Tagarchief: dochter

I’m happy to have you home

Standaard

16 – Toen ‘mijn’ kindjes met natte sponzen tussen hun benen om ter snelst naar de overkant moesten springen, waren ze elkaar héél luid aan het aanmoedigen. Ze gingen echt op in het spelletje, zo schattig 🙂

(dat doet mij al die kakabroeken een beetje vergeten)

 

Deze ochtend was ik wel verschoten. Mijn mama kwam de keuken binnen en haar arm zat helemaal in een windel. Ze was ’s nachts naar de spoed gegaan. Ik zal eventjes uitleggen wat er was gebeurd.

Gisteren had ze in de tuin gewerkt en ze had een steek in haar handpalm gevoeld maar ze wist niet goed wat het was. Een paar uur later was haar hand helemaal opgezwollen maar we dachten allebei dat het een wespensteek ofzo was. Maar het werd dikker en dikker en de plek verschoof helemaal naar haar pols. Ik was wel bezorgd maar niet super veel. Dus ik ging maar slapen. Blijkbaar was het een beetje later nog erger geworden. Er was een felle rode lijn te zien aan haar arm, het gif (we weten nog altijd niet van wat, het kan van een plant of een dier zijn) was zich aan het voortzetten. Het zat blijkbaar in de lymfeklierbaan. Mijn mama was ongerust geworden en tegen 12 uur (’s nachts dus) is ze in haar eentje naar de spoed vertrokken. Ze was er nog net op tijd bij hadden ze haar daar gezegd. Als het gif nog een centimeter verder had gezeten was het naar heel haar lichaam gegaan. En dat was nog veel slechter geweest.

Als er zo’n dingen gebeuren met mijn mama ben ik toch altijd bang. Bang om haar ook te verliezen. Maar ik mag daar niet aan denken, ik weet het.

Nu moet ik haar bij alles helpen maar dat vind ik niet erg. Dat doe ik met plezier voor mijn lieve mama. Zij helpt mij ook altijd als ik iets voor heb. Ik verander misschien wel stilaan van een papa’s kindje naar een mama’s kindje. Alhoewel… Ik zal in mijn hart altijd een papa’s kindje blijven. Want daar blijft hij. In mijn hart.

Happiness hit her like a train on a track

Standaard

Ik heb nood aan een bericht. Een lang bericht vrees ik. Ik moet het allemaal van mij af schrijven.

Het zijn weer moeilijke dagen. Altijd na goeie dagen komen de slechte dagen. Zo is het leven nu eenmaal, dat weet ik. Maar toch zou het leuker zijn als er alleen goeie dagen bestaan.

Ik heb de voorbije 3 nachten gedroomd. Elke nacht een andere droom. En toch ook elke nacht toch ongeveer dezelfde. Het lijkt wel een soort patroon om een misdadiger op te sporen. Ik ben de politie en ik moet onderzoeken wat mijn dromen mij willen vertellen.

Ik zal kort mijn dromen vertellen.

  1. Ik was

Nee… Het lukt niet. Ik zit al 5 minuten aan die eerste zin en ik kan niet verder. Ik vind de woorden niet. Misschien is dat een teken dat het eigenlijk niet echt nodig is om het hier allemaal neer te schrijven. Ik heb die drie dromen al in mijn eigen schriftje geschreven. Misschien is dat wel voldoende.

Ik wil wel over de rest praten. Ik moet toegeven dat ik het raar vind om terug hier op mijn blog te schrijven. Een paar maand geleden kon ik bijna geen dag voorbij gaan zonder hier iets te schrijven. Of toch zeker geen week. Nu voel ik zelden nog die drang om zoveel te schrijven. Ik schrijf nog wel. Maar helemaal niet zoveel meer als een tijdje geleden. Soms twijfel ik of dat nu goed of slecht is. Is het goed omdat dat wil zeggen dat ik een stap verder zit in het verwerkingsproces? Of is dat slecht omdat dat wil zeggen dat ik mijn gevoelens verdring? Of is dat slecht omdat ik soms te lui ben om iets te schrijven. Of is dat goed omdat ik mijn tijd aan andere dingen besteed? (aan welke andere dingen eigenlijk? ik lui-lekker heel de dag door) Ik weet het gewoon niet. Zoals altijd dus.

De reden dat ik hier terug iets schrijf zal al wel duidelijk zijn ondertussen… Het gaat weer minder goed. Slecht zelfs. Of kan ik het gevoel dat ik nu heb niet slecht noemen? Misschien moet ik het gewoon ‘triestig’ noemen.

Ik ben opnieuw triestig. Triestig. Triestig. Triestig. Waarom ben ik triestig? Komt het door die dromen? Komt het omdat het morgen 1 jaar geleden is dat alles erger is geworden met mijn papa? Komt het omdat ik hele dagen thuis zit en niks om handen heb en het enige wat ik dus kan doen nadenken is? Komt het door de combinatie van al die dingen? Waarschijnlijk wel.

Morgen is het 7 augustus. Een dag zoals een ander. Nee. Toch niet.

  1. mijn broer verjaart
  2. we kunnen dat niet vieren aangezien hij zich ergens in Zuid-Amerika op één of ander klein eiland bevind
  3. hij blijft nog 6 maand weg, dus een cadeautje voor hem bewaren heeft ook niet zoveel nut
  4. precies 1 jaar geleden reed ik voor de laatste keer met de auto (voorlopig rijbewijs) naar een markt om een kip (zijn lievelingseten – ondanks dat hij vegetariër is- ) te kopen voor mijn broer zijn verjaardag
  5. precies 1 jaar geleden bakte ik pannenkoeken voor mijn broer zijn verjaardag
  6. precies 1 jaar geleden kreeg mijn papa een soort van epilepsie aanval. De aanval die alles veranderde
  7. precies 1 jaar geleden stortte mijn wereld nog verder in elkaar
  8. precies 1 jaar geleden verloor ik mijn hoop
  9. precies 1 jaar geleden begreep ik dat mijn papa echt ging doodgaan
  10. precies 1 jaar geleden is mijn papa langzaam maar zeker vertrokken naar een andere soort wereld, een wereld waar ik hoop dat hij gelukkig en gezond is

Al deze dingen zullen wel mede oorzaak zijn van mijn triestige gevoel.

————————————————————————————————————————————————————————–

Ondertussen ben ik eventjes TV gaan kijken, ik had nood aan ontspanning. Eventjes weg van al die triestige woorden. En wat ben ik blij dat de TV is uitgevonden! Zelfs al kijk ik maar een halfuurtje naar een programma, toch voel ik mij daarna meestal beter. Ik zeg meestal, want dat is dus niet altijd het geval. Nu heeft het mij een beetje geholpen. Ik heb naar de Premiejagers gekeken. Eén van mijn favoriete programma’s de laatste tijd. Oké, dit heeft eigenlijk totaal geen belang.

Maar het heeft mij weer doen inzien dat triestig zijn maar een fase is. Alles gaat voorbij. Mijn triestige of slechte gevoel ook. Ik zit nu in een dipje of in de put maar wie weet is het morgen beter. En als het morgen niet beter is, dan is het overmorgen misschien beter. En als het overmorgen niet beter is dan is het … Je begrijpt mij wel.

Ik zou terug elke dag iets moeten opschrijven wat mij gelukkig heeft gemaakt. Want ik vond dat eigenlijk wel leuk toen ik dat een paar maand geleden deed. Oké, hier ga ik weer. (ik begin terug van 1 want het is een nieuw begin!)

1 – Ik voelde mij vandaag gelukkig toen mijn mama terug kwam van de winkel en ik haar knuffelde

(ja, ik ben een groot klein kind en daar ben ik blij om 🙂 )

Ik mag de hoop niet opgeven. Ik mag de hoop nooit opgeven. Ik moet en zal doorgaan. Ik weet niet hoe of waar ik nog de kracht vandaan kan halen om verder te strijden tegen het krachtige verdriet. Maar het moet. Ik zal ooit uit de put geraken. Ik sta er niet alleen voor. Dat weet ik. Alleen is het soms moeilijk om daaraan te denken als je je zo verdrietig voelt. Dan is het zelfs moeilijk om je te herinneren hoe gelukkig zijn voelt.

Maar zoals ik al zei. Ik geef niet op. Verhoevens geven niet op. Ik ben fier dat ik de dochter van mijn papa ben. (dat klinkt nogal logisch dat ik de dochter van mijn papa ben, maar toch) En omdat ik zo fier ben wil ik hem ook fier maken door te tonen dat ik niet opgeef.

“Loop met je gezicht in de zon. Dan valt de schaduw achter je. “

Dat moet ik proberen te doen. Dat wil ik proberen te doen. Dat zal ik doen.

En om af te sluiten een mooi liedje. Met zoals altijd, volgens mij toch, een mooie tekst.

Briefje aan de hemel, voor als die zou bestaan.

Standaard

Aller, aller liefste papa.

Gelukkige vadertjesdag…

Hier sta ik dan, met lege armen.

Lege armen vol verdriet.

Zelfs het grootste of mooiste kado is niet genoeg.

Niets ter wereld kan je terug brengen.

Maar ik kan wel proberen om je duidelijk te maken wat voor een super papa je was.

Of bent.

Een papa die altijd voor ons klaar stond.

Een papa die werkte en werkte en nog eens werkte,gewoon om ervoor te zorgen dat wij het goed genoeg zouden hebben.

Je was een strenge papa. Streng, maar op de juiste manier. Streng zodat we er iets van zouden leren. Misschien niet op de moment zelf, maar achteraf gezien hebben we altijd wel iets geleerd.

Je maakte zo graag flauwe, maar o zo leuke, grapjes.

Je zag ons zo graag waardoor je soms niet meer wist wat aan te vangen met ons.Maar dat heeft elke vader volgens mij wanneer hij enkel het beste wil voor zijn kinderen.

Je was een geweldig slimme papa. Altijd kon je mij met van alles en nog wat helpen. Altijd goed raad.

Een papa die zijn kinderen nooit of nooit kwaad zou willen doen.

Een knuffel papa. Toch bij mij dan 🙂 Niet bij de jongens.

Een lieve, lieve, lieve papa.

De aller beste papa ooit.

(ja, dat zegt elk kind, maar bij mij is het écht de waarheid 🙂 )

Ik weet niet of je kan voelen hoe hard ik je mis. Maar ik hoop dat je het voelt en ik hoop dat je ons ook mist. En dat je trots bent op ons. Op ons allemaal. Dat je met je lieve glimlach naar ons kijkt. Dat je gelukkig bent, waar je nu ook mag zijn. Dat je nooit meer pijn hoeft te hebben. Dat je ook trots bent op jezelf. Ik ga nu eens stoefen, maar ik vind dat je trots mag zijn dat je zo’n geweldige papa was. Je hebt alles gedaan wat je kon voor ons. Je hebt altijd je best gedaan om de juiste keuzes te maken. Misschien ben je soms gefaald maar van die fouten heb je geleerd en van die fouten hebben wij ook geleerd. Je hebt ons flink opgevoed papsie 🙂

Slaapzacht, daar op je grote roze wolkjes, hopelijk ergens boven Polen, daar voel je je thuis.

xx

Wat nooit verloren gaat

Standaard

Ik ben opnieuw een boek gaan lenen. Opnieuw een boek over rouwen.

Deze keer is het een soort dagboek, een zelfhulpboek/werkboek waarbij je van alles moet opschrijven of tekenen. Dit is het: Wat nooit verloren gaat, dagboek voor jongeren over sterven en leven, Leefsleutels, Mechelen: Bakermat, 2003.

Het enige probleem is dat ik het boek in de bib heb geleend, dus kan ik er niets in schrijven. Ik ben nu aan het twijfelen om alles in te scannen en dan af te drukken. Veel werk maar wel de moeite waard denk ik. Alleen moet ik dat dan doen als mijn mama niet thuis is…

Ik heb al enkele pagina’s gelezen en de eerste pagina raakte mij al meteen.

Soms voel je tranen binnen in jezelf
soms voel je tranen aan je buitenkant
soms lacht je mond en huilt het in jou
soms voel je alle tranen van de wereld in je hart
zichtbaar of onzichtbaar, maar altijd scherp voelbaar
het zijn ik-mis-je-tranen, ik-hou-van-jou-tranen,
ik-ben-weg-van-jou-tranen …

Het gedichtje hebben ze blijkbaar uit een ander boek gehaald: ‘Ik krijg tranen in mijn ogen als ik aan je denk. Als je vader of moeder is doodgegaan.’ Inneke Van Essen.

Veel meer heb ik niet te zeggen vandaag. Het was een goeie dag vandaag. Een vrolijke, leuke dag. Natuurlijk waren er zoals altijd mindere momenten. Momenten waarop ik weer geconfronteerd werd met het ontbreken van mijn papa. (een grote oranje markeerstift, een grote roze markeerstift, een kleine roze markeerstift, een kleine oranje markeerstift: mama, papa en twee kindjes) Momenten waarop ik dacht: waarom is papa hier nu niet bij? Momenten waarop ik de moed weer even verlies en denk dat het allemaal geen zin meer heeft. Maar die momenten zijn er vandaag veel minder geweest als anders. En dat is héél positief! Daar ben ik ook heel blij om!

Zo meteen gaan ik en mama naar mijn tante. Ik hoop dat ik het daarna aandurf om de mail te verzenden. Anders morgen. Ten laatste donderdag. Wat een uitstel gedrag heb ik toch… Niet normaal.

Mijn grootste wens

Standaard

Ik wou dat ik je weer zag,

dat ik weer in je armen lag.

Dat ik dicht tegen je aan kon kruipen

en dat ik je weer kon ruiken

Ik wou dat je nog even bij ons was

en dat alles weer zoals vroeger was.

Dat ik nog uren met je kon praten,

zonder je verveeld achter te laten.

Ik wou dat ik kon zeggen hoe hard ik je mis

en dat alles nu zo anders is.

Papa, soms doet het zo’n pijn om niet langer je dochter te zijn.