Tagarchief: de zon

When time is running out

Standaard

33 – Toen ik op het terras zat aan de zee, zalig in het zonnetje met muziek, sangria en nootjes.

Daar kan ik van genieten. Eens lekker niets doen. Toch voor eventjes. Want na dat eventjes, begin ik mij te vervelen. Dan wil ik iets doen. Een boek lezen. Na 10 pagina’s stop ik al. Dan maak ik een kruiswoordraadsel. Na 5 minuten ben ik dat beu. Dan zing ik eventjes luid mee met de muziek. Een paar liedjes later wil ik weer verder lezen in mijn boek. Dan weer verder werken aan het kruiswoordraadsel. En zo verder en zo verder. Tot ik op een gegeven moment verstrikt geraak in mijn boek en ik niet meer kan stoppen met lezen. Die momenten vind ik zo leuk! Daar kan ik ook van genieten. Helemaal opgaan in een boek en een half uur later beseffen dat je vergeten was dat de rest van de wereld nog verder ging.

Genieten kan deugt doen. Ik zou het meer moeten doen. Alleen vind ik het zo moeilijk! Maar door mijn 366 dagen geluk projectje probeer ik eraan te werken!

Advertenties

Sometimes crazy is alright

Standaard

14 – Toen ik na een hele warme dag, vol zonnecrème en geplak, onder de ijskoude douche stond.

 

Weer een weekendje zee achter de rug. Gisteren was het er echt tof en gezellig. Vandaag een beetje minder. Het was weer eens ruzie tussen mij en mijn mama. Waarom weet ik eigenlijk zelf niet zo goed. Het was gisterenavond begonnen toen er een vlinder in mijn slaapkamer zat en ik panikeerde en mijn mama riep om die dood te doen. Ze werd boos en wou gaan slapen dus ze liet mij achter met die vlinder.  (ik beschouwde die vlinder als een eng monster omdat ik bang ben van elk beest in een slaapkamer) En toen was ik dus ook boos. De volgende ochtend was ik nog slecht gezind aangezien ik amper had geslapen in dat harde en veel te warme bed. Zij had ook slecht geslapen en het gevolg was dus dat we allebei nogal licht geraakt waren. Dus besloot ik om niks meer te zeggen. Een paar uur lang. En na een paar uur was ik het beu. Zwijgen is niet mijn sterkste punt. Dus dan zei ik maar heel zielig: ‘sorry’. En dan begon ik te lachen en mijn mama ook.

Maar ik was niet enkel slecht gezind omdat ik moe was en omdat ik bang was door die vlinder. Ik miste mijn papa weer. Aan de zee mis ik hem altijd. Zeker als ik ruzie heb met mijn mama, mis ik hem altijd nog extra hard. Omdat ik weet dat als hij er was bij geweest, dat hij had gelachen met ons gekibbel. En toen ik schelpjes aan het rapen was (voor mijn vakantiejob! niet voor mijn plezier, alhoewel ik het eigenlijk ook wel leuk vond 🙂 ) stond ik een tijdje naar de zee te kijken. Ik keek naar de horizon en hoe die langzaam overging in de zee. Een prachtig zicht. En ook zo hard. Want altijd als ik naar die horizon aan de zee kijk bedenk ik mijzelf: daar is mijn papa. Onbereikbaar ver. En die gedachte doet pijn. Ik stond daar en sprak in mijn gedachten tegen hem. Dat gaf mij een raar gevoel. Maar ook een beetje een goed gevoel. Ik heb niet veel meer gezegd als: dag papa, ik mis je en daag papa.

 

Ik mis je papa. Daag.

The whole world is moving and I’m standing still.

Standaard

Omdat het maar stom zou zijn als ik alleen schrijf als ik mij slecht voel, wil ik vandaag (nu ik mij eens goed voel) ook iets schrijven! Vandaag was dus weer eens een goeie dag, die mogen er ook zijn hé. Ik ben tevreden over de dag. Ik heb gelachen, ik heb me geamuseerd én ik heb aan mijn papa gedacht zonder al te veel verdriet. Dat is ook heel positief. Maar nu krijg ik weer schrik, want ik denk dat als ik te veel goeds en te veel positiefs ga schrijven, dat het daarna alleen maar slechter kan of gaat worden.

Dus daarom wil ik het er gewoon bij houden dat het een goede dag was. Niet meer niet minder. Gewoon om het jullie te laten weten. (ik weet niet wie ‘jullie’ precies allemaal zijn maar ik schrijf maar jullie want dan klinkt het alsof er veel mensen in mij geïnteresseerd zijn 🙂 )

Omdat ik voor een leuk einde wil zorgen plaats ik hier nog een ‘leuk’ liedje.

De melodie vind ik vrolijk (voor mijn doen toch 😉 ) en de tekst is prachtig net zoals de stemmen.

I’m the runner

Standaard

Een reis van duizend mijl begint met één enkele stap.

Een boom groeit uit één zaaiing.

Een toren begint met één baksteen.

                    – Wayne Dyer –

Dit gedichtje heb ik op een blog gevonden en ik vind het zo mooi, zo krachtig, zo waar. Het doet mij denken aan ‘been voor been’ (van Bart Moeyaert). Ik moet verder gaan, ik moet over de dood van mijn papa heen geraken. En de enige manier waarop ik dat kan doen is door te beginnen. Door aan mijn nieuwe leven te bouwen, te werken, verder te gaan, door niet bij de pakken te blijven zitten. Stap voor stap, been voor been, steen voor steen, dag per dag, …

Ik wil het zo graag, ik wil niets liever dan verder gaan, gelukkig zijn. Ik zeg niet dat ik papa niet meer wil missen, dat ik niet meer aan hem wil denken. Ik wil gewoon zonder verdriet aan hem kunnen denken. Zonder pijn, zonder spijt, zonder tranen. Gewoon aan hem denken. Met een kleine glimlach op mijn gezicht. Dat ik oprecht en tevreden kan zeggen dat mijn papa de beste papa ooit was en dat ik hem nooit zal vergeten, dat ik altijd aan hem blijf denken.

Ik schrijf dit terwijl ik in zijn zetel zit. De zetel waar hij de laatste twee maanden bijna constant heeft ingezeten. Ik zit in het zonnetje in de veranda, laptop op mijn schoot, muziek op en gedachten uit. Gewoon schrijven wat er in mij opkomt. En dat gaat zoals meestal verrassend goed. Ondertussen heb ik weer een nieuw (lievelings)liedje gevonden!

I follow rivers.

         -Trigger Finger-

(prachtige versie! zeker eens opzoeken!)

Pięć miesięcy

Standaard

Ik weet niet waar ik moet beginnen. Ik weet niet hoe ik moet beginnen. Ik weet niet veel meer precies… Het enige dat ik nog weet is dat mijn papa nog steeds dood is. Morsdood. Al 5 maand lang.

Ik heb geen zin om mooie zinnen te vormen vandaag. Ik ben geen zin meer om poëtisch te zijn. Ik heb geen zin om hier veel te schrijven. Ik heb zin om te roepen, te schreeuwen, te stampen en te duwen. In de plaatst van dat allemaal te doen zit ik hier gewoon voor mijn laptopje rustig te typen terwijl ik innerlijk overkook van woede en frustratie…

De dag was goed begonnen. Té goed misschien. Waardoor alles nu veel slechter is. De zon scheen warm op mijn gezicht, een antwoord gekregen op de mail naar mijn tante, een bezoekje aan onze stageschool.. Het was blijkbaar weer maar eventjes schone schijn. Nu val ik weer in dat donkere gat. Ik wil eruit maar elke keer als ik dat probeer val ik er weer in. Hoe vaak moet ik dat nu nog proberen? Waarom heeft het eigenlijk nog zin dat ik er probeer uit te geraken? Elke keer als ik een poging doe en er een klein klein beetje in slaag, val ik daarna nog dieper. En elke keer denk ik dat ik niet nog ongelukkiger kan worden, dat ik niet meer verdriet aankan.

VERDOMMEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE

Misschien helpt dat? Nee toch niet. Al typend vloeken lucht blijkbaar niet op..

Ik wou dat ik weer aan de zee was. Op de golfbreker, dicht bij papa. Schreeuwen vanuit het diepste van mijn ziel.

 

Sorry papa, vandaag ben ik niet je sterke dochter. Maar omdat ik toch een beetje slim wil lijken heb ik opgezocht hoe je maand zegt in het Pools. Miesięcy dus. Pięć is 5, dat wist ik nog. Je hebt het mij goed geleerd..

5 maand en ik ben kapot, wat is dat dan wel niet binnen 10 maand? Dan ben ik niet meer te repareren.