Tagarchief: herinneringen

It’s a moment…

Standaard

Op mijn 15de verjaardag waren we op vakantie in Frankrijk, ik samen met mama en papa. Het is bij ons de traditie dat de jarige mag kiezen wat we die dag eten. Ik ben een grote fan van de restaurant keten ‘Buffalo Grill’ of ‘Buffalo Bill’ zoals wij het noemen (een vergissing die mijn broer maakte toen hij een jaar of 10 was). Die keten bestaat spijtig genoeg niet in België. Ze hebben er de lekkerste kippenvleugeltjes ooit! Een andere traditie bestaat eruit dat we altijd in Buffalo Bill gaan eten wanneer we op vakantie naar Frankrijk gaan, aangezien er daar wel veel van die restaurants zijn. Toen we met mijn verjaardag in Frankrijk waren, wou ik natuurlijk het liefst van alles in Buffalo Bill gaan eten. Gelukkig was er ergens eentje, niet te ver van ons hotel. Het werd een daguitstapje, eerst wat winkelen en daarna lekker gaan eten.

Ik was uiteraard in een heel vrolijke stemming, het was mijn verjaardag! MIJN dag, de dag waar ik een heel jaar lang naar uitkijk. Onderweg in de auto mocht ik de muziek kiezen. Ik had een CD van James Blunt meegenomen, die hoorde ik toen graag. Mama en papa luisterden er ook graag naar.

“It’s a moment, you’re getting older” zing ik. Papa is niet akkoord: “Dat zingt hij toch helemaal niet! Zet het nog eens op.” Ik kruip tussen de twee zetels wat naar voren en druk op ‘back’. “….. you’re getting older.” zingt James. “Volgens mij zingt hij “This moment.”zegt mama. “Maar nee!! Wacht, wacht, hij gaat het nog is zeggen!” roep ik. “It’s a moment!!” zing ik samen met James in koor. “Zo kunnen we het wel niet verstaan hé! Spoel nog is terug en nu niet meezingen hé.” stelt papa voor. Mama drukt deze keer op terugspoelen. Opnieuw hoor ik dat James Blunt ‘It’s a moment’ zingt, mama twijfelt aan ‘This moment’ terwijl papa er zeker van is dat hij ‘Simone’ zingt. Daar gaan we nog een keer, we zijn muisstil en de muziek staat kei hard. We zitten alle drie bijna tegen de boxen geplakt, maar papa zijn blik is nog steeds, even aandachtig als altijd, op de weg gericht. “Dat kan toch helemaal niet dat hij ‘It’s a moment’ zingt want dat klopt niet met de rest van het liedje: ‘you’re getting older’.” besluit papa. “Maar jawel, op dit moment word je ouder” zeg ik overtuigd. Mama gelooft er niets meer van. Papa zegt dat we het thuis zullen opzoeken. “Thuis?! Dan weten we het nog kei lang niet!” lach ik. “In het appartement bedoel ik hé” zucht papa. Als giechelend zeg ik: “Ik ga het toch nog is opzetten hoor, als ge goed luistert hoort ge het echt wel dat hij ‘It’s a moment’ zingt. Of misschien ‘It’s over’?”

Wat een discussie en wat een pret hadden we toen. We genoten er alle drie van. Iedereen wou zijn gelijk halen, zoals altijd. En ja, wie had er nu uiteindelijk gelijk? Mijn papa uiteraard. “Simone, you’re getting older.”

Wanneer ik het liedje nu nog eens toevallig hoor, twijfel ik soms nog steeds. Is het nu ‘Simone’ of ‘It’s a moment’? En elke keer denk ik terug aan die autorit. Aan dat warme gelukzalige gevoel, aan het gezellig samen discussiëren over iets belachelijks en aan de lach van mijn papa.

Advertenties

Die ene sms

Standaard

Ze zijn thuis, mijn ouders. Terug een gezwel in zijn hersenen. In het hersenvlies. Daar is niks meer aan te doen. We zijn allemaal beginne te bleiten. Kben terug aan het leren want kdurf ni te vragen hoe lang hij nog gaat leven. Sorry dak da zo via sms zet. Ma kweet gwn ni wa ik anders moet doen. Zelfs mijn papa was aant wenen en diene hebk nog nooit zien wenen. Maja logisch da hij weent, hij is degene da dood ga he. Niemand heeft da uitgesproken. Ma da is zo he. Er is niks meer aan te doen. Dus ja.

Verzonden om 15u01 op 09/06/2011 – aan Iris

Dit is die ene sms die ik stuurde op die ene dag. Die ene dag waarop ik 100 % zeker wist dat het kankermonster mijn papa zou weghalen van deze wereld.

Vergeten of verloren

Standaard

Er zijn zo van die momenten. Momenten waarop ik mij stort op herinneringen van vroeger. Of momenten waarop ik oude berichten wil herlezen, terwijl ik goed genoeg weet dat het pijn zal doen. En dat het zal eindigen in een huilbui. Toch volg ik mijn gevoel op die momenten en doe ik wat het mij opdraagt.

Lees de rest van dit bericht

Bewegende herinneringen

Standaard

Ik heb soms het gevoel dat de tijd vliegt. En soms heb ik het gevoel dat de tijd kruipt. Gisteren was het alweer de 15e. Mijn papa is nu een jaar en 9 maanden dood. Soms lijkt het een eeuwigheid. Soms ook niet.

Soms ben ik zo bang dat ik alles van hem ga vergeten. Ik weet niet meer hoe zijn lach klonk, laat staan dat ik nog weet hoe zijn stem klonk. Ik weet niet meer welke houding hij aannam wanneer hij aan tafel zat. Ik weet niet meer hoe hij zijn tanden poetste. Ik weet niet meer hoe hij de krant las. Ik weet niet meer hoe hij fietste. Ik weet niet meer hoe hij een glas wijn dronk, hoe hij uit de auto stapte, hoe hij achter het fornuis stond, hoe hij mij een afscheidskus gaf, hoe hij zijn aktetas neerzette in de gang, hoe hij de deuren opendeed, hoe hij stapte, hoe hij knipoogde naar mij,…

Ik weet zoveel niet meer. Na zo weinig tijd. Of is een jaar en 9 maand niet meer zo weinig tijd? Ik heb er geen idee van. Wanneer ik 30 ben, zal ik moeten zeggen dat mijn papa al 11 jaar dood is. Dat lijkt mij pas lang. Of als ik 60 ben, dan is hij al 41 jaar dood. Of als ik 70 ben, is hij 51 jaar dood. Dan is hij al langer dood dan hij geleefd heeft. Hoe raar zit het leven wel niet in elkaar.

Ik kan het niet tegenhouden dat ik zoveel dingen vergeet. Het gaat vanzelf. Ik herinner mij nog dat ik een week na zijn dood al niet meer wist hoe zijn stem klonk. Daar was ik kapot van. Een beetje later wist ik al niet goed meer hoe zijn ogen bewogen. Alles vervaagt zo ongelooflijk snel.

Alle bewegingen die hij maakte, zijn ondertussen ook vervaagd. Ik kan me nog zo weinig voorstellen. Ik zie nog maar heel weinig beelden voor mij. Ik kan ze wel verzinnen, maar dan lijkt het zo onecht. Ik kan me vaak voorstellen wat mijn papa zou hebben gedaan en op welke manier, maar het is nooit een echt beeld of filmpje dat ik voor mij zie. En dat breekt mij soms.

Gelukkig bestaat er nog zoiets als foto’s. En gelukkig hou ik van foto’s.

papa en ik