Tagarchief: vakantie

DIY-en is o zo trendy

Standaard

Fjoew, eindelijk weer wat rust. Eindelijk weer eventjes vakantie. Of toch iets dat er voor moet doorgaan. Want natuurlijk heb ik niet constant rust. Er moet een beetje worden geleerd (gelukkig heb ik maar 2 examens!) en er moeten wat lesvoorbereidingen gemaakt worden. En er moet wat aan mijn scriptie gewerkt worden. En tussendoor moet er nog gefeest worden.

Dit weekend heb ik een knutselweekend gehouden, want o, ik hou zo van knutselen! Of DIY-en zoals dat tegenwoordig genoemd wordt. Ik heb mij goed geamuseerd en dit zijn enkele van de mooiste resultaten!

CYMERA_20131218_152803

De eerste tas is er ééntje met krijtbordverf. Op de tweede heb ik een theezakje getekend en aan de achterkant staat ‘My cup of tea’. En de laatste is mijn pronkstuk: een hert en aan de achterkant ‘Good morning DEAR’.

En de groene tas was mijn probeerseltje: good morning sunshine!

Dan heb ik ook nog 2 potjes/doosjes een make-over gegeven, wat gouden verf, krijtbordverf en glitters was genoeg om ze er splinter nieuw te laten uitzien. Want geef toe, die Coca-Cola look was niet zo bijzonder. Tenzij je fan bent van Cola natuurlijk.CYMERA_20131215_161034

CYMERA_20131222_112336Onze berging, die was al langer toe aan een nieuwe, frisse look. Ik zocht en vond inspiratie op pinterest. Diamanten-washi tape figuren werden het geslaagde resultaat. Het mag gezegd worden 😉

En dan mag ik jullie nu mijn pronkstuk voorstellen. Een klok gemaakt van een LP plaat! Het was – écht waar – een lang en soms pijnlijk werkje. De plaat moest constant worden opgewarmd in de oven want anders kon ik er niet in knippen. Maar ik ben meer dan tevreden over het resultaat. En mijn mama is nog blijer. Anders ging ze een andere klok kopen van 100 euro. Deze heeft niets gekocht aangezien we nog wat platen hadden liggen!

CYMERA_20131221_175716

En dan heb ik ook nog een paar andere dingetjes gedaan/gemaakt die ik wel leuk vond om met jullie te delen! Uitleg is niet nodig, de beelden spreken voor zich 🙂

CYMERA_20131218_195009

CYMERA_20131129_065029

CYMERA_20131213_170246

Dan wens ik jullie alvast een fantastisch warme kerst toe! Geniet van deze mooie dagen en omarm je familie. Letterlijk en figuurlijk.

Veel liefs xxx

Advertenties

Sevilla & wat wijsheid minder

Standaard

Helaas, helaas, helaas. De vakantie zit er weer op. Ik ben ondertussen al 2 daagjes terug thuis van een super leuke vakantie. Samen met mijn mama ben ik naar Sevilla geweest. Prachtige stad, echt waar. Er is zoveel te zien! De meeste mensen gaan blijkbaar maar voor 2 of 3 dagen naar daar, maar ik en mijn mama bezoeken een stad graag op ons gemakje, dus wij zijn voor een week gegaan. En die week hadden we eigenlijk helemaal nodig. (tenzij we die 2,5dagen winkelen hadden laten vallen. maar dan zou de reis toch niet compleet geweest zijn)

Kortom, we hebben ervan genoten. Ik, samen met mijn mama. Dat was onze eerste zomervakantie die we met ons tweetjes deden. We waren al wel een keertje voor een paar dagen naar Londen geweest en ook naar Amsterdam. Maar voor een week naar een zuiderse en warme, bestemming, dat nog niet.

DSC08056

DSC07960

DSC07989

DSC08052

DSC08115

DSC08180

DSC08186

DSC08275

DSC08303 DSC08327

 

DSC08394

Het blijft toch raar om zonder mijn papa op vakantie te gaan. Zijn flauwe grapjes, zijn geknuffel, zijn gelach,… Op vakantie is iedereen toch een beetje anders als in het dagelijkse leven. En dat was bij mijn papa ook het geval. Hij was rustiger op vakantie. Vrolijker. Maar natuurlijk kon hij zijn gsm of zijn black berrie nooit achterlaten. Hij controleerde altijd regelmatig zijn mails en hij werd vaak gebeld. Maar toch. Het was vakantie. En dat was zalig.

Nu was het ook een zalige vakantie, maar anders. Want het zal nooit meer hetzelfde zijn. Vakantie zonder papa. Het is iets raars.

 

Nog iets raars. Ik heb gisteren mijn wijsheidstanden laten trekken. Gelukkig had ik er enkel 2 bovenaan. Dat maakte mijn nachtmerrie al iets minder erg. Hoewel, ik vond het nog steeds een nachtmerrie.

Ik werd enkel plaatselijk verdoofd. 6 pijnlijke prikjes in mijn mond. En ik die dacht dat de verdoving altijd het ergste is… Nu weet ik wel beter. Ik werd achterover gekanteld in die slechte tandartsstoel. Mijn ogen afgedekt, een doek over heel mijn hoofd en buik. Enkel mijn neus – en natuurlijk mijn mond – waren nog vrij. Dat alleen al vond ik super beangstigend. En daarna begon het pas echt.

Het leek alsof de dokter met heel zijn hand in mijn mond zat. Gekraak en geduw en getrek. Heel eng en ook wel vrij pijnlijk ondanks de verdoving. Gelukkig duurde dat gedoe maar een kwartier, hoewel het een dag leek te duren.

En nu zitten mijn 2 tandjes (eerder tanden want ik vind ze toch vrij groot) in een potje. Gezellig.

Ook een gezellig einde van mijn vakantie. Twee dikke kaken en niet normaal meer kunnen eten. Heel gezellig.

 

Voila, je bent geslaagd.

Standaard

Joepie de poepie! Ik heb mijn rijbewijs!!!

Gisteren was ik te moe (en te slechtgezind) om jullie dit goede nieuws mee te delen. En maandag namiddag had ik helemaal geen tijd meer. Want, amai, maandag was echt een drukke dag!

Maar, dat maakt eigenlijk allemaal niet veel uit. Het belangrijkste is dat ik mijn rijbewijs heb! Of ze zijn nu toch bezig in het gemeentehuis met het aan te maken. Wanneer ik terugkom van vakantie zou het er moeten zijn. En dan kan ik in mijn eentje rondrijden in mijn groene autootje. Als ik dat durf tenminste. Zo in mijn eentje rijden lijkt mij maar eng. Achja, we zien wel. Twee jaar geleden dacht ik dat ik nooit van mijn leven op de autostrade ging durven rijden. En nu vind ik daar bijna niets meer aan. Dus, het zal wel allemaal in orde komen!

Deze keer ga ik geen uitgebreid verslag doen van mijn rijexamen. Voor een kort verslag heb ik nog net tijd genoeg. Hier komt het:

Nadat we een kwartier zaten te wachten in het zaaltje van het rijexamencentrum kwam er een mevrouw naar binnen die mijn naam riep. Ze zag er niet onvriendelijk maar ook niet super vriendelijk uit. Dat was wat ik had gehoopt, een gewone, typische, examinator.

Ik moest de remvloeistof aanduiden in mijn koffer, opnieuw de lichtjes enzo testen en daarna mocht ik vertrekken. Zo gezegd zo gedaan. Alles ging goed. Ik moest, in tegenstelling tot de vorige keer, geen miljoen keer afslagen. Ik mocht zelfs op een bepaald moment 3 minuten lang rechtdoor rijden. Daardoor voelde ik mij al veel meer op mijn gemak.

Na 10 minuutjes was het moeilijkste (of meest stresserende) moment voorbij: ik had goed geparkeerd en mij goed gedraaid in een straatje. En de vrouw had nog niets gezegd over de kosten van een zijspiegel, dat maakte mij vooral blij!

Na nog een klein half uurtje rijden, had ik plotseling door dat we terug op weg naar het examencentrum waren. Yes, yes, yes. Volgens mij ben ik erdoor, dacht ik toen.

Ik mocht mijn motor afzetten en de vrouw zei meteen dat ik geslaagd was. Whoehooooooew!! Ik was super, super opgelucht. Alle stress ebde weg, ik kon terug normaal ademen. Daarna begon de vrouw nog een paar dingen te zeggen die niet goed waren, maar eigenlijk kon mij dat niet zoveel meer schelen, waaant: ik was erdoor!

Ik heb nog te weinig verkeersinzicht (wat mij eigenlijk niet echt verwonderd, want ik heb nooit inzicht gehad in iets, vooral niet in wiskunde, dus eigenlijk vind ik het logisch dat ik ook geen verkeersinzicht heb – grapje hé 😉  ) Ik had namelijk voor een minuut lang de weg geblokkeerd aan een kruispunt voor enkele auto’s. En nog enkele andere dingetjes die ik ondertussen al vergeten ben.

Maar wat maakt het uit! Lang leve die vrouw! De vrouw die mijn dag goed maakte! De vrouw aan wie ik mijn rijbewijs te danken heb! En ook een klein beetje lang leve mijzelf, omdat ik goed heb gereden. 🙂

Zo, nu kan ik op vakantie vertrekken met een gerust hart. En met een rijbewijs op zak. Of voorlopig een denkbeeldige versie ervan.

Tot volgende week!

Njammie njammie! Kiwi nagels

Standaard

Afbeelding

Ik heb mij een paar dagen geleden geamuseerd met mijn nagels te lakken. Ik heb deze keer iets heel opvallends gekozen. Kiwi nagels! 😀 Ik vind ze echt goed gelukt. Super vrolijk en zomers. Maar, ik geef het toe, ik zou zo nooit of nooit lesgeven. Tenzij het een themaweek over fruit is, dan zou ik misschien een uitzondering maken 😉

Ik vind zo’n ‘nail art’ veel te opvallend om te dragen als je gaat werken of zoals mij stage doet. Maar nu in de zomer vind ik het perfect. Ik vind het alleen jammer dat hij bij al mijn kleren vloekt. Echt niets past erbij. Tenzij je effen kledij draagt, maar dat is niet het geval bij mij. Hoe meer bloemetjes prints, hoe beter 🙂

Om af te sluiten verklap ik jullie nog een geheimpje: ik eet eigenlijk helemaal niet zo graag kiwi’s! Maar ik vond het er gewoon zo mooi uitzien 😀

Vakantie is…

Standaard

… mij eens lekker hard vervelen

… mijn nagels lakken en versieren

… knutselen en prutsen

… muziek luisteren

… ijsjes eten zoveel als ik wil

… foto’s nemen van van alles en nog wat.

(kijk maar eens mee!)

DSC06673Lekkere soesjes!

DSC07342

Mijn aankopen bij Rituals (ik heb ze al meer dan een maand en ik heb alles nog maar één keer gebruikt; ik ben bang dat het anders te snel op gaat 🙂 )

DSC07519De kat van mijn broer kwam eventjes logeren bij ons!

DSC07608Mijn mama en ik maakten onze eigen tijdschriftenhouder.

DSC07611Radio 2 zomerhit aan de zee. Ik was zeer gelukkig dat Ozark Henry en Amaryllis Uitterlinden de grote prijs wonnen.

DSC07614Zelf gekookt! Zeer moeilijk hoor: patatjes uit de diepvrieszak en chicken nuggets uit de diepvries én wel zelf gesneden groentjes 😀

DSC07616Bolletjes nagels met mijn mooie nieuwe ring.

DSC07625Mijn zelfgemaakte piñata. Ja, ik weet het, de versiering is verschrikkelijk lelijk. Ik heb geen echt crêpepapier…

Sarah, heb jij een papa?

Standaard

Mijn vakantiewerk zit er al weer op. Gedaan met speelplein voor dit jaar. Misschien wel voor altijd. Want als ik volgend jaar ben afgestudeerd, ga ik niet meer werken op het speelplein. Maar dat zien we dan wel, ik ga mijn hoofd daar nu nog niet over breken.

Ik heb genoten van deze twee weekjes. De tweede week was ook veel leuker als de eerste. De moni’s van mijn groep waren veel leuker als die van vorige week. De kindjes waren gelijkaardig.

De eerste twee dagen van deze week waren voor mij wel totaal anders. Ik moest invallen als ‘inclusieanimator’. Dat wil zeggen dat je één kindje constant moet begeleiden. Dit kunnen kinderen zijn met een mentale of motorische handicap. Of zelfs kinderen met ADHD. Dat is een beslissing die afhangt van de ouders, zij moeten opgeven of hun kind al dan niet een ‘persoonlijke begeleider’ nodig heeft.

Ik moest deze week op Noor letten. Noor was een heel erg leuk meisje met het syndroom van down. Ze is dan ook nog eens transplantpatiënt en daardoor heeft ze een hele lage weerstand. Maar dat hield haar allemaal niet tegen om mee te spelen met de andere kinderen. Ze was steeds heel vrolijk en ze maakte constant grapjes. Ze heeft enorm veel fantasie en vertelt heel vaak dingen waarvan je denkt: waar haalt ze het.

Het liefste wat ze deed was doktertje spelen en andere kinderen verzorgen. Ik gaf haar een doktersjas en dan liep ze de speelplaats rond om te vragen aan andere kinderen of ze ergens pijn hadden. Soms kwam ze echt kindjes tegen die ergens pijn hadden en dan verzorgden we die kindjes samen. Dat vond ze geweldig. Haar lach was echt schattig. Soms moest ik ook erg hard lachen om de dingen die ze zei en dan vroeg ze steeds: “waarom lacht gij?” of “wat vindt ge zo grappig?” of “ge moet niet zo lachen gij!”

Spijtig genoeg kon ze de rest van de week niet komen. Ik begon ze net beter te leren kennen. Want in het begin was ik nog erg onwennig met haar, ik had nog nooit eerder voor een ‘inclusiekindje’ gezorgd. Ik kreeg echt al een soort van band met haar. Na 2 daagjes al. Ik kan mij voorstellen als je een heel jaar les geeft aan iemand als Noor, dat je echt heel hard aan elkaar gehecht raakt. Toen ze de 2e dag ’s morgens toekwam, stond toevallig net in de inkomhal. Ze zag mij van ver al staan en begon uitbundig te zwaaien. Dat maakte mijn dag al meteen goed.

Doordat ik nu, al was het maar 2 daagjes, als inclusieanimator heb gestaan, zie ik het al beter zitten om stage te doen in het buitengewoon onderwijs. Want dat heb ik opgegeven als keuzestage volgend schooljaar. Nadat ik dat had opgegeven, begon ik daaraan te twijfelen, maar nu ben ik al terug wat zekerder van mijn keuze.

Oké, genoeg over Noor. Ik heb nog andere dingen te vertellen. Trouwens, dit is echt al een lang bericht, dat had ik niet verwacht toen ik eraan begon.

Kinderen in het algemeen zijn altijd heel nieuwsgierig en durven alles te vragen wat je maar kan bedenken. Ze praten en vragen over van alles en nog wat. Zo is het een paar keer gebeurd dat ze naar mijn papa vroegen. Dan moet ik mijn pijn in mijn hart zeggen dat ik geen papa meer heb. Dan vragen ze steeds: “waarom niet?” en dan moet ik zeggen dat hij is gestorven omdat hij heel erg ziek was. Dan knikken ze eens of dan zeggen ze iets in de aard van “ahja”. Die kinderen zijn dat volgens mij na 1 minuut alweer vergeten. Maar bij mij blijven die vragen een paar uur lang nazinderen. Die vragen breken mij telkens op nieuw.

Eén keer gebeurde het dat iemand van de moni’s van alles aan het vertellen was tegen de kinderen over haar papa die ze nooit heeft gekend. Toen vroeg ze of ik een papa heb. Ik stond met mijn mond vol tanden. Maar ik wist dat ik moest antwoorden. Voor een stuk of 10 kinderen tegelijk antwoordde ik: “ik heb geen papa meer.” Meer kon ik niet uitbrengen. Ik was compleet van mijn melk. Ik stond te bibberen op mijn benen en voelde mij helemaal slap. Dat gevoel had ik al lang niet meer gehad. Dat was het gevoel van angst om tegen anderen te vertellen dat ik geen papa meer heb. Het gevoel dat ik opeens weer doorheb dat mijn papa echt dood is. Het gevoel van de waarheid plots weer te ontdekken.

Maar misschien is dat wel goed dat dat is gebeurt. Misschien helpt het mij weer een beetje verder. Misschien helpt het mij om alles nog meer te aanvaarden en te verwerken. Want dat proces is nog lang niet voltooid. Ik heb nog een lange weg te gaan.

Juuuf, ik vind jou mooi!

Standaard

Ik sta dit jaar weer op het speelplein. Het is ondertussen al mijn 4e jaar. Ik vind het nog altijd even leuk. De kindjes toch. De mede-animatoren vind ik niet allemaal even leuk. Maar ik ben er dan ook voor de kindjes en niet voor de rest.

Deze week sta ik bij de 6-jarigen. De rode sjaaltjes. En volgende week is het de beurt aan de 7-jarigen, de groene sjaaltjes. Ik vind dit echt een leuke leeftijd. Die kinderen zijn zo vrolijk en heel lief. Of toch bijna altijd. 🙂

Natuurlijk heb ik weer een paar lievelingetjes, hoewel dat eigenlijk niet mag. Alhoewel, het zijn niet écht écht mijn lievelingetjes, het zijn gewoon super schattige en lieve kindjes. Zo is er een jongetje en hij zegt elke dag tegen mij dat hij mij mooi vind. Als hij dat zegt, smelt mijn hart.

Het is eigenlijk ook wel vrij zielig dat dat jongetje de eerste man is die tegen mij heeft gezegd dat ik mooi ben. Buiten mijn papa en mijn broers dan. Alhoewel ik mij nu afvraag of mijn broers dat al ooit hebben gezegd. Maar kom, dat maakt nu niet veel uit. Het blijft een schattig jongetje en een hele schattige opmerking die mijn dag steeds goed maakt.

Extreem luid & ongelooflijk dichtbij

Standaard

Nu het vakantie is, heb ik terug meer tijd om boeken te lezen. Dat ben ik dus ook aan het doen.

Ik kan nooit kiezen in welk boek ik moet beginnen, dus lees ik er altijd meerdere tegelijk. Eén van de boeken waarin ik nu bezig ben is er eentje van Jonathan Safran Foer en het heet Extreem luid & ongelooflijk dichtbij. Ik ken de schrijver helemaal niet en ik had ook nog nooit van het boek gehoord. Maar het was één van de weinige dwarsliggers die ze in mijn bib hadden. Zo’n klein boekje leek mij heel erg gemakkelijk om mee te nemen op vakantie, daarom dat ik voor dit boek koos. Ik moet toegeven dat ik de achterflap niet eens had gelezen, het leek mij gewoon een tof boek.

extreem luid en ongelooflijk dichtbij

Ik begon erin te lezen en ik wist meteen dat het een geweldig boek is! De speciale schrijfstijl en lay-out is helemaal mijn ding. Het is soms een ingewikkeld boek, maar dat stoort me helemaal niet, dat heb ik graag. Ik heb het nog niet helemaal uit, ik zit net over de helft en echt waar, het wordt beter naar mate het vordert.

Het gaat over een negenjarig jongetje; Oskar en zijn vader is omgekomen tijdens de aanslag op de WTC-torens. Ergens vooraan in het boek stond een prachtig stukje tekst en dat wou ik graag met jullie delen. Vandaar dit bericht over het boek 🙂 Oskar heeft het heel erg moeilijk met het verwerken van de dood van zijn papa (oh, dit is wel een beetje herkenbaar seg) en hij kan nooit in slaap vallen. Wanneer hij dan in zijn bed ligt te woelen verzint hij allemaal uitvindingen.

Die avond lag ik in mijn bed iets te bedenken: onder elk kussen in New York zou een speciale afvoer moeten komen die in verbinding staat met de grote vijver in Central Park. De tranen van iedereen die zich in slaap huilt, zouden dan naar één plek stromen, en ’s ochtends meldt de weerman of het peil in de Tranenvijver is gestegen of gezakt, en dan weet je of New York in mineur is of niet. En als er echt iets verschrikkelijks gebeurt – zoals een atoombom, of dan toch op z’n minst een aanval met chemische wapens – zou er een keiharde sirene afgaan die alle bewoners oproept naar Central Park te komen om zandzakken rond de grote vijver te leggen.

Prachtig idee toch!

Wanneer ik het boek uit heb, zal ik het jullie laten weten!

Sunset passion & sweet love

Standaard

Nu het vakantie is kan ik genieten en lekker niets doen. Maar niets doen is nu ook weer niet echt mijn ding. Ik heb toch steeds graag iets te doen. En één van de dingen die ik dan graag doe, is mijn nagels lakken. Bij Flair zat er deze week een gratis potje nagellak. Ik kocht daarom 2 Flairs en met deze potjes ging ik aan de slag. De twee kleurtjes (sunset passion en sweet love) pasten perfect bij elkaar om nog eens ‘ombre nails’ mee te maken. Ik vind het resultaat echt super tof, hoewel ik helemaal niet van de kleur roze houd. Ik haat het zelfs bijna. Zeker op mijn nagels. Maar nu vind ik het echt mooi.

nagellak

PS: Ik ben geslaagd voor dit schooljaar en ik kan dus een zorgeloze vakantie ingaan. Ik hoop dat ik mijn papa daarboven trots heb gemaakt.

 

Juf Sarah’s pennenzak

Standaard

Mijn vakantie is al eventjes (8 dagen 🙂  ) bezig. Ik moet mijn punten nog krijgen, maar ondertussen heb ik toch al vakantie. Zalig.

Lang geleden dat ik niets meer heb moeten doen voor school. Alhoewel. Ik heb toch nog een paar belangrijke beslissingen moeten nemen vandaag. We moesten nu al opgeven in welke scholen we stage willen doen volgend jaar. Ook al weten we nog niets eens of we geslaagd zijn voor de stage van dit jaar. Maar ik begrijp wel dat ze dat allemaal op voorhand moeten regelen. Het was toch een moeilijke keuze.

Begin volgend schooljaar moeten we eerst een stage doen van een week in het 1e leerjaar. Dat is in een school ergens in een zelf gekozen regio. Daarna hebben we een keuzestage van twee weekjes. We konden kiezen tussen zorgklas, buitengewoon onderwijs of een methodeschool. Na heel lang nadenken, heb ik uiteindelijk voor buitengewoon onderwijs gekozen. Ik heb een school gekozen waar leerlingen van type 1 en 2 kunnen zitten. Ik weet nog helemaal niet wat ik mij moet voorstellen bij deze stage. Maar ik ben nu al heel benieuwd en ik vraag mij vooral af of het iets voor mij zal zijn! Daarna hebben we een projectstage en een eindstage van 5 weken. Deze twee stages zullen we mogen doen in een zelfgekozen school. Hopelijk toch. We moesten een top 3 opgeven en daaruit kiezen ze dan hopelijk een schooltje. Ik kan al bijna niet wachten om te horen in welke school en welke klas ik mag staan. Helaas zal ik nog tot midden september moeten wachten…

 

Maar nu terug over de vakantie! Ik heb vakantie! Geweldig! Ik moet er wel nog eventjes aan wennen. Dat duurt een paar weekjes en dan kan ik pas echt volop genieten van het niets doen. Nu moet ik steeds nog iets om handen hebben. En omdat ik nu eenmaal school-verslaafd ben, ben ik al volop bezig met volgend schooljaar. Ik heb net een nieuwe agenda gekocht. Ik zocht ook al eventjes een nieuwe pennenzak aangezien de ritssluiting van mijn (oude) pennenzak stuk is gegaan. Maar in de winkels vond ik nergens een pennenzak die aan mijn eisen voldeed. Toen ik gisteren wakker werd, zat het idee om zelf een pennenzak te maken in mijn hoofd.

We gingen naar de Ikea, daar zagen we een mooi stofje. Zwart-wit met enkele bloemen erop. Dat voldeed aan mijn eisen en dat hebben we dan ook gekocht. Maar natuurlijk moesten we eerst een testen of dat wel zou lukken, zo zelf een pennenzak maken. Ik vond een website waarop alles goed stond uitgelegd. Mijn mama zocht een test-stofje en we gingen aan de slag. Mijn mama gaf instructies, ik voerde ze uit. Zo gezegd zo gedaan. Pennenzak klaar! En hij was zo mooi dat ik de test-pennenzak nu als echte pennenzak beschouw. Dus dat leuke stofje van de Ikea hadden we eigenlijk niet moeten kopen! Maar op die 60 cent komt het nu ook niet aan 🙂

pennenzak

Vooral dat ‘zinnetje’ onderaan maakt hem helemaal af! Ik ben er super blij mee. En ik ben nu al helemaal klaar voor een nieuw schooljaar. Nu alleen nog ongeveer 3 maand wachten om hem te showen in real life. (Want natuurlijk deelde ik mijn creatie al op Facebook!)