Tagarchief: dood

Sneeuwvlokken en een donkere zon

Standaard

Het gaat even weer niet goed. Nee, ik weet niet echt hoe het komt. Nee, ik vind dit geen fijn gevoel. En nee, ik wil niet dat ik mij nog lang zo voel.

Het voelt alsof ik een kleine glazen sneeuwbol ben die hard door elkaar wordt geschud. De sneeuwvlokjes die al weken op de bodem lagen te rusten, worden plots wild naar boven gezwierd. En ik kan alleen maar wachten tot de vlokjes tergend langzaam weer naar beneden zijn gedwarreld.

Lees de rest van dit bericht

Advertenties

Zoektocht

Standaard

Ik ben bezig aan een zoektocht. Een zoektocht waar ik al 3 jaar en 3 maand aan bezig ben. Een zoektocht waarbij ik probeer te ontdekken hoe ik het best kan omgaan met de dood van mijn papa en hoe ik kan verder leven met hem in mijn gedachten.

Ik wandel al 3 jaar hand in hand met mijn blog op het pad der rouwende mensen. En die wandelingen doen mij telkens deugt. Telkens wanneer ik mijn gevoel kan neerschrijven, voel ik mij kalmer of soms juist wat verdrietiger, maar dat is dan een teken dat het er even uit moest.

Mijn blog staat mij bij in goede en slechte dagen, altijd volgt hij mijn gedachten en begrijpt hij mij. Hij aanvaardt mij zoals ik ben en ik moet geen blad voor de mond nemen. Ik schrijf alles op zonder na te denken en dat vindt hij oké. Wat ben ik daar blij mee!

Lees de rest van dit bericht

Die ene nacht.

Standaard

Ik vertelde jullie dat er weer oude herinneringen boven kwamen door het overlijden van de nonkel van een vriendin van mij. (wat een lange en ingewikkelde zin, seg)

En ik wil deze herinneringen graag neerschrijven en dat ga ik bij deze dus doen. Het zijn herinneringen die zich afspelen vlak na de dood van mijn papa.

De nacht waarin ik hoorde dat mijn papa dood was, voelde ik mij even opgelucht. Heel erg opgelucht zelfs. Een zware last viel van mijn schouders. Het was gedaan. Het afzien was gedaan, de pijn van mijn papa was gedaan. Dit gevoel bleef jammer genoeg maar enkele minuten duren. Daarna kwam meer en meer het besef dat einde het begin was van een nieuw leven. Een nieuw leven zonder mijn papa. Een zwaar, moeilijk en triestig leven. Een leven dat ik mij totaal niet kon voorstellen. Ik werd enorm zenuwachtig. Zenuwachtig voor wat er mij allemaal te wachten stond. Mijn dode vader gaan bezichtigen, de begrafenis regelen voor mijn dode vader, feestdagen zonder mijn dode vader, studeren zonder mijn dode vader, een eigen huis kopen zonder mijn dode vader, … Kortom: een leven zonder mijn lieve papa. Je zou voor minder zenuwachtig worden.

Mijn broers waren toen nog van niets op de hoogte. Jeroen was een weekendje weg (ik weet niet meer naar waar) en Pieter zat zoals altijd op zijn kot. Ik en mijn mama hadden beslist dat het beter was hen pas de volgende ochtend te bellen. Het had toch geen zin dat ze midden in de nacht nog naar huis kwamen.

Ik en mama gingen die nacht wel nog naar mijn papa toe. Of toch naar wat nog van hem overbleef. Een wit-geel-achtig levenloos en scheef lichaam. De gedachte eraan maakt mij alweer misselijk en draaierig. We stonden daar trouwens niet in ons eentje. Mijn mama haar zus is ons thuis komen oppikken en heeft ons naar de Cirkel gebracht. Daar hebben we even in de gang gewacht en toen kwamen de zus en mama (mijn oma dus) van mijn papa en mijn nicht ook toe. Ondertussen waren de verpleegsters mijn papa nog aan het ‘klaarmaken’. Toen ze klaar waren, gingen we samen naar binnen.Er stonden kaarsjes te branden en er klonk muziek van Katie Melua. Bambi lag op de benen van mijn papa. Hij had een chique kostuum aan, een lichtpaars hemd en donkerpaarse plastron. Dat lag al allemaal klaar in zijn kastje daar.

Ik kon er niet lang blijven staan. Volgens mij ben ik er nog geen 5 minuten binnen gebleven. Ik kon dat beeld niet aanzien. En die Bambi op zijn benen al zeker niet. Bambi hoorde vanaf nu terug bij mij, in mijn armen. Bambi moest mij troosten. Samen met mijn nicht ben ik terug naar buiten gegaan. Samen hebben we in de rode lederen zeteltjes gewacht terwijl de rest nog bij dat dode lichaam stond te huilen. En ik vertelde aan mijn nicht over mijn nieuwe school en over de vele taakjes. Gek eigenlijk dat ik zelfs die dingen nog weet. Misschien omdat het zo gek is dat ik daarover vertelde. De dood van mijn papa was nog te afschuwelijk om over te praten, dus dan sprak ik maar over mijn tweede grote liefde: school.

We namen afscheid van elkaar (nee, ik nam geen afscheid van mijn papa) en vertrokken weer naar huis. Van de terugrit herinner ik mij niets. Van de heenrit trouwens wel. Ik weet nog dat het heel kalm was onderweg. Nergens beweging, bijna geen licht. Wij zaten in de grote veilige auto op weg naar het lichaam van mijn papa. Ik kan mij zelfs nog de geur herinneren van de auto, terwijl ik eigenlijk helemaal geen ‘geuren-geheugen’ heb.

Ik en mama kwamen thuis in een groot, leeg huis. Een huis dat plots helemaal anders aanvoelde. Veel killer. Veel triestiger. Ik weet nog dat mama vroeg of ik bij haar wou slapen. Ik zei dat het wel zou lukken om in mijn eentje in te slapen. En daar lagen we dan, elk in ons eigen bed. Mijn mama in haar grote, lege bed. Ik in mijn kleine bedje met Bambi tegen mij aangedrukt. Ik, denkend aan de volgende dagen, aan de begrafenis, aan de beelden van mijn dode papa. En denkend aan de tranen die niet echt kwamen. Ik was nog steeds enorm zenuwachtig. Ik kon niet slapen van de zenuwen. Ik weet niet meer hoe lang ik heb wakker gelegen maar ik denk niet dat het een eeuwigheid was. Ik was waarschijnlijk te vermoeid om lang wakker te liggen.

 

Het verhaal van de volgende ochtend, dat bewaar ik voor een volgende keer.

Het verbaasd mij trouwens hoeveel details ik nog weet. Ik dacht dat ik al veel vergeten was. Blijkbaar vergeet je zo’n gebeurtenissen niet zo snel. Toch denk ik dat ik er goed aan doe om ze neer te schrijven. Voor later. En ook een beetje voor nu, om ze weer wat meer plaats te geven.

 

 

De dood wandelt weer eens met me mee

Standaard

Het verdriet komt me weer langs verschillende kanten besluipen. Heel zachtjes en traag kruipt het op mij en in mij. De tranen stapelen zich op. Ze dreigen alweer de rand van mijn emmertje te bereiken. Maar ik probeer ze er schepje per schepje uit te halen, zodat ik niet overspoeld wordt door de tranen.

Even wat meer duidelijkheid voor de geïnteresseerden.

Een vriendin van mij heeft een paar dagen geleden haar peter verloren. Heel plots door een auto-ongeluk. Ik ken de man helemaal niet, maar dat maakt mij niets uit. Ik zie hoe hard die vriendin erdoor geraakt is. Ik zie dezelfde pijn bij haar als de pijn die ik had. Door haar verdriet, komt mijn verdriet terug naar boven. De herinneringen aan de dagen na de dood van mijn papa komen weer bovendrijven.

Ik probeer haar zo goed mogelijk te helpen en te steunen. Hoe moeilijk ik het ook vind. Ik weet hoe het voelt en net daarom vind ik het zo verschrikkelijk moeilijk om de juiste woorden te vinden. Want ik weet dat er geen juiste woorden zijn. Enkel foute woorden, woorden die kwetsen en pijn doen. Dat zijn de woorden die ik wil vermijden. Maar wat zijn die woorden dan net? Zijn dat dezelfde woorden als bij mij? Of zijn dat andere? Geen idee. Ik doe wat ik denk dat ik moet doen. En hopelijk is dat goed.

 

En dan nog een andere oorzaak. Mijn nieuwe ‘stagepartner’, ook een Sara (zonder ‘h’ weliswaar) raakte mij gisteren met haar verhaal. Ze is haar papa ook verloren aan kanker. Toen ze nog maar 12 jaar was… We hebben er zeker een half uur over gesproken. Wel gek om zoiets pas na 3 jaar met elkaar in de klas te zitten, te ontdekken. Zij wist het natuurlijk al die tijd al van mijn papa, maar ik niet van de hare. Dus de Sara(h)’s hebben weer iets met elkaar gemeen. Spijtig genoeg.

 

De dood is overal. Elke dag. En toch komt hij soms weer heel dicht naast je lopen, op jouw pad. En eventjes vriendelijk goeiedag knikken, zorgt er niet voor dat hij ergens anders gaat lopen. Enkel aanvaarden dat hij daar loopt, zorgt ervoor dat je weer met een gerust geweten en hart verder kan.

Dus bij deze probeer ik dat weer maar eens.