag ben ik niet je sterke dochter. Maar omdat ik toch een beetje slim wil lijken heb ik opgezocht hoe je maand zegt in het Pools. Miesięcy dus. Pięć is 5, dat wist ik nog. Je hebt het mij goed geleerd..

5 maand en ik ben kapot, wat is dat dan wel niet binnen 10 maand? Dan ben ik niet meer te repareren.