Tagarchief: Muziek

Love comes and goes

Standaard

Liefde komt en gaat inderdaad. Na 5 super toffe dates en na dagenlang en nachtenlang te sms’en met L. is het alweer voorbij. Zelfs voordat het begonnen was eigenlijk. We hadden echt een klik. Maar blijkbaar is dat niet altijd genoeg. L. moet nog te veel aan zijn ex denken wanneer hij met mij afspreekt, hij is nog niet klaar voor een nieuwe relatie.

Het klinkt allemaal heel onnozel, maar voor mij betekent deze ervaring veel. Ik heb voor de eerste keer kunnen ervaren hoe leuk het is om aandacht te krijgen van een jongen. Het wegvallen van die aandacht van de ene moment op de andere, heeft mij toch triestig gemaakt. Ik wist van in het begin dat ik niet te veel mocht hopen op iets meer met L. We amuseerden ons echt allebei en na elk afspraakje kreeg ik stiekem toch wat meer hoop.

Binnen een paar dagen zal ik het allemaal wel kunnen relativeren, dat weet ik wel. Maar nu doet het toch even pijn. Gewoon omdat ik weet hoe mooi het allemaal had kunnen zijn.

Tinder laat ik voorlopig maar even voor wat het is. Eerst even bekomen van mijn eerste Tinder-avontuur.

Ik-mis-mijn-dode-papa-dag

Standaard

Soms heb ik het nog steeds verschrikkelijk moeilijk met de dood van mijn papa. Dan sta ik ’s ochtends op en denk ik: het is weer zo’n dag. Zo’n dag waarop alles mij aan hem doet denken. En ja, je raadt het al. Gisteren was zo’n dag.

Ik was alleen thuis, mijn mama ging een dagje naar zee. Dus ik dacht: gezellig, dan ga ik een dagje winkelen. Ik werd wakker en deed mijn gordijn omhoog. Ik keek naar mijn vensterbank en bekeek de foto van mijn papa. Voorzichtig nam ik de mini-urne vast. Ik moest er een dun laagje stof afvegen, zo lang was het geleden dat ik het had vastgenomen. Het is nu eenmaal geen prettige gedachte om je vader in zo’n potje te hebben zitten en dat een beetje te aaien. Daarom neem ik het zelden of nooit uit het doosje. Af en toe wrijf ik er wel eens over, zodat het proper blijft. En dat was nu blijkbaar een tijdje geleden. Laten we het op mijn stage steken.

En daar stond ik dus, met een paar restjes papa in mijn handen, starend naar zijn ogen. Mijn ogen. Heel even dacht ik: wat als ik mij hier nu op de grond zou leggen en een paar uur lang zou huilen? Maar ik bedacht mij al gauw dat dat geen zin heeft. Opnieuw heel voorzichtig legde ik de urne terug in het doosje. Andere mensen zouden het misschien iets schattigs of moois vinden, want je kan bijna niet raden dat het een urne is. Maar ik vind het eigenlijk vrij vies hoewel het er wel mooi uitziet. Datgene wat erin zit, maakt het vies.

Mijn dag was dus al goed gestart! Ach, het kan alleen maar beteren, dacht ik. De zon komt er misschien wat door en straks ga ik winkelen, enkel leuke vooruitzichten. Want ja, ik ben nu eenmaal dol op winkelen en het was zo lang geleden!

Iets voor de middag vertrok ik (eerst heb ik nog een paar uur opgeruimd – stage brengt zooooveel rommel met zich mee!) richting station. Toen ik op mijn trein stond te wachten kroop dat vreemde gevoel al langzaam in mijn huid en hoofd.

Hoe vaak heb ik hier wel niet gestaan met tranen in mijn ogen, dacht ik. Hoeveel uur na de dood van mijn papa stond ik hier al niet terug? Hoe vaak heb ik wel niet gedacht: is onder de trein springen minder erg dan het gemis van mijn papa? Hoe vaak heb ik niet gevloekt dat ik mijn papa terug wil? Het station is zo wat mijn plaatsje waar ik tot rust kom. Ik sta er graag te wachten (toch als het niet ijskoud is) op mijn trein. Ik hou van de stilte en de voorbijrijdende treinen. Ik hou ervan dat ik daar zo vaak heb gestaan en dat ik zo vaak niet wist hoe het verder moest met mijn leven. Ik hou ervan dat er dan bijna een jaar lang een lieve vriendin mij stond op te wachten om mij te troosten of te knuffelen. Ik hou ervan dat ik daar gewoon wat kan zitten en staren.

Ik beken, ik ben expres een half uur te vroeg vertrokken zodat ik daar nog wat kon zitten en staren. En nadenken. En treuren. Waarom is mijn papa dood? MIJN papa. Niet die van iemand anders, net mijn papa. Het blijft na meer dan 2 jaar en 7 maand oneerlijk. Zo oneerlijk. En het oneerlijkste is nog dat je er niets aan kan veranderen, hoe graag je ook wilt. Dood is dood en dat blijft voor altijd doder dan dood. Dit en nog veel meer spookte door mijn hoofd.

Eens aangekomen bij de winkels voelde ik mij niet beter. Zelfs niet heel even. Ik kon het zelf bijna niet eens geloven, de kledij, de juwelen, de schoenen, de hebbedingetjes, … maakten mij niet gelukkig. Ik voelde de euforie van nieuwe spulletjes niet. Normaal word ik even dolblij van winkelen. Deze keer dus niet.

Ik dwaalde wat rond in de winkels, ik kocht enkele spulletjes en slenterde door de drukke straten met muziek in mijn oren. Ik liep langs gelukkige koppeltjes, lieve oudjes, gezellige gezinnen en schattige vaders met dochters. Dat laatste raakte mij natuurlijk het diepst. Toen mijn papa nog maar net was gestorven kreeg ik automatisch tranen in mijn ogen als ik dit soort gelukkige duo’s tegen kwam. Maar na verloop van tijd werd ik hieraan gewoon en dacht ik niet meteen aan mijzelf en mijn papa. Gisteren dus wel. Plots zag ik overal geweldige vaders met aanhankelijke dochters. Plots voelde ik weer diezelfde, stekende pijn. Jaloerse pijn ook. Waarom zij wel en ik niet? Waarom mag ik niet gelukkig zijn? Waarom mag ik hier niet rondlopen met mijn papa?

Waarom? Die waarom-vragen waren al zo lang achterwege gebleven en nu waren ze plots terug. Ik weet niet WAAROM.

Ik had verschrikkelijk veel hoofdpijn gekregen dus ik zette mij even neer op een rustig pleintje. Ik moest mij heel erg hard inhouden om niet in tranen uit te barsten. Ik miste mijn papa plots weer zo verschrikkelijk hard en ik wist niet hoe het kwam. Het was gewoon zo’n dag. Een ik-mis-mijn-dode-papa-dag. Misschien had ik een bordje met die tekst rond mijn nek moeten hangen. Dan hadden voorbijgangers mij misschien wat kunnen troosten. Of ze hadden mij een zielige blik kunnen toewerpen.

Vandaag is het gelukkig niet zo’n dag. Ik voel mij nog steeds niet tiptop maar toch al wat beter. Het einde van een stage, het doet wat met een mens. Ik steek het daar maar op, dan moet ik het niet op mijzelf steken.

 

Laat ik nog eens afsluiten met een mooi liedje. Dat maakt alles toch nog altijd wat beter.

 

Follow the sun and which way the wind blows.

Standaard

Ik tel de dagen af. Nog 16 dagen en het is zover. 2 jaar. 2 jaar zonder mijn papa. Ik kan het gewoon niet vatten. Eigenlijk weet ik niet eens of het mogelijk is dat ik het ooit vat.

Ondertussen is het al weer een hele tijd geleden dat ik er met iemand over gesproken heb. De dood en het gemis dat erbij hoort, het is en blijft een moeilijk onderwerp. Zeker voor mij. Ik kan het gesprek nooit zelf starten. Zelfs niet wanneer ik bij mijn 2 goeie vriendinnen in de buurt ben. Ik kan hen niet vertellen dat ik mijn papa nog altijd ongelooflijk hard mis en dat het verdriet nog steeds mijn hart stuk snijdt. Dat gaat niet. Wanneer zij er zelf naar vragen, dan kan ik erover vertellen. Dat lukt nog net. Maar meer niet.

Woorden schieten mij nog altijd tekort. Woorden kunnen mijn gevoel nog steeds niet helemaal vatten. Woorden kunnen niet uitleggen hoe het voelt. En dan nog, het voelt voor iedereen anders. En voor mij voelt het als de hel.

 

Ik geef toe, mijn slechte dagen zijn lang niet meer zo slecht als 2 jaar geleden. Maar volgens mij komt dat niet omdat het verdriet zoveel geminderd is. Ik heb gewoon een manier gevonden om met de pijn om te gaan. Wat die manier juist is, weet ik niet. Ik denk dat het vooral schrijven is.  Praten in mijn gedachten. Wenen in mijn gedachten. Schreeuwen in mijn gedachten.En muziek luisteren.

 

Nu ik het toch over muziek heb. Ik heb opnieuw een prachtig nummer ontdekt. Ik zou zeggen: sluit je ogen en geniet.

 

 

 

 

Je vliegt in vrije val

Standaard

She was a compulsive pessimist, always looking for the soft brown spot in the fruit, pressing so hard she created it.

 

Mooie, mooie, mooie quote! Ik weet wel niet door wie hij geschreven is. Maakt eigenlijk ook niet zoveel uit, hij is mooi.

Ik ben stiekem toch blij dat ik geen pessimist ben. Hoewel ik ook geen super super optimist ben. Ik ben gewoontjes. Ik ben gewoon Sarah. Gelukkig maar.

En om dit bericht nog mooier te maken zet ik er een liedje bij. En ook omdat het al lang geleden is dat ik een liedje met jullie heb gedeeld. En ook gewoon omdat ik het zo een mooi, mooi, mooi liedje vind. Eigenlijk vooral daarom.

 

PS: jaja, dat liedje is een cover van Damien Rice zijn cannonball

23 ongewassen varkentjes

Standaard

Katie, Katie, Katie,… Soms kon mijn papa over niets anders praten. Katie Melua was zijn grote idool. Naast Céline Dion en Axelle Red dan toch. Maar die twee hadden de laatste jaren toch wat afgedaan. Aangezien Katie veel mooier zong. En mooier was. Haar krulletjes vond hij zo mooi. En haar helder blauwe ogen.

Het eerste liedje dat hij van haar kende was natuurlijk Nine Million Bicycles. Hij kende het zelfs voordat ik het kende. En dat gebeurde niet vaak. Ik vond het eerst saaie muziek.

Maar jaar na jaar, CD na CD, vond ik haar muziek steeds beter en beter. Ik werd uiteindelijk ook fan van haar.Dat kwam vooral door de honderden keren dat mijn papa haar CD’s opzette terwijl we onderweg waren naar één of andere vakantiebestemming. Dan hoorden we 5 of 10 uur aan een stuk Katie haar zachte stem. Haar lieve stem wiegde mij steeds zachtjes in slaap. Daarom noemden ik en mijn mama het slaapmuziek.

Maar ik begon haar muziek dus steeds meer en meer te appreciëren. Eerst durfde ik dat niet toe te geven aan mijn papa, omdat ik hem altijd uitlachte met zijn Katieke. Maar na verloop van tijd heb ik natuurlijk wel gezegd dat ik het ook mooie muziek vond.

Omdat mijn papa zo’n liefhebber was van haar muziek, hebben we ook verschillende liedjes op zijn begrafenis gespeeld. Maar Nine Million Bicycles was daar niet bij. Daarom dat ik het hier nu zet. Omdat het misschien toen wel ontbrak. Omdat het een prachtig liedje is met een prachtige boodschap. En omdat het het eerste liedje was dat hij leerde kennen en dat hij doorgaf aan mij.

 

 

“And you know that I will love you till I die.”

Dat ik je mis

Standaard

Misschien is het ondertussen al een cliché geworden om dit prachtige liedje te delen. Maar ik ga het toch ook doen. Omdat het prachtig is.

Ik deel hier de versie waar de tekst bij staat. Handig. En dan is het ook een keertje een versie zonder al die huilende juryleden op de achtergrond.

Meer woorden zijn er niet nodig. Maaike zegt genoeg.

 

13 ongewassen varkentjes

Standaard

13 jaar, mijn papa zit bijna in zijn pubertijd.

 

Toch maak ik nog eventjes tijd om een van zijn lievelingszangeressen met jullie te delen.

Axelle Red. Mijn papa had er een boontje voor. Alle liedjes die ze zong, vond hij prachtig.

Wat hij (bijna) leuker vond, was dat hij een beetje mee heeft gezorgd voor het succes va Axelle Red. Hij werkte in de bank en werkte op de dienst van de kredieten. Hij heeft ervoor gezorgd dat Axelle Red genoeg krediet kreeg om haar carrière te starten. Daar was hij zo fier op.

Want, wie weet, als hij dat toen had geweigerd, was ze nooit bekend geworden. Wie weet.

 

Dus daarom, dit liedje.