Tagarchief: verjaardag

Regenbogen

Standaard

Hoera, hoera, hoera! Mijn blog bestaat nu 3 jaar. 3 jaar, even lang als mijn papa zijn afwezigheid in mijn leven. De dood van mijn papa was dan ook de reden om met deze blog te starten.

Lees de rest van dit bericht

Advertenties

Vrolijke blogberichten aub!

Standaard

Wauw, mijn blog verjaart vandaag!

c6da63a50d70264308ab03cc7f17aa23

Al 2 jaar seg, het gaat vooruit! Ik kan trots zeggen dat ik op die 2 jaar tijd veel vooruitgang heb geboekt. Ik ben sterker geworden. Minder vatbaar voor emotionele huilbuien. Minder vatbaar voor dat dagenlange  downgevoel. En minder vatbaar voor het gevoel dat heel de wereld tegen mij is.

Ik vecht nog wel steeds tegen de harde wereld. Maar ik begin meer en meer te beseffen dat ik het gevecht ooit wel eens kan winnen. Ik weet dat ik het onrecht nooit zal kunnen laten verdwijnen uit de wereld. Ik weet dat er altijd mensen zullen blijven sterven, ook mensen die ik graag zie. En ik weet dat ik nooit blij zal worden om het feit dat mijn papa dood is. Maar ik weet ook dat ik er ooit wel vrede zal mee kunnen nemen. Dat ik ooit weer helemaal gelukkig zal worden. En dat ik samen met mijn vrienden en familie tegen de harde wereld opkan.

En daarom ben ik na 2 jaar, nog steeds heel erg blij met mijn blognaam. Ik heb er toen niet zo lang stil bij gestaan, maar het was wel een goede keuze, achteraf gezien. En dat heb ik te danken aan een hele lieve vriendin die deze woorden aan mij schreef: “samen vechten we tegen deze harde wereld, samen.

 

Ik heb net nog eens mijn aller eerste blogbericht gelezen. (https://samentegendehardewereld.wordpress.com/2012/01/04/what-the-hell-am-i-doing-here/) Ik was duidelijk compleet verloren. En dat gevoel begin ik steeds meer achter mij te laten. Mede dankzij mijn blog en mijn volgers. Dus, bedankt blogje en volgertjes!

2 jaar lang heb ik al gestreden tegen de harde wereld. Samen met jullie. En dat leverde van alles op. 2 jaar vol triestige berichten en hier en daar een paar vrolijke berichten. Maar daar wil ik beetje bij beetje verandering in brengen.

Op naar nog weer een nieuw blogjaar, vol met vrolijke berichten!

 

Happy birthday papsie

Standaard

“Hebt ge vandaag al aan iets speciaals gedacht?”

Dat vroeg mijn mama rond een uur of 11. En ik antwoordde “ja, natuurlijk.”

Daarmee was het gespreksonderwerp afgerond. Hoewel, het is nog één keertje ter sprake gekomen. Toen we een stukje appelstrudel aan het eten waren, zei mijn mama: “Dan eten we een stukje voor papa he.”

En dat was het dan. Boeiend gesprek.

Ik denk niet dat er verder nog iets zal over worden gezegd vandaag. Ik zal er waarschijnlijk ook niet meer met andere mensen over praten. Want, ja, ik ben nu eenmaal een gesloten boek op dat vlak.

 

Dus, dan zal ik er maar nog wat over schrijven. Dat kan ik namelijk wel.

Ik voel eigenlijk niets speciaals vandaag, zoals ik eigenlijk op voorhand had verwacht. Ik mis mijn papa, zoals alle andere dagen. Ik denk vandaag nog extra hard aan hem, dat wel. Ik vind het ook ongelooflijk jammer dat we zijn verjaardag niet meer allemaal samen kunnen vieren. Ik vind het heel pijnlijk dat ik hem geen 3 kussen meer kan geven. Dat ik hem geen kado’tje meer kan kopen. Dat ik hem geen gelukkige verjaardag kan wensen op facebook, ondanks dat die nog steeds blijft melden dat Koen Verhoeven vandaag verjaart. Dat ik hem niet kan plagen dat hij oud wordt. Zoveel dingen die ik moet missen. Zoveel mooie momenten die we nog samen hadden kunnen beleven. Zoveel momenten die ik mij vanaf nu altijd zal moeten inbeelden. Gelukkig maar dat ik zoveel fantasie heb.

Hmm, misschien had ik dit bericht beter niet geschreven. Want nu komt de pijn veel harder naar boven drijven. Maarja, misschien maar beter zo. Anders zou ik het toch weer opkroppen.

Ahja, van een wensballon zal niet veel in huis komen. Ik ga deze avond met een vriendin naar een openluchtfilm kijken. Dus wanneer ik terug thuis ben, zal mijn mama al slapen. En ik wou die ballon enkel in de lucht laten met mijn mama erbij. En trouwens, ik had het toch nooit aangedurfd. En, nog eens trouwens, ik ben eigenlijk blij dat ik weg ga deze avond. Dan moet ik er niet te veel meer aan denken. Mooi uitvlucht hé.

 

 

wensballon

PS: gelukkige verjaardag papa xxx

 

Hip hip hoera!

Standaard

Wauw, ik had er geen idee van. Gelukkig is WordPress er om mij aan zo’n dingen te herinneren!

Mijn blog bestaat vandaag exact 1 jaar!

1 jaar! Dat moet gevierd worden. PARTYYYYYYY !!

Of nee, helaas pindakaas, ik heb examens. En dan nog, een feestje voor de verjaardag van mijn blog is een beetje onnozel. Maar stiekem ben ik wel trots.

Er zijn maanden geweest waarin ik mijn blog verwaarloosd heb. Eigenlijk is verwaarlozen niet het juiste woord. Ik heb hem laten rusten. Mijzelf rust gegeven. Want, zoals ik toen heb geschreven, het voelde als een verplichting. En dat wou ik niet. Dus ik nam een pauze. Ik wist niet wat er ging volgen, ik dacht dat ik misschien nooit meer op mijn blog ging schrijven maar nee. De drang om terug te schrijven was sterker als mijzelf. Dus begon ik weer te schrijven. Met nieuwe moed. Met nieuwe zorgen, met nieuw verdriet en oud verdriet. Met nieuwe hoop, met nieuwe ideeën, met een traan en een lach.

Mijn blog is mijn beste vriend. Mijn maatje waartegen ik alles kwijt kan. En zoals bij elke hechte vriendschap ontstaan er al eens ruzies. Dan laat je elkaar eventjes gerust. Maar na een tijdje besef je dat je niet zonder je beste vriend kan. Dus ga je met knikkende knieën terug  en zeg je sorry.

Samen tegen de harde wereld. Ik en mijn blog, ik en mijn 18 (WAUW 18!) volgers, ik en mijn gedachten tegen de wereld. Samen staan we sterker en samen kunnen we het verdriet de baas. Want, zoals ik gisteren zei, ik ben sterker geworden. Mijn blog heeft daar een groot aandeel in. Maar mijn vriendinnen een nog groter aandeel. Mijn mama ook. Mijn familie, helaas, niet. En ja, ik heb daar ook een aandeel in. Ik heb er mede voor gezorgd dat ik sta waar ik nu sta.

Oké, genoeg praatjes. Tijd voor …

300px-Cartoon_taart

& bedankt blogje dat ik steeds mijn verdriet, zorgen, frustraties, wanhoop, hoop, vragen en weet ik veel wat nog allemaal, bij jou kwijt kon.

& happy birthday!

I will do the running for you

Standaard

Pfieow… wat een vermoeiende dag! Ik vind speelplein al vermoeiend, maar dit is nog 10 keer zo vermoeiend. Deze week doe ik buitenschoolse kinderopvang en ik sta helemaal alleen bij 9 kindjes (4 kleuters van 2-3 jaar, 3 kleuters van 5 jaar en 2 kindjes van 9 jaar) Ik alleen ben verantwoordelijk over die kindjes. Er is niemand anders aanwezig in dat gebouw, behalve een paar werkmannen buiten die aan het nieuwe schoolgebouw werken. Ik vind dat wel eng, zo al die verantwoordelijkheid. Ik durf die kindjes niet alleen te laten maar soms is dat toch nodig. Pff ik ben zelfs te moe om mijn uitleg af te maken. Veel maakt het eigenlijk toch niet uit want het is alleen geklaag.

 

Het was zo druk vandaag dat ik zelfs geen minuut tijd had om aan mijn papa te denken. Mijn papa die vandaag 50 jaar zou geworden zijn. 50… De helft van een leven. Ongeveer toch. Mijn mama had het er precies wel moeilijk mee. Ze kreeg ’s morgens al een smsje van de broer van mijn papa. Dat ze aan ons denken… Ik weet niet hoeveel berichtjes ze nog heeft gekregen maar het zullen er wel een paar geweest zijn.

Ik heb het voorlopig dus nog niet moeilijk gehad. Ik ben nu ook te moe om er veel over na te denken of te piekeren of te treuren. Het enige dat ik nog kan en moet doen is voorbereiden voor morgen.

 

15 – Toen er een kindje toe kwam en een ander kindje daar tegen zei: “dat is juf Sarah”

Happy happy

Standaard

Happy birthday to me.

Gelukkige verjaardag Sarah, zei mijn mama

Niets, zei Jeroen (omdat die op vakantie is en het waarschijnlijk vergeten is)

Niets, zei Pieter (omdat die in Leuven zit en het waarschijnlijk vergeten is)

Niets, zei mijn papa (omdat die dood is)

 

Raar, zo een verjaardag waarbij ik alleen met mijn mama thuis zit. Normaal gingen we altijd ergens naartoe maar dit jaar dus niet. Of we waren op vakantie. Dat was eigenlijk altijd het geval. Ik denk dat ik nog maar een keer of 3, 4 mijn verjaardag thuis heb gevierd. Maar ik vind het thuis eigenlijk leuker. Maar nog leuker was het geweest als mijn papa nu naast mij zat.

Gelukkig komen er straks een paar vriendinnen, dan zal ik mij wel amuseren. Want tot nu toe was het niet zo spectaculair. Een beetje voorbereidingen getroffen voor het feestje. En mijn kamer opgeruimd. Da’s alles.

Gelukkige verjaardag meid, zou mijn papa zeggen. Misschien zegt hij het nu ook maar hoor ik het gewoon niet.