Tagarchief: juf

Soms

Standaard

Soms mis ik hem zo.

Zo hard.

Soms mis ik hem zo hard.

Dat ik ervan bevries.

De koude pijn slaat om mijn hart.

En ik sta stil.

Zo stil.

 

Het komt weer dichterbij. Niet enkel het verdriet komt dichterbij mij. Ook de 15de oktober komt dichterbij. En dat voel ik aan alles. Bijna 3 jaar, bijna. Nog net niet. Nog 11 dagen en het is zover, dan kan ik zeggen dat mijn papa drie jaar geleden overleden is. 3 jaar!

Ik kan het niet geloven. 1084 dagen lang heb ik mijn papa niet meer gezien. Verschrikkelijk lang. En het wordt nog verschrikkelijk veel langer. En daar valt niets aan te doen. Dood is en blijft dood.

Soms kan ik mij erbij neerleggen, soms wordt ik boos. Heel boos. Want waarom kreeg MIJN papa kanker? Waarom moest MIJN papa zo hard vechten om uiteindelijk toch de strijd te moeten opgeven? Waarom kan hij gewoon niet even terugkomen? Heel even maar? Gewoon heel even.

Waarom stel ik mij nog steeds deze vragen? Het antwoord is simpel. Omdat ik mijn papa voor altijd zal blijven missen. Soms heel erg hard, soms wat minder hard. Maar altijd zal ik hem blijven missen.

Vorige zaterdag was het mijn ‘officiële’ proclamatie. Afgestudeerd als leerkracht lager onderwijs. Mijn grote droom en ook die van mijn papa. Ik hoor het hem nog zo zeggen, op onze laatste vakantie: met u komt alles wel goed, dat weet ik, ik weet wat er van u gaat worden: ge wordt juf, ge vindt een leuke man en samen krijgt ge veel kindjes.

En dat eerste is al zover, ik ben juf geworden. Een eerste grote mijlpaal in mijn leven. Zonder mijn papa. Ik had hem er zo graag bij gehad. Welke vader wil er nu niet zijn dochter zien afstuderen? Welke vader wil er nu niet dat zijn dochter de job van haar leven vindt? Welke vader wil zijn dochter nu niet gelukkig zien?

Het is en blijft hartverscheurend. Ik zat daar in de zaal, tijdens de proclamatie, en ik dacht aan hem. Ik dacht aan hoe ongelooflijk jammer het was dat hij er niet bij kon zijn. Ik dacht aan hoe ver ik geraakt ben, zonder hem en met hem in mijn gedachten. Ik dacht aan hoe trots hij zou geweest zijn. Ik dacht aan mijn lieve, lieve, lieve papa.

En ik blijf aan hem denken. Na bijna 3 jaar. Na altijd.

Advertenties

Ben je trots papa?

Standaard

Hèhè, eindelijk nog eens even tijd om iets te schrijven. Hoewel, ik heb er wel vaker wat tijd voor, maar dan ben ik te moe om iets te doen. Of dan heb ik er gewoon geen behoefte aan. Nu heb ik het gevoel dat ik toch weer even wat moet schrijven.

Eerst en vooral zal ik jullie vertellen hoe het mij vergaat als werkende mens. Wel, juf zijn is plezant! Heel erg plezant. Eindelijk ben ik de baas over de kinderen en kan ik doen wat ik wil en kan ik lesgeven hoe ik wil. Of toch ongeveer. Natuurlijk moet ik alles afspreken met mijn collega (duo-partner).

Maar voorlopig loopt alles goed. Ook mijn leerlingen zijn braaf, of toch meestal. Op één klein (lees groot en woest) voorval na dan toch. Een meisje van mijn klas kreeg plots een woedeaanval en begon op alles en iedereen te slaan en stampen. Dingen stukmaken, stoelen omvergooien, dingen van de muur trekken, … Met twee blauwe benen als gevolg. Achja, dat hoort erbij zeker?! Maar ik geef toe, ik was er wel heel erg van geschrokken. Ik had er geen idee van dat een kind van nog geen 7 jaar zo woest kon zijn, laat staan dat het zoveel kracht heeft om zich telkens opnieuw los te rukken uit mijn armen. Laten we hopen dat dit soort dingen niet al te vaak gebeuren, hoewel dat meisje dat al enkele jaren heeft. Speciaal geval dus.

Voor de rest is het heel erg leuk hoor 😀 Ik voel mij er wel al een beetje thuis. En voorlopig is het nog niet té druk of vermoeiend. Ja, het is druk en vermoeiend, maar niet té. Ik ben heel veel bezig voor school, bijna constant. Maar ik doe het met plezier. Ik steek mijn tijd in van die onnozele dingen die eigenlijk niet echt nodig zijn. Maar dat zijn net de leuke dingen!

Nu ik echt voor de klas sta, begin ik er steeds meer van overtuigd te worden dat dit mijn droomjob is. De kinderen laten lachen, ze iets bijleren, ze laten nadenken over van alles, ze laten genieten, … Het is geweldig!

 

Wat net iets minder geweldig is, is het feit dat mijn papa dit allemaal niet meer kan meemaken. Ik had hem zo graag al mijn verhalen verteld. En ik ben er zeker van dat hij er zo graag naar het geluisterd. Hij zou trots zijn, dat weet ik en dat voel ik. Ik hoop steeds dat hij het weet, dat ik nu voor de klas sta. Dat ik echt juf ben geworden, zoals ik al van kleins af aan zei. Ik hoor mijzelf nog steeds zeggen op de begrafenis: “Ikzelf zal een goede juffrouw worden zodat je trots op mij kan zijn.”

Juf juf juf – knutseljuf

Standaard

Hoera! Ik ben afgestudeerd! Vanaf nu ben ik officieel een juf.

Ik heb daarnet zelfs mijn aller eerste boeket bloemen ooit gekregen. Van mijn peter, om mij te feliciteren. Ik moet toegeven dat het mij ontroerde, zoiets had ik niet verwacht en al zeker niet van hem.

CYMERA_20140629_190900

Goed, ik ben dus juf. Maar eigenlijk voel ik mij niet anders dan enkele dagen geleden. Ik voel mij nog steeds jong en student. Ik zal het studeren missen! Want ja, ik wil wel werken. Ik zou graag mijn eigen klasje hebben en samen met hen dingen te leren en te ontdekken. Ik kijk er naar uit om een jaar lang met dezelfde kinderen aan de slag te gaan, hun verhalen te kennen en hun talenten te ontdekken.

Er is maar één klein probleempje: ik moet nog een job vinden. Ik heb al verschillende sollicitatiebrieven verzonden én ik heb al één sollicitatiegesprek achter de rug. Dat was één van de meest stressy momenten van mijn leven!

Ik was echt bloednerveus, al een dag op voorhand, want toen belde de directrice me dat ik de volgende dag mocht langskomen. Om er zeker van te zijn dat ik op tijd zou zijn, nam ik een extra vroege trein. Mijn trein had ten eerste al vertraging. Eens aangekomen moest ik de weg nog zoeken. Het eerste stuk wist ik, maar daarna volgde het moeilijke deel. Google Streetview kende de straat niet waar ik moest zijn, dus ik moest het zelf zoeken. De helft van de mensen kende de school waar ik naar opzoek was niet en de andere helft dacht dat ik een andere school zocht. Er was zelfs een man die ervan overtuigd was dat ik in de school achter de hoek moest zijn en wandelde met mij mee tot daar. Helaas was dat dus de foute school. Uiteindelijk was er een vrouw die het wist zijn en legde mij de route uit. Gelukkig was ik nog op tijd, nog 5 minuten wachten en ik mocht binnen!

De directrice stelde enkele moeilijke vragen die ik niet meteen verwacht had, maar echt raar is dat niet aangezien ik niet wist wat ik moest verwachten. Maar wat was ik blij toen ik daar buiten was! Mijn aller eerste sollicitatiegesprek ooit achter de rug! Fjoew! Wat een opluchting, er viel tien ton van mijn schouders. Of het een goed gesprek was, betwijfel ik. Maar ach! Het was gedaan! Morgen belt de directrice mij om me te melden wat het wordt, maar ik ga er al vanuit dat het niets is.

Ik hoop stiekem dat een andere school, waarnaar ik vrijdag heb gestuurd, mij morgen ook belt om te zeggen dat ik mag langskomen. Die school lijkt mij nog leuker en ze is vooral dichterbij!

Solliciteren, het is toch niet echt mijn ding. Veel te stresserend allemaal!

 

Maar tussendoor geniet ik al volop van de vakantie! Eindelijk, na een schooljaar hard werken, zonder pauzes, is het tijd voor rust. Hoewel, rusten heb ik nog niet echt gedaan. Ik ben constant met van alles bezig, maar zo heb ik het graag. De eerste dag van mijn vakantie (vorig weekend) ben ik naar de bib getrokken. Daar heb ik enkele boeken ontleend en eens we thuis waren, ben ik beginnen lezen. Ik had al zo lang geen boek meer vastgehad, toch geen leesboek. Op 2 dagen was mijn boek uit! P.S. I Love You

En het was trouwens geweldig mooi. Zo geweldig mooi dat ik er een hele nacht lang mee heb moeten wenen. Maar dat deed deugt, het moest er weer eens uit.

 

Voor de rest heb ik veel geknutseld. En dat leverde, al zeg ik het zelf, al enkele mooie resultaten op!

CYMERA_20140629_200626
Ik was al een tijdje op zoek naar een leuk prikbord. Ik had namelijk hele mooie duimspijkers kado gekregen, maar ik had nog geen prikbord! Daarom ging ik naar de Ikea en daar kocht ik enkele kurken placemats. Ik heb ze mooi uitgeknipt en dik karton aan de achterkant gekleefd, want anders zou ik in mijn muur prikken. Ik ben er echt fier op! 🙂

CYMERA_20140629_200649

Ik had nog wat stukjes kurk over en daarmee heb ik dan onderleggers voor glazen gemaakt. Die zijn iets minder geslaagd maar het kan ermee door.

CYMERA_20140629_200712

Mijn broer had zijn spaarpot weer eens leeggemaakt. Het resultaat was: 112 muntjes van 5 cent, 27 van 2 cent en 21 van 1 cent. Mijn mama zag ertegenop om dit weer allemaal uit te geven in de winkel. Gelukkig wist ik de perfecte oplossing! Ik had al een tijdje een coole vaas ‘gepind’ op mijn pinterest. Zo gezegd zo gedaan!

 

 

CYMERA_20140629_183449

En dan mijn favoriet! Dit wou ik al super lang maken. Ik had helaas geen speelgoedfiguurtjes liggen. De kringwinkel was mijn redder in nood. In het echt is het nog véél mooier dan op de foto hoor.

 

Als ik maar kan knutselen en prutsen, dan ben ik gelukkig!

 

Overval

Standaard

Verdriet. Het overvalt je. Als een dief in de nacht. Sluipend, langzaam, steeds verder in je huis En plots schrik je wakker en hoor je het lawaai. Je jaagt de dief weg door zelf lawaai te maken. Of je laat de dief verdergaan en wacht tot hij alles heeft meegenomen.

Zo gaat het dus ook met verdriet. Ofwel verjaag je het. Ofwel laat je het bezit over jou nemen. Wat het verdriet bij mij heeft gedaan weet ik niet goed. Volgens mij is het verdriet nog steeds aanwezig. Wat stiller en rustiger dan voorheen. Maar het is er nog steeds. Ergens in een achterkamertje waarvan het deurtje af en toe eens open gaat.

Je raadt het al. Gisteren ging dat deurtje weer eens open.

 

’s Nachts droomde ik over mijn papa. We hadden een bier ontworpen, speciaal ter nagedachtenis van hem. Hoe het juist in elkaar zat weet ik niet meer. En mijn peter kwam er ook in voor. Hij was blij dat we hem, de nacht dat mijn papa stierf, hadden verwittigd. Hij had dan wel heel ver moeten rijden, maar hij had het ervoor over. Hij was tevreden. Spijtig genoeg is het in het echte leven niet zo gegaan, we hadden hem niet verwittigd. Of hij daar boos om is, weet ik niet.

 

Overdag zag ik een bericht op facebook verschijnen van een meisje dat ik ken van op speelplein. ‘Verloor een geliefde: vader’. Slik. Ik plaatste ook zo’n bericht toen mijn papa net gestorven was. Ik ken het meisje niet super super goed maar we kwamen vorige zomer wel goed overeen, we zaten heel vaak bij elkaar. Ze studeert ook voor leerkracht lager onderwijs. En nu heeft ze dus ook geen papa meer. Ik heb even met haar gesproken via facebook. Door zo’n gesprek komen de akelige herinneringen automatisch weer naar boven. Door te lezen hoe zij zich voelt, komen mijn gevoelens van toen weer terug. Dan voel ik mij weer even zenuwachtig en bang. Door dit nu te schrijven, voel ik het weer.

Heel gek. Heel vies. Heel stom en helemaal niet leuk. Maar niks aan te doen. Ik wou dat ik dat meisje kon helpen. Echt kon helpen. En ik weet dat dat niet mogelijk is. En dat doet mijn bijna nog meer pijn. Want ik weet hoe het voelt en ik wil niet dat iemand hetzelfde voelt. Niemand zou dat verdriet mogen voelen. En toch zijn er elke dag honderden of duizenden mensen die zo’n slecht nieuws te horen krijgen. Mensen die in elkaar zakken van hartverscheurende pijn of mensen die blijven staren naar dezelfde plek van ongeloof. Mensen die niet weten wat te doen of mensen die niet stil kunnen zitten. Mensen die hun geliefde verliezen en nooit of nooit meer terug kunnen zien. Mensen waarvan hun leven voor goed veranderd. Mensen die nog miljoenen keer zullen wensen dat dit nooit gebeurd was. Mensen die zich uiteindelijk zullen moeten neerleggen bij het verdriet. Willen of niet. Dood is dood.

 

En de zon, die blijft maar schijnen. Zoals Yevgueni  het ook zo mooi zingt.

 

Trouwens nog een vrolijk Pasen gewenst.

 

Trouwens nog een kort verhaaltje: mijn tantes hebben mij daarnet op het Paas’feest’ teleurgesteld. Ze moeien zich zo met mijn keuze om al dan niet verder te studeren. Volgens hen MOET ik de job aannemen in mijn stageschool. Terwijl ik niet eens een job aangeboden heb gekregen… Verder studeren gewoon om iets te doen te hebben, is dom. Terwijl ik niet eens zomaar wil verder studeren. Buiten gewoon onderwijs lijkt mij echt wel leuk om te doen. Dat begrijpen ze precies niet. Werken is de boodschap volgens hen.

Achja, mijn leuke familie zal mij nooit begrijpen.

Waar stage doen al niet goed voor is!

Standaard

Hallo daar! Wat leuk om hier terug te zijn! Ik heb mijn blogje veel te lang in de steek gelaten. En mijn enkele trouwe lezers ook. I’m so sorry! Maar ach, jullie zullen al wel weten waarom jullie zo lang niets van mij hebben gehoord. Inderdaad: stage!

En het was een geslaagde stage! Een super super geslaagde stage. De allerleukste stage! En dat meen ik echt. Ik had voor het eerst een brave, leuke, lieve, enthousiaste, hardwerkende, geweldige klas. En dat voor een vijfde leerjaar, ik had het niet verwacht.

Ervoor had ik al elke keer een moeilijke klas of een klas waarin er enkele leerlingen de sfeer helemaal konden verpesten. En nu… Wat een droomklas. Dankzij deze klas weet ik helemaal zeker dat ik juf wil worden. Het was een plezier om aan hen les te geven. Het was een plezier om leuke activiteiten voor te bereiden omdat ik wist dat ze er dankbaar voor gingen zijn.

Ook mijn projectweek over WO I was super! Aanvankelijk dacht ik dat het saai en zwaar en moeilijk ging zijn. Maar ik heb er iets leuks van kunnen maken. De leerlingen hebben super veel mogen doen en zelf mogen ontdekken. De kinderen vonden het geweldig en ook geweldig leerrijk. En mijn twee mentoren (juffen) waren ook meer dan tevreden. Dus conclusie: ik ben ook meer dan tevreden!

Op naar de laatste stage: 5 weken in het derde leerjaar! Ik ben benieuwd! Ik kijk er al naar uit 😀 Het is in dezelfde school als mijn stage die net is afgelopen. Dat maakt het nog extra leuk.

 

Ik voelde mij echt helemaal thuis in de klas. Ik vertrouwde de leerlingen en zij vertrouwden mij. Ik heb hen zelfs verteld over mijn papa. Niet zomaar natuurlijk. Tijdens een les taal ging het over gevoelens en herinneringen die aan muziek vast hangen. Ik heb toen ‘Veel te mooie dag’ van Yevgueni laten horen, een liedje dat we op de begrafenis van mijn papa hebben gespeeld. De kinderen waren muisstil en gaapten mij allemaal aan. Nadien durfden ze ook allemaal vertellen over hun overleden overgrootoma, opa, buurman, …  Tijdens een speeltijd kwamen er nog enkele meisjes vragen aan wat mijn papa gestorven was: “Toch niet van ouderdom want jij bent nog jong dus jouw papa was dan ook nog niet zo oud hé?”.

En dat was nog niet alles. Tijdens de lessen godsdienst ging het over rouw en verlies. Ik sprak vanzelf weer over hoe ik met de dood van mijn papa ben omgegaan. Het is nu ook weer niet zo dat ik heel veel heb zitten vertellen. Gewoon enkele kleine dingen. Ik heb hen ook niet verteld dat ik kapot was van verdriet, dat ik het vaak niet meer zag zitten, dat ik nachten lang heb zitten wenen in mijn bed enzoverder. Dat zou een beetje te zwaar en te veel zijn voor de kinderen.

Ik zag wel dat ze het fijn vonden dat ik zo’n persoonlijke dingen vertelde. Eén van mijn juffen apprecieerde het ook enorm dat ik dat durfde. Ik moet zeggen dat ik wel verschoten ben van mijzelf dat ik het heb aangedurfd. Ik heb al vaak gedacht tijdens een stage: nu zou ik kunnen vertellen over mijn papa. Maar ik had het nog nooit echt gedaan. Blijkbaar sta ik weer een stapje verder. Stage doen is voor alles goed!

 

See you later alligator!

 

PS: voor de geïnteresseerden: ik en de coole leerlingen van het 5e leerjaar hebben een mooie blog gemaakt over ons project ‘Nooit meer oorlog’: http://nooitmeeroorlog5.blogspot.be/

 

Stage, stage, stage en nog dan ook nog eens oorlog

Standaard

Fjoew. Mijn stage zit er alweer op. Niet dat het niet leuk was hoor. Integendeel! Ik vond het een geweldig leuke stage.

Ik zie mijzelf wel lesgeven in het buitengewoon onderwijs. Het was dan ook een buiten gewone leuke school met heel leuke en lieve juffen en meesters. Het gaat er daar allemaal veel rustiger en gemoedelijker aan toe dan op een ‘gewone’ school. Maar op zich zijn 2 weekjes natuurlijk te kort om te beslissen of dit echt is wat ik later wil doen.

Ik zie mijzelf trouwens nog niet echt iets doen volgend jaar. Want, HELP, binnen minder dan een half jaar ben ik afgestudeerd! Normaal gezien toch 🙂 Ik heb echt nog geen flauw idee wat ik wil doen. Lesgeven? Verder studeren? Wat dan? Relaxen? Reizen? Mijzelf vervelen? GEEN IDEE! Maar ach, ik heb nog tijd! Ik laat alles gewoon op mij afkomen en maak mij nog niet (teveel) druk over volgend schooljaar.

Daar heb ik trouwens ook niet echt de tijd voor. Mijn hogeschool steekt daar telkens een stokje voor. Rust? Nee hoor! Dat woord kennen ze bij ons niet. Vrijdag was de laatste dag van mijn stage in mijn buitengewone school. En vandaag stond ik alweer in een nieuwe school voor de volgende stage!

Een nieuwe school met nieuwe kinderen, nieuwe juffen (voorlopig geen meesters gezien) en nieuwe gewoontes. Maar het komt wel goed! De school waar ik nu sta is trouwens de school waar ik ook mijn eindstage doe. Dus hier zal ik in totaal 8 weken doorbrengen. Dat is al wat anders als 2 weekjes! Ik ben benieuwd!

En waar ik nog meer benieuwd naar ben is naar mijn project. Mijn juffen (ja, het zijn er 2 aangezien ze een duobaan doen) hebben zelf een thema gekozen. En het is geworden…. tatatadaa: WOI ! Joepie.

 

PS: ik haat de oorlog. Ik interesseer er mij voor geen meter in. Achja, misschien komt er nog wel verandering in na mijn stage.

Juf zijn is plezant

Standaard

Hèhè.

De stage zit erop. Oef! Toch al een hele hoop stress die van mijn schouders valt!

En het is goed gegaan, dat maakt mij vooral blij. Mijn mentor was heel tevreden en dat maakte mij dan weer tevreden.

Ze schreef een heleboel lieve woorden op mijn verslag. Mijn favoriete stukjes zijn:

– Sarah is een heel harde werker.

– Sarah heeft een heel groot hart voor de kinderen.

– Ze geeft heel veel complimentjes en de kinderen weten dat ze met hun verhaal bij haar terecht kunnen.

– Sarah is heel lief, vriendelijk en open naar de kinderen toe.

En op nummer 1 staat:

–> Sarah is echt een aanwinst voor het onderwijs.

 

Dat komt allemaal uit mijn verslag van de tweede week. Mijn eerste week was iets minder. Toen moest ik veel strenger zijn, meer gezag tonen, meer contact hebben met de collega’s en dat soort dingen. De maandag van de tweede week zei mijn juf: “Amai, er staat precies een nieuwe juf Sarah voor de klas. Echt heel goed!”

Dus ik heb mij blijkbaar heel goed herpakt 🙂 Ik ben best wel fier op mijzelf. Nu weet ik weer waarom ik al die uren werk erin heb gestoken. En nu weet ik weer waarom het het waard was om met griep voor de klas te staan. En om met een hese piepstem les te geven waardoor ik telkens hard op het bord moest kloppen om de kinderen stil te krijgen.

Juf zijn is plezant. Die schatten van kinderen iets bijleren is nog plezanter. En dat ze naar jou opkijken en dat ze je komen knuffelen is ook één van de leukste dingen die er bestaan. En het zijn altijd de luidruchtigste en wildste jongens zonder oren die je komen plat knuffelen. Ze vergeten blijkbaar na 5 minuten hoe boos je net op hen was. Want als er iemand door de klas roept: “Ik moet kakke!” dan word ik wel eens heel boos.

Maar, ik herhaal: juf zijn is plezant 😀

 

 

Juf Sarah’s pennenzak

Standaard

Mijn vakantie is al eventjes (8 dagen 🙂  ) bezig. Ik moet mijn punten nog krijgen, maar ondertussen heb ik toch al vakantie. Zalig.

Lang geleden dat ik niets meer heb moeten doen voor school. Alhoewel. Ik heb toch nog een paar belangrijke beslissingen moeten nemen vandaag. We moesten nu al opgeven in welke scholen we stage willen doen volgend jaar. Ook al weten we nog niets eens of we geslaagd zijn voor de stage van dit jaar. Maar ik begrijp wel dat ze dat allemaal op voorhand moeten regelen. Het was toch een moeilijke keuze.

Begin volgend schooljaar moeten we eerst een stage doen van een week in het 1e leerjaar. Dat is in een school ergens in een zelf gekozen regio. Daarna hebben we een keuzestage van twee weekjes. We konden kiezen tussen zorgklas, buitengewoon onderwijs of een methodeschool. Na heel lang nadenken, heb ik uiteindelijk voor buitengewoon onderwijs gekozen. Ik heb een school gekozen waar leerlingen van type 1 en 2 kunnen zitten. Ik weet nog helemaal niet wat ik mij moet voorstellen bij deze stage. Maar ik ben nu al heel benieuwd en ik vraag mij vooral af of het iets voor mij zal zijn! Daarna hebben we een projectstage en een eindstage van 5 weken. Deze twee stages zullen we mogen doen in een zelfgekozen school. Hopelijk toch. We moesten een top 3 opgeven en daaruit kiezen ze dan hopelijk een schooltje. Ik kan al bijna niet wachten om te horen in welke school en welke klas ik mag staan. Helaas zal ik nog tot midden september moeten wachten…

 

Maar nu terug over de vakantie! Ik heb vakantie! Geweldig! Ik moet er wel nog eventjes aan wennen. Dat duurt een paar weekjes en dan kan ik pas echt volop genieten van het niets doen. Nu moet ik steeds nog iets om handen hebben. En omdat ik nu eenmaal school-verslaafd ben, ben ik al volop bezig met volgend schooljaar. Ik heb net een nieuwe agenda gekocht. Ik zocht ook al eventjes een nieuwe pennenzak aangezien de ritssluiting van mijn (oude) pennenzak stuk is gegaan. Maar in de winkels vond ik nergens een pennenzak die aan mijn eisen voldeed. Toen ik gisteren wakker werd, zat het idee om zelf een pennenzak te maken in mijn hoofd.

We gingen naar de Ikea, daar zagen we een mooi stofje. Zwart-wit met enkele bloemen erop. Dat voldeed aan mijn eisen en dat hebben we dan ook gekocht. Maar natuurlijk moesten we eerst een testen of dat wel zou lukken, zo zelf een pennenzak maken. Ik vond een website waarop alles goed stond uitgelegd. Mijn mama zocht een test-stofje en we gingen aan de slag. Mijn mama gaf instructies, ik voerde ze uit. Zo gezegd zo gedaan. Pennenzak klaar! En hij was zo mooi dat ik de test-pennenzak nu als echte pennenzak beschouw. Dus dat leuke stofje van de Ikea hadden we eigenlijk niet moeten kopen! Maar op die 60 cent komt het nu ook niet aan 🙂

pennenzak

Vooral dat ‘zinnetje’ onderaan maakt hem helemaal af! Ik ben er super blij mee. En ik ben nu al helemaal klaar voor een nieuw schooljaar. Nu alleen nog ongeveer 3 maand wachten om hem te showen in real life. (Want natuurlijk deelde ik mijn creatie al op Facebook!)

 

 

 

Crumbling through the hours

Standaard

Voorlopig was het een goeie dag. Vermoeiend. Maar goed.

Weer op observatie geweest. Als ik zie hoe die kindjes opkijken naar hun slimme juf, als ik zie hoe ze schrikken als ze boos wordt, als ik zie hoe ze lachen, als ik zie hoe graag ze een antwoord willen geven, als ik zie hoe ze graag ze hun verhaal willen vertellen, dan word ik blij.

Hoe moe ik ook ben, hoe triestig ik ook ben, die kindjes kunnen een glimlach op mijn gezicht doen verschijnen.

En dat hebben ze ook vandaag weer gedaan.

Misschien word ik ooit wel juf. Misschien ook niet. Dat zal ik later wel te weten komen. Wat ik nu moet doen is gewoon mijn hart volgen. Zolang ik mij goed voel bij deze richting, dan moet ik verder doen. Zolang de twijfel het niet overneemt van mijn motivatie, dan is het oké. Maar als ik met tegenzin naar de stageschool zou gaan, dan is het niet goed. Heel eventjes was dat het geval vandaag, maar dat was gewoon omdat ik zo moe was. (Ik weet het, ik kan zagen, sorry, dat is één van mijn beste vakken 😉 )

Dus, ik moet mijn hart volgen en afwachten. Nog niet te ver vooruit willen zien. Gewoon dag per dag, stap per stap, been voor been. Ik moet nog niet nadenken over de stage, over dat ‘enthousiaster-zijn-gedoe’. Ik moet nog niet denken dat ik het niet goed ga doen. Ik mag nog niet panikeren.

Gewoon alles op mij af laten komen. Maar dat is toch zo moeilijk. Ik ben ongeduldig. Ik wil mijn toekomst kennen, ik wil alle dingen die ik ooit ga doen nu al weten. Ik wil het allemaal kunnen plannen en kunnen regelen. Ik hou van regelmaat en van afspraken. Ik hou niet van het onverwachte. Ik wil zekerheid en stabiliteit. Wie weet is dat helemaal niet zo goed voor mij. Wie weet zou het veel beter zijn als ik eens wat meer risico’s neem, als ik dingen doe die niemand van mij verwacht, als ik dapperder ben en als ik spontaner ben.

Wie weet? Wie weet? Niemand. Opnieuw afwachten. Bah, wat een saai leven. Afwachten, afwachten, afwachten. Ik wil iets meemaken, echt waar. Maarja, ik heb het probleem daarnet al uitgelegd. Ik kan niet tegen onregelmatigheden en ik kan niet tegen spontane uitstapjes of onverwachte wendingen. Of risico’s nemen, dat is al helemaal niets voor mij.

Tijdens de stage moet ik een lesje filosoferen geven. Het onderwerp is: “wie ben ik?”

Echt iets voor mij 🙂 En rarara, welk verhaal ga ik voorlezen? Eentje van Toon Tellegen! Joepie jee 🙂 Ik kijk wel uit naar die les. Ik ben benieuwd hoe die kindjes zichzelf gaan beschrijven, welke eigenschappen ze aan zichzelf toeschrijven. Ze moeten ook een dier tekenen dat bij hun past, op basis van die eigenschappen. Omdat ik ze een voorbeeldje wil geven heb ik voor mijzelf ook een dier gezocht.

http://www.scoutsengidsenvlaanderen.be/totem/stokstaart

Dat ben ik 🙂 (behalve die dapper, druk, energiek en onstuimig)

Ahja, bijna vergeten!

3- Het moment waarop mijn juf tegen mij zei dat ik mijn les wel mocht geven zodat ik ze had gemaakt. (al die moeite was toch niet voor niets)

I saw you in my dream. Again.

Standaard

Ik twijfel. Ik twijfel aan alles. Ik twijfel over wat ik doe, over wat ik zeg, over wat ik denk, over wat ik wil, over wie ik ben.

Wie ben ik? Ik ben Sarah. Maar zal ik ooit ‘juf Sarah’ zijn? Ik begin eraan te twijfelen. En die twijfel maakt mij triestig. Ik wil al zo lang juf worden, dat is al altijd mijn grote droom geweest. Ik heb nooit (behalve de laatste 2 maanden voor het school echt begon) getwijfeld. Maar toch was ik zeker van mijn keuze. Het was zo voor de hand liggend. Ik wou juf worden, al altijd, dus daarom studeer ik er nu ook voor.

Maar als ik nu iedereen hoor vertellen over hun stage, dan slaagt de twijfel bij mij toe. Iedereen vindt het zo geweldig, zo plezant, ze genieten er allemaal van. Ik weet niet of ik dat ook doe. Soms denk ik van wel, soms denk ik van niet. Het was wel leuk, maar geweldig nu ook weer niet. Vermoeiend en stress, die woorden passen het best bij de afgelopen 2 dagen. Waarom kan ik de woorden super of geweldig er niet bij plaatsen? Ik weet het niet. Het gene dat mij ook zo aan het denken heeft gezet is de commentaar van mijn mentor. Ik ben niet enthousiast genoeg. Ik dacht dat wel leek dat ik het allemaal graag doe. En dat is eigenlijk ook zo. Ik sta daar graag vooraan in de klas, ondanks de stress en zenuwen en angst. Ik vind het leuk als die kindjes antwoorden, als ze zeggen dat het leuk was. Maar het is niet dat ik er super gelukkig van word. Daarom twijfel ik. Ben ik wel echt gemaakt om juf te worden? Moet ik toch niet iets anders kiezen? Want enthousiaster zijn, ik weet niet of ik dat kan. Nu toch niet. Of nu nog niet. Mijn leven is zo overhoop gegooid dat ik het moeilijk vind om enthousiast en vrolijk te zijn. Enkel als ik mij echt op mijn gemak voel en als ik mij echt ‘thuis’ voel, dan kan ik mijzelf zijn. Ik denk dat ik het daarom ook moeilijk vind om voor de klas zo spontaan en enthousiast te zijn. Alhoewel, spontaan ben ik denk ik wel. Of toch soms.

Ik vond het ook zo moeilijk als er een moment was waarop ik iets over ‘ouders’ of over ‘mama en papa’ moest zeggen. Want elke keer als ik dat woord uitspreek of schrijf of denk, dan denk ik meteen: ik heb geen papa meer. En soms dacht ik: ik wil dat tegen die kindjes zeggen. Maar dan denk ik: wat maakt dat uit voor die kinderen? Of hoe gaat mij dat helpen? Niet? Soms voelde ik ook de behoefte om dat tegen de (echte) juf te zeggen. Maar ik kan toch moeilijk zeggen: “hallo, ik moet nog iets zeggen, mijn papa is dood.” Soms dacht ik ook dat ik het misschien tegen een juf van vroeger kon vertellen. Want er is één juf, waarvan ik bijna zeker ben dat ze nog weet dat mijn papa toen ik daar op school zat ziek was. Maar natuurlijk durf ik dat weer niet. Zelfs als ik dat zou aandurven, dan is er niet eens een geschikt moment voor.

Ik twijfel dus. Over mijn toekomst. Ben ik wel de juiste persoon om juf te worden? Misschien zit het gewoon niet in mij. Ik weet het niet. Het heeft mij alleszins gekwetst dat ik niet enthousiast genoeg ben. Daardoor ben ik dus ook beginnen nadenken. Het enige wat ik kan doen is verder nadenken. En wachten tot ik het weet.