Tagarchief: geluk

Juf zijn is plezant

Standaard

Hèhè.

De stage zit erop. Oef! Toch al een hele hoop stress die van mijn schouders valt!

En het is goed gegaan, dat maakt mij vooral blij. Mijn mentor was heel tevreden en dat maakte mij dan weer tevreden.

Ze schreef een heleboel lieve woorden op mijn verslag. Mijn favoriete stukjes zijn:

– Sarah is een heel harde werker.

– Sarah heeft een heel groot hart voor de kinderen.

– Ze geeft heel veel complimentjes en de kinderen weten dat ze met hun verhaal bij haar terecht kunnen.

– Sarah is heel lief, vriendelijk en open naar de kinderen toe.

En op nummer 1 staat:

–> Sarah is echt een aanwinst voor het onderwijs.

 

Dat komt allemaal uit mijn verslag van de tweede week. Mijn eerste week was iets minder. Toen moest ik veel strenger zijn, meer gezag tonen, meer contact hebben met de collega’s en dat soort dingen. De maandag van de tweede week zei mijn juf: “Amai, er staat precies een nieuwe juf Sarah voor de klas. Echt heel goed!”

Dus ik heb mij blijkbaar heel goed herpakt 🙂 Ik ben best wel fier op mijzelf. Nu weet ik weer waarom ik al die uren werk erin heb gestoken. En nu weet ik weer waarom het het waard was om met griep voor de klas te staan. En om met een hese piepstem les te geven waardoor ik telkens hard op het bord moest kloppen om de kinderen stil te krijgen.

Juf zijn is plezant. Die schatten van kinderen iets bijleren is nog plezanter. En dat ze naar jou opkijken en dat ze je komen knuffelen is ook één van de leukste dingen die er bestaan. En het zijn altijd de luidruchtigste en wildste jongens zonder oren die je komen plat knuffelen. Ze vergeten blijkbaar na 5 minuten hoe boos je net op hen was. Want als er iemand door de klas roept: “Ik moet kakke!” dan word ik wel eens heel boos.

Maar, ik herhaal: juf zijn is plezant 😀

 

 

Wanneer krijg je te horen dat je erover bent?

Standaard

Wanneer ik ergens hoor of lees over iemand die zijn vader is verloren, heb ik het altijd moeilijk. Of als ik op televisie een film of een serie zie waarin er iemand is die – na x aantal jaar – de dood van zijn dierbare nog steeds niet heeft verwerkt, dan word ik bang. Dan begin ik na te denken. En dan krijg ik schrik dat ik de dood van mijn papa ook nog niet heb verwerkt. En dan vraag ik mij elke keer af: hoe weet je wanneer je zoiets hebt verwerkt. Ik veronderstel dat je geen briefje krijgt met daarop ‘Proficiat! Je bent over de dood van je papa heen! Gedaan met rouwen, je kan verder gaan met je leven. Indien je langs start komt ontvang je een bonus!’

Ik veronderstel eerder dat je het nooit echt weet wanneer je erover heen bent. Dat vind ik echt lastig. Moet ik nog 1 jaar wachten tot ik weer helemaal kan genieten van mijn leven. Of 2 jaar? Of 3 jaar? Of 4 jaar? Of nog veel langer? Of zal dat nooit meer lukken? Soms ben ik zo bang dat dat lege gevoel voor altijd zal blijven. Dan ben ik bang dat ik wel gelukkig kan zijn, maar dat er altijd 1 klein dingetje knaagt. Een stemmetje in mijn hoofd dat dan zegt: was je papa er maar bij.

Die angst doet mij soms blokkeren. Dan stokt mijn adem en vrees ik voor mijn toekomst. En ik weet dat dat fout is. Ik moet niet teveel vooruit kijken. Ik moet nu leven. Vandaag genieten en morgen afwachten. Helaas ben ik op dat vlak vrij ongeduldig.

Little reasons to smile

Standaard

Dankzij Ilse kwam ik een leuke TAG tegen en ik dacht, dat moet ik toch ook eens doen op mijn blog 🙂

Wat jullie ook zeker eens moeten doen, is een kijkje nemen op haar leuke blog! Dus klikken maar! http://aspasiablog.wordpress.com/

 

En dan kan je nu bekijken waar ik vrolijk of gelukkig van word. Misschien zorgen sommige prentjes er ook voor dat er een lach op jouw gezicht verschijnt!

tumblr_mkyr0hjw3P1rhfu0ao1_500 tumblr_ml5tjpIFj71s5tnfso1_500 tumblr_mkwtqoJ2G41s5tnfso1_500 tumblr_mko73qaaNZ1s8yk6co1_500 tumblr_mkc7wuWueq1s9bfajo1_500 tumblr_mkc1as2Vi01rjkmneo1_500 tumblr_mk6mempZOJ1rolrvco1_500 tumblr_mk4q7gMCyL1s0rbubo1_500 tumblr_mk0lcu76BZ1qcw5vlo1_500 tumblr_mj9tg5X0Zt1s467mdo1_500 tumblr_miwm3lrktJ1s3hbi1o1_500 tumblr_misab2jZwJ1s5b755o1_500 tumblr_miquawqfFi1s1v09xo1_500 431196_303483643046106_819270596_n 429941_300101023384368_225768473_n 427028_315830135144790_1918433992_n 425161_298740630187074_1491059458_n 425126_304003166327487_984848765_n 424391_300099883384482_2047247102_n 423336_305869109474226_1345173509_n 421503_299462020114935_396558657_n 402085_303483723046098_2005436235_n 397101_304002269660910_839696677_n

 

 

There was an explosion I can’t explain

Standaard

De tijd vliegt. Soms is het echt waar. Vooral als ik nadenk over hoe lang ik mijn papa al mis. Bijna een jaar en 5 maand. Een jaar en 5 maand lijkt een eeuwigheid als ik aan alle tranen terugdenk. Maar een jaar en 5 maand lijkt heel erg kort als ik ‘globaal’ terugkijk.

Soms denk ik dat ik al die tijd gelukkig was. Gelukkig op mijn nieuwe school, gelukkig met mijn nieuwe vriendinnen, gelukkig dat ik altijd wel iets te doen heb voor school.

Soms denk ik dat ik al die tijd ongelukkig was. Ongelukkig door al die hopen verdriet. Ongelukkig door het verschrikkelijke gemis dat oneindig lijkt te duren. Ongelukkig door het gevoel dat niemand mij begrijpt. Ongelukkig door het niet onder woorden kunnen brengen van mijn gevoel. Ongelukkig door het niet kunnen praten met mijn mama of de rest van mijn familie.

En als ik die twee lijstjes vergelijk, dan is dat van het ongelukkige gevoel veel langer. En soms weegt dat ook veel zwaarder door. Soms weegt dat zo ongelooflijk zwaar dat ik erbij neer moet gaan zitten. Dan kan ik het ongelukkige gevoel niet langer dragen of verdragen.

Maar soms, en van die momenten houd ik, voelt het alsof dat ongelukkige gevoel weg is. En dan blijft enkel het gelukkige gevoel over. En dat voelt beter en lichter. Dan zie ik nog een toekomst voor mij. Op de ongelukkige momenten zie ik alleen verdriet voor mij.

Ik moet verder streven naar die gelukkige momenten. En niet zoals nu, zitten wenen en treuren. Gelukkig zijn, dat moet ik wat ik wil.

En mijn papa niet langer verschrikkelijk hard missen. Maar gewoon missen. Missen zonder die vreselijke pijn. Zonder de tranen in mijn hoofd. Zonder de pijnlijke beelden van tijdens zijn ziekte. Gewoon, mijn lieve papa een beetje missen. Dat kan ik aan. Meer niet.

tumblr_m6iz9pa1Kh1qgg6zbo1_500

Crawling up a hill

Standaard

Ik weet niet goed wat te schrijven. Dat hebben jullie waarschijnlijk al gemerkt aangezien ik al bijna een maand niets meer heb geschreven. Ik voel mij niet slecht. Ik blijf gewoon een beetje hangen in mijn gevoelens. Ik mis mijn papa elke dag. Maar veel meer voel ik niet. Ik heb de laatste maand geen enkele traan gelaten. Ik heb geen enkele keer dat immens grote verdriet gevoeld. Nu vraag ik mij vaak af  of dat komt doordat ik met mijn mama heb gesproken of dat het gewoon een fase is of dat ik het nu echt aan het verwerken ben. Ik weet het niet.

Misschien ligt het ook aan het feit dat ik de drempel van één jaar heb overwonnen. Een jaar geleden was ik zo bang voor alles. Ik wist niet wat er allemaal op mij af ging komen. Nu ben ik soms nog steeds bang, maar veel minder als vroeger. Ik mag het ‘vroeger’ noemen want ik vind dat een jaar echt al lang is. Er is zoveel gebeurd op een jaar tijd. Ik heb zoveel stappen gezet. Ik heb vriendschappen gesloten, ik heb vriendschappen verwaarloosd en verloren. Ik heb geweend en geweend. Ik heb gelachen en gelachen. Ik heb gesproken. Ik heb geschreven. Ik heb geleerd. Ik heb stappen gezet. Been voor been. En ik weet gewoon dat ik ooit op de plek zal zijn die ik wil bereiken. Een gelukkige plaats. Met een lieve, zorgzame man en schatjes van kinderen. Met mijn mama als de liefste oma ooit en zonder mijn papa. Maar ik weet dat ik daar op een dag vrede mee zal kunnen nemen. Dat ik op een dag vol liefde kan vertellen over mijn papa. Over hoe geweldig hij was. Over hoe dapper hij was. Over mijn super papa. Dat kan niemand ooit van mij afnemen. Mensen kunnen zeggen wat ze willen maar mijn herinneringen blijven zo lang ik leef.

Mijn verdriet blijft ook zo lang ik leef. Maar het zal minderen. Dat heb ik eindelijk echt begrepen. Ik weet ook dat er nog heel veel momenten gaan komen waarop het verdriet meer dan ooit terug komt. Dat er momenten zullen komen waarop ik mijn papa zo hard nodig heb. Momenten waarop ik liever nooit meer zou wakker worden en bij mijn papa zou willen zijn. Maar die momenten zullen veel minder zwaar wegen tegenover het geluk. Tegenover de mooie dingen van het leven. Want ik hou eigenlijk wel van het leven.

Ik hou ervan om naar de regen te kijken (toch als ik lekker warm binnen zit). Ik hou ervan om de natuur te bewonderen. Ik hou ervan om uren en uren muziek te beluisteren (en heel vaak luidkeels mee te zingen/brullen). Ik hou ervan om mensen blij te maken, om mensen te helpen. Ik hou ervan om iets te bereiken. Ik hou ervan wanneer hard werk wordt beloond. Ik hou ervan om te lachen. Ik hou ervan om chips te eten tot ik bijna ontplof. Ik hou ervan om te verdikken van al dat lekker eten. Ik hou ervan om de kindjes van mijn stageklas te zien lachen en zwaaien naar mij. Ik hou ervan om dagen en dagen lessen voor te bereiden en ze dan eindelijk te kunnen uitvoeren voor een groep enthousiaste kindje.

Ik hou van zoveel dat ik nooit alles kan opnoemen. Maar waar ik het meest van hou ben ik kwijt. Mijn papa.

Maar al de andere dingen waarvan ik hou heb ik nog steeds. Die koester ik. Ik hou van mijn mama, hoewel ik dat nooit tegen haar zeg, weten we het allebei. We hebben elkaar nodig. Dankzij haar ben ik sterker. Voor haar hou ik vol. We kunnen nog niet openlijk over onze gevoelens praten maar dat komt. Ik voel dat. We groeien. En ik vind het goed zo. Ik heb veel meer vertrouwen in de toekomst. Ik zie het allemaal veel beter zitten als een jaar geleden. Een jaar en een maand eigenlijk. Want het is alweer bijna de 15e. De tijd vliegt en mijn gevoelens vliegen mee. Soms vliegen ze in een diep dal maar altijd vinden ze hun weg weer naar boven. Naar de mooie heldere lucht.

Het komt goed. Ik voel het.

I can feel the love, can you feel it too?

Standaard

8 – Toen ik op het springkasteel zat met een paar kindjes en ze veel plezier hadden en ze super hard aan het lachen waren waardoor ik ook zo moest lachen.

Het was dus een leuke dag op het speelplein. Het viel beter mee als ik had gedacht. Ik heb er wel van genoten. Vooral die momenten op het springkasteel waren super. Toen heb ik mij eventjes laten gaan en zot gedaan en eigenlijk was dat echt heel tof! Ik zou mij meer moeten kunnen laten gaan maar ik vind dat altijd zo moeilijk. Maar nu ik weer eens heb gemerkt dat zot zijn ervoor kan zorgen dat ik mijzelf gelukkig maak en andere kindjes erbij, ga ik er meer werk van proberen te maken om meer zot te doen!

Morgen nog een dagje speelplein en dan zit het er alweer op. Spijtig! Maar ik ga ervan genieten.

Walk out in the sea with me

Standaard

7 – Toen ik dat liedje van daarstraks (To build a home) maar bleef beluisteren. Het is zoooo mooi 🙂

 

 

PS: ik ga de uitdaging met mijzelf aan! 366 dagen geluk! Dat is een dag meer als ik daarstraks dacht, aangezien het een schrikkeljaar is. Een dag extra dus om gelukkig te zijn. Dag 7 is volbracht

366 dagen geluk

.                                                                                        

And I built a home, for you, for me. Until it disappeared.

Standaard

Ik mag niet enkel schrijven wanneer ik mij slecht voel. Dus daarom schrijf ik nu ook iets. Ik voel mij vandaag dus goed. Niet super maar gewoon goed. Het zonnetje schijnt gezellig en dan voel ik mij vaak vrolijker. Maar toch heb ik altijd zo’n raar gevoel als ik hier iets schrijf op mijn blog. Dan word mijn goede gevoel altijd een beetje minder goed. Dat is omdat ik hier al zo vaak heb geschreven hoe slecht ik mij voelde en daardoor word ik daar altijd mee geconfronteerd als ik iets schrijf. Maar ik voel mij toch nog steeds goed.

Ik denk dat dat ook komt omdat ik mij gisteren heel goed heb geamuseerd. Het was een dagje zonder zorgen en met veel plezier. Ik heb er van genoten. Zo’n dagen zouden er meer moeten zijn.

Natuurlijk had ik niet heel de dag geluk. Er waren weer een paar momenten waarop ik pech had. Toen we naar een 3D film gingen kijken en plots ontdekten dat het niet de 3D voorstelling was waar we naar zaten te kijken. Toen ik door had dat ik mijn trein abonnement niet mee had en de conducteur net kwam. Gelukkig heb ik gewoon een soort van waarschuwing gekregen. Maar zo’n dingen zijn eigenlijk helemaal niet erg. Die maken de dag net leuker vind ik. Zo’n dingen onthou je langer en als je dan aan die dag terug denkt, dan denk je ook aan de domme dingen die je dan hebt meegemaakt. Ik heb gisteren dus verschillende momenten gehad waarop ik gelukkig was. Als ik er ééntje moet kiezen was het dit:

 

6 – Toen ik op de fiets zat met een vriendin achterop (wat ik héél moeilijk vind want we kwakkelden heel de tijd heen en weer) begon ze mij te kietelen (waar ik helemaal niet tegen kan!)

 

Dit liedje kwam voor in de film die ik ben gaan kijken. Ik had het al eens gehoord maar toen wist ik niet wie het zong. Het is écht écht een prachtig liedje! Ik vrees dat ik er al aan verslaafd ben 🙂

 

Wat vandaag mijn gelukkigste moment zal zijn weet ik nog niet want tot nu toe is er nog niets bijzonders gebeurd. Ik laat alles gewoon op mij afkomen en ik geniet van deze dag. Alhoewel ik een beetje tegen de vergadering van mijn speelplein op kijk. De mensen die in mijn ‘ploeg’ zitten lijken mij niet zo tof maar ik zal maar niet te vlug oordelen. Gewoon afwachten. Misschien valt het allemaal beter mee als ik denk.

Ik wil nog eventjes zeggen dat ik wel blij ben dat ik terug veel meer op mijn blog schrijf. Zo besef ik meer hoe ik mij voel. Want door op te schrijven hoe ik mij voel, besef ik pas dat ik mij echt zo voel. Dat klinkt misschien raar maar voor een groot deel is dat zo. Tenzij als ik heel verdrietig ben, dan besef ik dat ook wel zonder dat ik dat opschrijf hoor. Maar door dat dan allemaal te beschrijven kom ik tot rust en begrijp ik mijzelf meer. Schrijven helpt mij heel vaak. Niet altijd maar wel vaak. Dus daarom is het eigenlijk wel goed dat ik terug schrijf op mijn blog.

Ik beloof niet dat ik elke dag iets ga schrijven maar ik doe mijn best om zo veel mogelijk te schrijven. Zeker de dingen die mij gelukkig maken wil ik hier opschrijven. Ik zit al een tijdje met het idee in mijn hoofd om één jaar lang elke dag op te schrijven wat mij gelukkig heeft gemaakt. Ik heb eens gelezen dat er veel mensen zijn die zoiets doen, één jaar lang elke dag iets doen. Bijvoorbeeld elke dag een foto nemen, elke dag een gedicht schrijven, elke dag opschrijven wat je aandoet, … Ik weet niet of ik zoiets kan vol houden maar ik wil dat wel proberen. Misschien moet ik het gewoon écht doen. Misschien ben ik zelfs al begonnen!

365 dagen geluk.

Wat denken jullie? (reageren mag!)

I don’t mind if you don’t mind

Standaard

Ik ben nu aan de zee met mijn mama en mijn oma aangezien ze vandaag 81 wordt. Het internet is hier slecht dus ik ga niet veel schrijven. Ik wil enkel zeggen wat mij gelukkig heeft gemaakt. Als ik weer thuis ben zal ik wel meer schrijven.

 

4 – Toen ik, mijn mama en mijn oma in de auto zaten onderweg naar de zee. Mijn oma bleef maar babbelen en babbelen en terwijl dommelde ik zachtjes in slaap met op de achtergrond haar getetter.

5 – Toen mijn 81 jarige oma er vandaag in slaagde om een bericht op mijn laptop te typen. Zo schattig!