Tagarchief: leven

De dood is mijn leven

Standaard

Soms, heel soms, of eigenlijk wat vaker als heel soms, heb ik het gevoel als het allemaal nog maar pas gebeurd is. Dat mijn papa nog maar net gestorven is. Dat er nog geen 3 jaar voorbij is maar 3 uur. En dat ik zijn armen dan weer zo graag om mij heen wil voelen.

De laatste maand ben ik er weer veel meer mee bezig. De dood van mijn papa is haast mijn leven. Het is niet zo extreem als in de beginperiode, maar toch weer veel meer dan deze zomer bijvoorbeeld.

Hebben de donkere dagen er iets mee te maken? Of de feestperiode nog? Of is het omdat ik weer wat meer in aanraking kom met mensen die hebben meegemaakt wat ik heb meegemaakt? Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik het niet fijn vind.

Wanneer ik de afgelopen maanden eens even wat verdrietig was, wat eigenlijk helemaal niet zo vaak meer gebeurde, huilde ik wat. Een uurtje ofzo en alles was eruit. En ik kon weer verder. Maar wanneer ik nu verdrietig ben, komt dat vreemde gevoel in mijn buik terug naar boven. Pal in het midden, alsof er een baksteen in zit die er NU uit wil. Als ik dat gevoel heb, word ik bang. Ontzettend bang. Bang omdat ik dan vrees dat ik de dood van mijn papa niet goed verwerkt heb of aan het verwerken ben.

Dat vraag ik me zo vaak af: verwerk ik het wel goed? Doe ik de juiste dingen? Doe ik te weinig of te veel? Praat ik te weinig en krop ik het op? Krijg ik binnen een aantal jaar een inzinking? Of is dit gewoon een nieuwe fase in het verwerkingsproces? Is dit tijdelijk en gaat het binnen enkele weken terug beter gaan? Stel ik te veel vragen? Moet ik het niet gewoon allemaal op mij laten afkomen?

Misschien wel.

Maar de dood is mijn leven. Ik leef met de dood. De dood van mijn papa zit voor altijd in mijn gedachten. Elke dag leef ik ermee. De ene dag is geweldig en de andere dan weer geweldig moeilijk. Maar moeilijk moet ook gaan hé.

Ja, moeilijk gaat ook. “Niet drijven over hé, meid.” zou mijn papa zeggen, waarmee hij bedoelde dat ik niet moet overdrijven.

Advertenties

De lange weg

Standaard

Gisterenavond kon ik niet slapen, ik voelde de drang om mijn schriftje te herlezen. Het schriftje waarin ik veel heb geschreven het eerste jaar nadat mijn papa was gestorven. De eerste maanden schreef ik minstens elke week een stukje. Nu nog zelden of nooit.

Wanneer ik alles herlas merkte ik dat er veel is veranderd. Niet de dingen om me heen. Maar de dingen in mij. Mijn gevoel, mijn gedachten en mijn verwachtingen. De dingen die ik toen voelde waren zo zwaar en triest. Wanneer ik nu eens een mindere dag of zelfs een slechte dag heb, is dat in niets te vergelijken met hoe ik mij toen voelde. Ik had het zo moeilijk en ik was zo verdrietig. Er staat haast nergens een positief woord in mijn schriftje. Alles was zwart en doods. Ik voelde mij zelfs bijna doods.

Het herlezen van mijn woorden raakte mij, ik was bijna vergeten dat ik mij zo gevoeld heb. Ik denk dat ik die periode naar een achterhoekje in mijn hoofd heb geduwd. Het is te pijnlijk om er vaak aan terug te denken. Er voor even aan terugdenken was wel goed. Even mijn tranen de vrije loop laten en even weer die pijn ervaren, deed mij beseffen welke weg ik heb afgelegd.

Als ik nu terugkijk op die eerste maanden, op dat eerste jaar, ben ik zo blij dat ik daar doorheen ben geraakt. Ik heb het overleefd en ik ben verder kunnen gaan met mijn leven. Het was alles behalve makkelijk en ik ben meer gevallen dan ik ben opgestaan – voor zover dat mogelijk is. Maar ik sta nu weer op mijn beide voeten recht. Niet altijd even stevig en niet rotsvast in de grond, maar ik sta. En ik ben trots op waar ik sta.

Ik kan soms met een glimlach aan mijn papa terugdenken. Ik kan een foto van hem bekijken zonder die stekende pijn te voelen en zonder dat rare gevoel in mijn buik te ervaren. Ik kan dingen doen zonder elke seconde aan hem te denken. Ik kan naar liedjes luisteren die hij zo graag hoorde zonder te wenen.

 

Een keertje stoefen over mijzelf kan geen kwaad zeker? Want dan wil ik even zeggen dat ik toch wel een beetje trots ben op mijzelf. Op de weg die ik heb afgelegd. Ik heb het niet in mijn eentje gedaan, mijn vriendinnen hebben mij geholpen en mijn familie misschien onbewust ook wel een beetje. Maar toch dank ik het meeste aan mijzelf, aan mijn doorzettingsvermogen.

Laten we daarop klinken!

 

Ik-mis-mijn-dode-papa-dag

Standaard

Soms heb ik het nog steeds verschrikkelijk moeilijk met de dood van mijn papa. Dan sta ik ’s ochtends op en denk ik: het is weer zo’n dag. Zo’n dag waarop alles mij aan hem doet denken. En ja, je raadt het al. Gisteren was zo’n dag.

Ik was alleen thuis, mijn mama ging een dagje naar zee. Dus ik dacht: gezellig, dan ga ik een dagje winkelen. Ik werd wakker en deed mijn gordijn omhoog. Ik keek naar mijn vensterbank en bekeek de foto van mijn papa. Voorzichtig nam ik de mini-urne vast. Ik moest er een dun laagje stof afvegen, zo lang was het geleden dat ik het had vastgenomen. Het is nu eenmaal geen prettige gedachte om je vader in zo’n potje te hebben zitten en dat een beetje te aaien. Daarom neem ik het zelden of nooit uit het doosje. Af en toe wrijf ik er wel eens over, zodat het proper blijft. En dat was nu blijkbaar een tijdje geleden. Laten we het op mijn stage steken.

En daar stond ik dus, met een paar restjes papa in mijn handen, starend naar zijn ogen. Mijn ogen. Heel even dacht ik: wat als ik mij hier nu op de grond zou leggen en een paar uur lang zou huilen? Maar ik bedacht mij al gauw dat dat geen zin heeft. Opnieuw heel voorzichtig legde ik de urne terug in het doosje. Andere mensen zouden het misschien iets schattigs of moois vinden, want je kan bijna niet raden dat het een urne is. Maar ik vind het eigenlijk vrij vies hoewel het er wel mooi uitziet. Datgene wat erin zit, maakt het vies.

Mijn dag was dus al goed gestart! Ach, het kan alleen maar beteren, dacht ik. De zon komt er misschien wat door en straks ga ik winkelen, enkel leuke vooruitzichten. Want ja, ik ben nu eenmaal dol op winkelen en het was zo lang geleden!

Iets voor de middag vertrok ik (eerst heb ik nog een paar uur opgeruimd – stage brengt zooooveel rommel met zich mee!) richting station. Toen ik op mijn trein stond te wachten kroop dat vreemde gevoel al langzaam in mijn huid en hoofd.

Hoe vaak heb ik hier wel niet gestaan met tranen in mijn ogen, dacht ik. Hoeveel uur na de dood van mijn papa stond ik hier al niet terug? Hoe vaak heb ik wel niet gedacht: is onder de trein springen minder erg dan het gemis van mijn papa? Hoe vaak heb ik niet gevloekt dat ik mijn papa terug wil? Het station is zo wat mijn plaatsje waar ik tot rust kom. Ik sta er graag te wachten (toch als het niet ijskoud is) op mijn trein. Ik hou van de stilte en de voorbijrijdende treinen. Ik hou ervan dat ik daar zo vaak heb gestaan en dat ik zo vaak niet wist hoe het verder moest met mijn leven. Ik hou ervan dat er dan bijna een jaar lang een lieve vriendin mij stond op te wachten om mij te troosten of te knuffelen. Ik hou ervan dat ik daar gewoon wat kan zitten en staren.

Ik beken, ik ben expres een half uur te vroeg vertrokken zodat ik daar nog wat kon zitten en staren. En nadenken. En treuren. Waarom is mijn papa dood? MIJN papa. Niet die van iemand anders, net mijn papa. Het blijft na meer dan 2 jaar en 7 maand oneerlijk. Zo oneerlijk. En het oneerlijkste is nog dat je er niets aan kan veranderen, hoe graag je ook wilt. Dood is dood en dat blijft voor altijd doder dan dood. Dit en nog veel meer spookte door mijn hoofd.

Eens aangekomen bij de winkels voelde ik mij niet beter. Zelfs niet heel even. Ik kon het zelf bijna niet eens geloven, de kledij, de juwelen, de schoenen, de hebbedingetjes, … maakten mij niet gelukkig. Ik voelde de euforie van nieuwe spulletjes niet. Normaal word ik even dolblij van winkelen. Deze keer dus niet.

Ik dwaalde wat rond in de winkels, ik kocht enkele spulletjes en slenterde door de drukke straten met muziek in mijn oren. Ik liep langs gelukkige koppeltjes, lieve oudjes, gezellige gezinnen en schattige vaders met dochters. Dat laatste raakte mij natuurlijk het diepst. Toen mijn papa nog maar net was gestorven kreeg ik automatisch tranen in mijn ogen als ik dit soort gelukkige duo’s tegen kwam. Maar na verloop van tijd werd ik hieraan gewoon en dacht ik niet meteen aan mijzelf en mijn papa. Gisteren dus wel. Plots zag ik overal geweldige vaders met aanhankelijke dochters. Plots voelde ik weer diezelfde, stekende pijn. Jaloerse pijn ook. Waarom zij wel en ik niet? Waarom mag ik niet gelukkig zijn? Waarom mag ik hier niet rondlopen met mijn papa?

Waarom? Die waarom-vragen waren al zo lang achterwege gebleven en nu waren ze plots terug. Ik weet niet WAAROM.

Ik had verschrikkelijk veel hoofdpijn gekregen dus ik zette mij even neer op een rustig pleintje. Ik moest mij heel erg hard inhouden om niet in tranen uit te barsten. Ik miste mijn papa plots weer zo verschrikkelijk hard en ik wist niet hoe het kwam. Het was gewoon zo’n dag. Een ik-mis-mijn-dode-papa-dag. Misschien had ik een bordje met die tekst rond mijn nek moeten hangen. Dan hadden voorbijgangers mij misschien wat kunnen troosten. Of ze hadden mij een zielige blik kunnen toewerpen.

Vandaag is het gelukkig niet zo’n dag. Ik voel mij nog steeds niet tiptop maar toch al wat beter. Het einde van een stage, het doet wat met een mens. Ik steek het daar maar op, dan moet ik het niet op mijzelf steken.

 

Laat ik nog eens afsluiten met een mooi liedje. Dat maakt alles toch nog altijd wat beter.

 

Bijna is alweer voorbij

Standaard

Wat een paar dagen geleden nog ‘bijna’ was, is nu alweer verleden tijd. Mijn papa is nu welgeteld twee jaar en 1 dag dood. Het is en blijft een eng en vies woord: dood. Maar ‘overleden’ vind ik dan weer te chique klinken. Daarom schrijf ik liever ‘dood’. Want dat is hij uiteindelijk ook, morsdood. Steendood. Doder dan dood.

En ik heb misschien 26 tranen gelaten, veel meer zal het niet geweest zijn. 26 tranen, vermengd met het water uit de douche. Want ja, na lange tijd is het mij nog eens gelukt om te wenen. En dan nog wel in de douche. En ja, ik heb mijzelf weer maar eens verplicht om te stoppen met bleiten. Want het haalt toch niets uit. En mijn mama moest niet zien dat ik geweend had.

Ze had het al moeilijk genoeg, ik zag ’s morgens dat ze wat geweend had. Maar natuurlijk heb ik er niets van gezegd. Want zo zit ik nu eenmaal in elkaar. Zwijgen is uiteindelijk ook goud, zoals het gezegde zegt.

Er hebben niet veel mensen aan ons gedacht. Of ik kan beter zeggen: er hebben niet veel mensen aan mijn papa gedacht. Mijn peter (de broer van mijn papa) zette een kaarsje als profielfoto op zijn facebook en hij stuurde een smsje naar mijn mama. Dat was het.

De andere broer van mijn papa, mijn nonkel dus, stuurde bloemen op. Met een lief kaartje eraan: twee jaar geleden al, het is net of het gisteren was. we denken aan jullie. Dat vond ik wel heel erg lief. Hij (en zijn vrouw/vriendin eigenlijk) stuurden vorig jaar ook bloemen op mijn papa zijn sterfdag. Ik vraag me af of het binnen een jaar of 7 een verplicht nummertje wordt, die bloemen sturen.

Mijn oma, die van mijn mama haar kant, heeft gebeld met mijn mama en heeft blijkbaar over van alles en nog wat gebabbeld, maar heeft geen woord gezegd over mijn papa. Waarschijnlijk was ze het helemaal vergeten. Haar geheugen gaat de laatste tijd wat achteruit.

En mijn vriendinnen wisten dat het ‘die ene speciale dag’ was, maar hebben ook niet echt iets speciaals gezegd of gedaan. Maar dat neem ik hen helemaal niet kwalijk. In hun plaats zou ik ook niet weten wat te doen.

 

Dus om mijn verhaal samen te vatten: het was een eenzame, lange, saaie, moeilijke dag. Vol verdriet in mijn hoofd, hart en buik. Maar uiteindelijk is het ook maar een dag zoals een ander. Of dat probeer ik mijzelf toch wijs te maken. Geloven doe ik het voorlopig nog niet echt.

 

Ik wil wel proberen om mijn gevoel van de afgelopen (en waarschijnlijk de komende dagen ook) te beschrijven maar het lukt mij niet echt goed. Ik voel mij vooral eenzaam, verdrietig, zenuwachtig, onzeker, bang, wanhopig en soms hopend. Soms ook intens ongelukkig. Of zelfs nutteloos en zinloos. Dan bedenk ik mij waarom het nog zin heeft dat ik mijn best doe om iets te worden of te betekenen in deze grote, boze, harde wereld.

Eenzaam is misschien wel, nu ik er verder over nadenk, het meest overheersende gevoel. Er zijn veel mensen die mij willen steunen en die zeggen dat ik op hen kan rekenen. Maar uiteindelijk sta ik er altijd alleen voor. Het is mijn verdriet. Ik kan het delen zo graag en zo veel als ik wil. Het blijft bij mij en van mij. Het kan misschien heel erg traagjes minderen, maar het grootste gewicht blijft in mij zitten en rond mij hangen.

Doordat ik zelden (of eerder nooit) nog praat over mijn verdriet, verleer ik steeds meer en meer hoe ik erover moet praten. Ik kan het gewoon echt niet meer. Ik wil er wel over praten, maar ik kan het niet. Iemand moet de woorden uit mij sleuren, anders lukt het niet. En er is bijna niemand die dat begrijpt. Ze willen het wel begrijpen, ze proberen misschien zelfs hard, maar het lukt niet.

En dan zijn er nog de vele andere mensen die denken dat je na 2 jaar er wel over bent. Ik hoef jullie waarschijnlijk niet uit te leggen dat dat niet zo is.

Ik zit vast in mijn verdriet. Ik functioneer normaal, je ziet mijn verdriet niet. Maar het is er wel. Diep vanbinnen, goed verstopt, onder mijn glimlach en achter mijn domme mopjes. En soms zou ik willen schreeuwen, schreeuwen van verdriet, van pijn, van wanhoop, van ellende. En schreeuwen tot mijn papa mij kan horen en begrijpt dat hij terug moet komen.

 

mooi......

Little reasons to smile

Standaard

Dankzij Ilse kwam ik een leuke TAG tegen en ik dacht, dat moet ik toch ook eens doen op mijn blog 🙂

Wat jullie ook zeker eens moeten doen, is een kijkje nemen op haar leuke blog! Dus klikken maar! http://aspasiablog.wordpress.com/

 

En dan kan je nu bekijken waar ik vrolijk of gelukkig van word. Misschien zorgen sommige prentjes er ook voor dat er een lach op jouw gezicht verschijnt!

tumblr_mkyr0hjw3P1rhfu0ao1_500 tumblr_ml5tjpIFj71s5tnfso1_500 tumblr_mkwtqoJ2G41s5tnfso1_500 tumblr_mko73qaaNZ1s8yk6co1_500 tumblr_mkc7wuWueq1s9bfajo1_500 tumblr_mkc1as2Vi01rjkmneo1_500 tumblr_mk6mempZOJ1rolrvco1_500 tumblr_mk4q7gMCyL1s0rbubo1_500 tumblr_mk0lcu76BZ1qcw5vlo1_500 tumblr_mj9tg5X0Zt1s467mdo1_500 tumblr_miwm3lrktJ1s3hbi1o1_500 tumblr_misab2jZwJ1s5b755o1_500 tumblr_miquawqfFi1s1v09xo1_500 431196_303483643046106_819270596_n 429941_300101023384368_225768473_n 427028_315830135144790_1918433992_n 425161_298740630187074_1491059458_n 425126_304003166327487_984848765_n 424391_300099883384482_2047247102_n 423336_305869109474226_1345173509_n 421503_299462020114935_396558657_n 402085_303483723046098_2005436235_n 397101_304002269660910_839696677_n

 

 

There was an explosion I can’t explain

Standaard

De tijd vliegt. Soms is het echt waar. Vooral als ik nadenk over hoe lang ik mijn papa al mis. Bijna een jaar en 5 maand. Een jaar en 5 maand lijkt een eeuwigheid als ik aan alle tranen terugdenk. Maar een jaar en 5 maand lijkt heel erg kort als ik ‘globaal’ terugkijk.

Soms denk ik dat ik al die tijd gelukkig was. Gelukkig op mijn nieuwe school, gelukkig met mijn nieuwe vriendinnen, gelukkig dat ik altijd wel iets te doen heb voor school.

Soms denk ik dat ik al die tijd ongelukkig was. Ongelukkig door al die hopen verdriet. Ongelukkig door het verschrikkelijke gemis dat oneindig lijkt te duren. Ongelukkig door het gevoel dat niemand mij begrijpt. Ongelukkig door het niet onder woorden kunnen brengen van mijn gevoel. Ongelukkig door het niet kunnen praten met mijn mama of de rest van mijn familie.

En als ik die twee lijstjes vergelijk, dan is dat van het ongelukkige gevoel veel langer. En soms weegt dat ook veel zwaarder door. Soms weegt dat zo ongelooflijk zwaar dat ik erbij neer moet gaan zitten. Dan kan ik het ongelukkige gevoel niet langer dragen of verdragen.

Maar soms, en van die momenten houd ik, voelt het alsof dat ongelukkige gevoel weg is. En dan blijft enkel het gelukkige gevoel over. En dat voelt beter en lichter. Dan zie ik nog een toekomst voor mij. Op de ongelukkige momenten zie ik alleen verdriet voor mij.

Ik moet verder streven naar die gelukkige momenten. En niet zoals nu, zitten wenen en treuren. Gelukkig zijn, dat moet ik wat ik wil.

En mijn papa niet langer verschrikkelijk hard missen. Maar gewoon missen. Missen zonder die vreselijke pijn. Zonder de tranen in mijn hoofd. Zonder de pijnlijke beelden van tijdens zijn ziekte. Gewoon, mijn lieve papa een beetje missen. Dat kan ik aan. Meer niet.

tumblr_m6iz9pa1Kh1qgg6zbo1_500

Overal papa

Standaard

Ik zou een keertje moeten bijhouden hoe vaak ik op een dag wordt geconfronteerd met het woord of met de gedachte aan mijn papa of aan papa’s in het algemeen. Alhoewel als ik bijvoorbeeld streepjes zou zetten zou mijn blad al snel vol staan en ik denk niet dat ik daar vrolijk van zou worden.

Toch wil ik eventjes een lijstje maken van de dingen waarbij ik vandaag aan mijn papa heb gedacht. Natuurlijk ben ik meer als de helft al vergeten. Maar dit zijn de belangrijkste dingen. Of toch de dingen die mij zijn bijgebleven.

  1. We hebben ons (of toch enkelen van onze klas) vandaag verkleed voor carnaval. het thema was uniformen. Dat wou ik niet omdat ik dan het leger kostuum van mijn papa moest aandoen
  2. Toen iemand vroeg waarom ik geen uniform aan had vertelde ik dat ik de kleren van mijn papa liever niet wou aandoen en dat ik daarom een prinsesje was.
  3. Ik was dus heel de dag een prinsesje. Vroeger was ik mijn papa zijn prinsesje. Wat had hij mij mooi gevonden vandaag…
  4. Tijdens de les Frans moesten we ons voorstellen, ik kreeg al meteen schrik dat we ook de namen van onze ouders gingen moeten zeggen. En ik begon al na te denken hoe je in het Frans moet zeggen dat je papa dood is. décedé.
  5. Weer eens tijdens de les Frans, we leerden over de stamboom en hoe alle verschillende relaties noemen. Uiteraard was ‘père ou papa’ erbij.
  6. Tijdens de middag pauze had iemand een BV gespot, Davy Gillis. Ze begonnen te praten over heel dat gedoe met zijn kind. Een vader en een kind doet mij elke keer denken aan mijn papa. Eender welk kind en eender welke vader.
  7. Tijdens de les BVK hadden we het over dieren (één of andere rare oefening), ik dacht dat er een varken tussen stond maar het was blijkbaar een roze olifant. Dat deed mij natuurlijk weer aan mijn papa denken, het varken.
  8. Wanneer ik aan het wachten was op mijn trein zag ik verschillende ouders wachten op het perron. Ik denk dat hun kind terug kwam van sneeuwklasse ofzo. Ze zagen er allemaal blij en zenuwachtig uit. Wachtend op hun hartendiefje. Papa’s in kostuum aan het wachten tot het moment waarop ze hun dochtertje in hun armen konden sluiten.
  9. Het begin van de vakantie doet mij denken aan onze vakanties van vroeger. Vakanties waar mijn papa bij was.
  10. Het woord skiën doet mij denken aan mijn papa.
  11. Ik heb net een nieuw leuk spelletje ontdekt, Bob de Slak, dat zou mijn papa ook leuk hebben gevonden.

Ik word er nu al een beetje triestig van. Er gaat echt bijna geen minuut voorbij zonder dat ik aan hem denk. Niet altijd met een triestig gevoel. Maar vaak ook wel. Vaak denk ik ook aan hem zonder dat ik het echt besef. Ik zit ook dikwijls over hem te dromen of te ‘mijmeren’.

Ik mis hem gewoon.

Mijn lievelingsfoto

Mijn lievelingsfoto ♥

 

 

Down by the river

Standaard

Ik ben nog steeds volop aan het nadenken over mijn 51-weken project. Ik heb bijna de perfecte naam gevonden maar ik ben nog niet 100% zeker of ik het bij die naam ga houden dus daarom wacht ik nog eventjes om mijn projectje ‘officieel’ te starten.

 

In de tussentijd heb ik een quote gevonden die perfect past bij mij.

 ” Je kunt niet iets anders verwachten als je steeds hetzelfde blijft doen. ”
– David Dewulf –

Ik heb steeds zoveel verwachtingen, van vanalles en nog wat. Maar inderdaad… Ik blijf steeds hetzelfde doen. Ik verander niet dus kan de rest ook niet veranderen. Hoewel, dat is misschien een beetje te zwart-wit.

Ik ben veranderd. Ik ben niet meer dezelfde Sarah van een jaar of twee jaar geleden. Ik ben volwassener geworden. Ik durf nu zelfs over mijzelf te zeggen dat ik sterker ben geworden. Halleluja! Wat een feest 🙂 Ik ben sterker geworden. Echt waar. Ik kan meer aan. (behalve examenstress – die maakt mij nog steeds gek en misselijk)

Maar ik ben tegelijkertijd ook niet veranderd. Ik ben nog steeds dezelfde Sarah. Ik ben nog steeds kinderachtig en belachelijk. Maar ik weet de gepaste momenten uit te kiezen. En ik ben kinderachtig op een volwassen manier. Denk ik toch. Wie weet lig ik plat van het lachen als ik dit binnen 10 jaar herlees. Ik denk dat die kans vrij groot is. Maar dan nog. Ik leef nu. En ik vind dat ik nu kinderachtig ben op een volwassen manier. En daarmee basta.

Ik kan misschien niets veranderen door steeds hetzelfde te blijven doen maar ik kan wel kleine stapjes zetten die grote veranderingen teweeg brengen. Langzaam maar zeker.

Been voor been. (mijn goede oude spreuk)

 

Don’t hurt yourself like that.

Standaard

Wat begint als een goede dag kan zo snel weer een slechte dag worden.

Ik heb mijn eigen autootje gekocht vandaag. Voorlopig moet ik mijn mama nog overtuigen om hem helemaal zelf te betalen (ze wil hem aan mij geven omdat ik niet op kot ga en mijn broers wel, maar ik wil hem wel zelf betalen omdat ik hem dan echt zelf heb gekocht). Ik heb dus een autootje. Schattig fel groen. Ik ga hem helemaal pimpen met bloemetjes zetels en allerlei andere prulletjes. Ik heb ook al een naam bedacht: the green flower power car.

Tot zover de leuke dingen.

Toen kwamen de stomme dingen. Allerlei kleine belachelijke probleempjes. Maar die probleempjes zorgden ervoor dat ik het grotere probleem onder ogen begon te zien. Ik heb mijn allereerste auto gekocht, wat op zich een belangrijke gebeurtenis is in een leven, en mijn papa was er niet bij. Hij weet niet dat ik een mooi autootje heb gekocht. Hij weet niet dat ik volop aan het leren rijden ben. Hij weet niet dat ik mijn schrik heb overwonnen. Hij weet niet dat ik morgen weer les ga geven in het tweede leerjaar. Hij weet niet dat ik hem mis. En ik mis hem zo.

Door al die dingen werd ik plots weer heel ongelukkig. Door al die dingen begon ik te wenen en te wenen. Door al die dingen begon ik te bidden. Ja, te bidden. Tot God. En ik vertelde hem dat ik niet goed weet of hij bestaat. Maar toch heb ik hem verteld over mijn papa. En ik heb gevraagd of hij mij kan vertellen waar mijn papa is. En ik vertelde erbij dat ik niet weet waarom ik het antwoord zou verdienen op die vraag. Want er zijn miljoenen mensen die zich afvragen waar hun geliefde is. Ik vraag mij hetzelfde af. En ik weet niet waarom God die vraag zou beantwoorden aan iemand zoals mij. Een gewoon meisje…
Al die dingen hebben mij verdrietig gemaakt. Al die dingen heb ik tegen God of tegen mijzelf misschien verteld. En misschien heeft het niets tastbaar opgeleverd maar ik voel me nu toch terug een beetje beter.

Bij deze was het een bijzondere dag. Mijn eerste auto en mijn eerste echte gebed tot God.

Crawling up a hill

Standaard

Ik weet niet goed wat te schrijven. Dat hebben jullie waarschijnlijk al gemerkt aangezien ik al bijna een maand niets meer heb geschreven. Ik voel mij niet slecht. Ik blijf gewoon een beetje hangen in mijn gevoelens. Ik mis mijn papa elke dag. Maar veel meer voel ik niet. Ik heb de laatste maand geen enkele traan gelaten. Ik heb geen enkele keer dat immens grote verdriet gevoeld. Nu vraag ik mij vaak af  of dat komt doordat ik met mijn mama heb gesproken of dat het gewoon een fase is of dat ik het nu echt aan het verwerken ben. Ik weet het niet.

Misschien ligt het ook aan het feit dat ik de drempel van één jaar heb overwonnen. Een jaar geleden was ik zo bang voor alles. Ik wist niet wat er allemaal op mij af ging komen. Nu ben ik soms nog steeds bang, maar veel minder als vroeger. Ik mag het ‘vroeger’ noemen want ik vind dat een jaar echt al lang is. Er is zoveel gebeurd op een jaar tijd. Ik heb zoveel stappen gezet. Ik heb vriendschappen gesloten, ik heb vriendschappen verwaarloosd en verloren. Ik heb geweend en geweend. Ik heb gelachen en gelachen. Ik heb gesproken. Ik heb geschreven. Ik heb geleerd. Ik heb stappen gezet. Been voor been. En ik weet gewoon dat ik ooit op de plek zal zijn die ik wil bereiken. Een gelukkige plaats. Met een lieve, zorgzame man en schatjes van kinderen. Met mijn mama als de liefste oma ooit en zonder mijn papa. Maar ik weet dat ik daar op een dag vrede mee zal kunnen nemen. Dat ik op een dag vol liefde kan vertellen over mijn papa. Over hoe geweldig hij was. Over hoe dapper hij was. Over mijn super papa. Dat kan niemand ooit van mij afnemen. Mensen kunnen zeggen wat ze willen maar mijn herinneringen blijven zo lang ik leef.

Mijn verdriet blijft ook zo lang ik leef. Maar het zal minderen. Dat heb ik eindelijk echt begrepen. Ik weet ook dat er nog heel veel momenten gaan komen waarop het verdriet meer dan ooit terug komt. Dat er momenten zullen komen waarop ik mijn papa zo hard nodig heb. Momenten waarop ik liever nooit meer zou wakker worden en bij mijn papa zou willen zijn. Maar die momenten zullen veel minder zwaar wegen tegenover het geluk. Tegenover de mooie dingen van het leven. Want ik hou eigenlijk wel van het leven.

Ik hou ervan om naar de regen te kijken (toch als ik lekker warm binnen zit). Ik hou ervan om de natuur te bewonderen. Ik hou ervan om uren en uren muziek te beluisteren (en heel vaak luidkeels mee te zingen/brullen). Ik hou ervan om mensen blij te maken, om mensen te helpen. Ik hou ervan om iets te bereiken. Ik hou ervan wanneer hard werk wordt beloond. Ik hou ervan om te lachen. Ik hou ervan om chips te eten tot ik bijna ontplof. Ik hou ervan om te verdikken van al dat lekker eten. Ik hou ervan om de kindjes van mijn stageklas te zien lachen en zwaaien naar mij. Ik hou ervan om dagen en dagen lessen voor te bereiden en ze dan eindelijk te kunnen uitvoeren voor een groep enthousiaste kindje.

Ik hou van zoveel dat ik nooit alles kan opnoemen. Maar waar ik het meest van hou ben ik kwijt. Mijn papa.

Maar al de andere dingen waarvan ik hou heb ik nog steeds. Die koester ik. Ik hou van mijn mama, hoewel ik dat nooit tegen haar zeg, weten we het allebei. We hebben elkaar nodig. Dankzij haar ben ik sterker. Voor haar hou ik vol. We kunnen nog niet openlijk over onze gevoelens praten maar dat komt. Ik voel dat. We groeien. En ik vind het goed zo. Ik heb veel meer vertrouwen in de toekomst. Ik zie het allemaal veel beter zitten als een jaar geleden. Een jaar en een maand eigenlijk. Want het is alweer bijna de 15e. De tijd vliegt en mijn gevoelens vliegen mee. Soms vliegen ze in een diep dal maar altijd vinden ze hun weg weer naar boven. Naar de mooie heldere lucht.

Het komt goed. Ik voel het.