Tagarchief: waarheid

Somebody found me here

Standaard

Mijn nieuwe hobby (verbale vorming en voordracht) verloopt nog steeds goed. Ik vind het heel leuk. Alhoewel. Heel leuk is misschien voorlopig een beetje overdreven. Ik vind het leuk. Ik voel mij nog vaak een beetje onwennig en nieuw. Binnen een les of 3 zal dat probleem wel helemaal weg zijn. Ik ken mijzelf op dat vlak.

Verbale vorming is de theorie. Soms een beetje grappig door de rare oefeningen die we moeten doen (een klein voorbeeldje: al neuriënd een zin voorlezen) Voordracht is helemaal anders. Daar is het gezelliger en gemoedelijker. Dat zal ook wel aan het aantal mensen liggen. (17 tegenover 5) Maar hoe gezellig het er ook is, ik durf het nog niet aan om te vertellen over mijn papa. Ik vertrouw mijn groep wel maar ik kan het gewoon nog niet over mijn lippen krijgen. Langs de ene kant zou ik het zo langs mijn neus weg willen zeggen maar dan lijkt het alsof het mij niets kan schelen en dat is alles behalve zo. Dus dan zou ik het op een rustig en gepast moment moeten vertellen maar dat is juist het moeilijke. Als er zich zo’n moment voordoet word ik helemaal zenuwachtig. Zoals vorige week…

Ik had een nieuwe tekst meegenomen die ik heel graag wou voorlezen. Hieronder staat hij. (je kan nu al eventjes omlaag scrollen als je niet meer kan wachten) Ik begon hem te lezen, trillend van angst. Ik probeerde rustig te ademen maar dat kon ik niet meer. Ik probeerde rustig voor te lezen zonder dat die bibber in mijn stem duidelijk was maar dat lukte ook niet meer. Het enige wat ik kon doen was verder lezen met een krop in mijn keel en de daver op mijn lijf. Toen mijn tekst af was bekeken ze me afwachtend en tegelijk doordringend. Alsof ze me begrepen en toch ook weer helemaal niet. Het was lang stil. Tot de ‘juf’ zei dat het een hele zware tekst is. De man, Koen – toevallig ook de naam van mijn papa… – vroeg zich af waarom de schrijfster van dat boek zo’n verhaal vertelde. Ik legde uit dat haar man overleden was en dat ze op zoek was naar geluk. Dat was dé moment dat ik over mijn papa moest vertellen. Maar je kan het al raden. Dat deed ik dus niet. Ik kon het niet. Waarom weet ik niet. Het was te vroeg denk ik. Er blokkeerde weer iets in mij. Iets waardoor ik er niet over kon praten. Achja. Maar als de tekst graag wil lezen dan mag ik er verder op oefenen. Dat heb ik dan ook gedaan.

Gisteren was poging nummer 2 aan de beurt. Deze keer lukte het al veel beter. Ik ben erin geslaagd om mi of meer kalm te blijven en om rustig en beheerst voor te lezen. En met gevoel. Want dat is het belangrijkste aan mijn tekst. Het juiste gevoel erin leggen zodat de boodschap duidelijk is voor de luisteraar. En dat was zo zeiden ze. Al veel beter als de eerste keer. Toen hadden ze er niet zoveel van begrepen. Ze vinden ook allemaal dat de tekst heel goed bij mij past en dat ze dat horen dat ik hem graag wil lezen. Gelijk hebben ze.

“Zolang je hetzelfde lied blijft zingen, kom je niet vooruit”
Ik dacht een ogenblik na over deze woorden.
“Maar”, vroeg ik, “hoe kun je je lied veranderen als je bent vastgelopen?”
“Je gaat naar een heilige plaats, daar stel je je volledig open en dan luister je naar wat je moet horen”
“Hoe hoor je dat?”
“Je houdt je hele lichaam stil. De vogels zingen je toe. Het water praat tegen je. De sterren, de dieren doen mee om je te laten begrijpen wie je bent en wat je moet doen met je leven”
“Nemen ze de pijn ook weg?”
“De pijn gaat niet weg. Die blijft waar hij hoort. Hier”, zei Max en klopte op zijn hart. “De pijn die hier zit, zorgt dat je hart groter wordt. Je zou niet willen dat die pijn helemaal wegging. Door die pijn kun je liefhebben. Als je een heleboel verzamelde pijn meedraagt, draag je een hoop liefde mee. Als je die pijn niet kent, kun je voor niemand iets betekenen. Ook niet voor jezelf.”

“Dus als je niet vecht tegen de pijn, kun je er misschien iets positiefs mee doen? Bedoel je dat?”

“Ja, dat bedoel ik”, zei Max. “De pijn is een deel van jezelf Je zegt: Dat is er met me gebeurt. Dat houd ik bij me. Dan wordt het een verrijking in plaats van een belemmering”.
“Maar hoe zorg je dat dat gebeurt?”
“Je luistert. Naar de stem van de aarde. Wanneer je dat doet, luister je naar jezelf”, antwoordde Max. “Als je eenmaal geleerd hebt naar alles om je heen te luisteren, dan stel je je van binnen helemaal open en maak je contact. Zo kom je vanzelf op de goede weg. Het is niet de pijn, die je belemmert te leven, het is de angst voor pijn die je verlamt.”

Het komt uit een boek van Elizabeth Fuller, De stem van de aarde.

Ik heb het zelf nog niet gelezen maar iemand heeft me dit fragment doorgestuurd omdat die vond dat het bij mijn gevoelens paste. Dat is dus helemaal waar.

Ik hoop dat ik deze tekst binnen een paar lessen heel mooi kan voordragen, zonder beven en zonder slikken. Maar ik hoop nog meer dat mijn mede-voordracht-leerlingen de reden kennen voor het kiezen van deze tekst. Dat hoop ik.

I fall on my knees. Tell me how’s the way to be.

Standaard

Wauw. Ik zag net dat ik gisteren mijn honderdste post heb geplaats. En dan heb ik die nog niet eens zelf getypt. Ik heb hem laten typen omdat ik zo moe was. Moe en vooral pijn. Ik heb een belachelijk klein wondje aan mijn enkel en dat is ontstoken en opgezwollen en zéér pijnlijk. En dan moest ik gisteren juist ver stappen. De weg naar huis leek een eeuwigheid. Gelukkig was die lieve vriendin van mij er om mij te ondersteunen en om duizend keer te zeggen: “Pas op, rustig, we hebben tijd. Doe maar kalm.” Ons gezellig avondje was er aan door mijn gezaag en geklaag en gejammer over mijn voet. Ondanks de pijn hebben we soms toch goed kunnen lachen. Toen ik de trap op kroop bijvoorbeeld. Ik had super veel pijn en zij stond daar maar te lachen en als ik niet zoveel pijn had gehad, dan had ik ook de slappe lach gehad. Gelukkig was mijn voet deze ochtend beter. Maar helaas pindakaas, nu doet hij weer meer pijn.

Oké, ik ga stoppen met zagen. Toch over mijn voet.

 

100 berichten. 100 berichten waarin ik over mijn diepste gevoelens heb geschreven. Over dingen waar ik met niemand over durf te praten. Over belachelijke dingen. Over triestige dingen. Over moeilijke dingen. Over grappige dingen. Over twijfelachtige dingen. Over mijn gevoel.

En ik moet nog mijn verontschuldigingen aanbieden. Sorry dat ik eergisteren niet had geschreven wat mij gelukkig had gemaakt. Geen verontschuldigingen tegenover jullie. Maar tegenover mijzelf. Ik heb mijzelf teleurgesteld. Ik kan nog niet eens 35 dagen iets volhouden. Ik geef zo vaak dingen op. Dit wou ik zo graag volhouden. En het is al om zeep. Ik heb veel zin om ermee te stoppen. Maar dan geef ik wéér eens op. Dus ik moet volhouden. Dan is het maar eens 1 dagje dat ik het vergeten ben. Ik heb het de dag erna wel opgeschreven. Dat telt misschien ook een klein beetje. Maar volgens mijn gevoel niet echt. Ik voel mij als een opgever. En ja, jullie zullen wel denken dat dat overdreven is. Maar ik ben nu eenmaal een perfectionist en als er iets niet gaat zoals ik dat wil, dan word ik lastig, dan vind ik mijzelf een mislukkeling.

Oké, ik ga stoppen met zagen. Toch over mijn blog.

 

 

Daarstraks lag ik in de zetel en ik was tegen mijn papa aan het praten. Ik zal mijn geweldige monoloog eens opschrijven voor jullie.

 

“Dag papa.”

– stilte –

“Papa, waar zijt ge? Ik weet niet waar ge zijt. Hier bij mij of ergens in een ander leven of in de lucht of de hemel. Ik weet het niet. Zijt ge hier bij mij? Komt ge pas als ik mijn ogen sluit? Staat ge dan voor mij?”

– ogen toe –

“Papa? Als ik mijn ogen opendoe zijt ge weer weg. Misschien zijt ge er zelfs nooit geweest. Maar ik mis u. Ik mis u zo zo zo hard…”

– betraande ogen open –

 

Er zijn zo van die momenten dat ik zo’n dingen hoop. Hoewel ik weet dat het niet kan. Hij is gewoon dood. Een hoopje assen dat overal verspreidt is. Niet meer als dat. Zijn hele persoon, zijn zijn, is weg. Verdwenen. Dood. Soms verbaas ik mij daar zo over. Hoe is het toch mogelijk dat iemand kan doodgaan? Dat heel zijn persoonlijkheid, gedachten, gevoelens, gebaren, gezicht, alles, weg is. Dat er niets meer overblijft behalve de herinnering eraan. Niets tastbaar. Alleen een beetje gedachten aan hoe het allemaal was. Ik kan foto’s bekijken, of voorwerpen aanraken, of plaatsen bezoeken, maar hij is er nooit echt. Hij zal er ook nooit meer echt zijn. Dood. Voor altijd. Het lijkt zo onmogelijk, zo onrealistisch en toch is het de waarheid. De harde waarheid van deze harde wereld.

Zoals de titel van mijn blog zegt, we moeten samen verder, samen tegen de harde wereld. Die samen is iedereen. Mijn familie, mijn vrienden, maar vooral mijn papa. Ik moet samen met de gedachte aan hem verder leven. Verder leven in de harde wereld met het gedacht, met de waarheid, dat mijn liefste papa dood is. Samen tegen de harde wereld. Het zijn geen woorden die ik zelf heb uitgevonden. Het zijn woorden die de liefste vriendin ooit heeft geschreven naar mij. Die woorden raakten mij zo. In die woorden ligt zoveel waarheid. Die woorden vatten mijn verdere leven samen. Want ik moet verder. Ik moet samen met iedereen tegen de harde wereld opboksen. Want mij krijgen ze niet klein. De wereld is hard. Maar ik ook.

En mijn papa zeker.

 

37 – Toen ik een prachtig liedje luisterde. Muziek kan zo mooi en ontroerend zijn!

Give me wings to fly

Standaard

Raar.

Raar.

Raar.

 

Ik wil schrijven maar ik weet niet wat. Ik wil iets doen maar ik weet niet wat. Ik wil wenen maar ik kan het niet. Ik wil gelukkig zijn maar ik kan het niet. Ik wil leren maar ik kan het niet. Ik wil slapen maar ik kan het niet. Ik wil mijn papa maar dat kan niet.

Ik wil veel en ik wil niets.

Ik wil de wereld begrijpen en ik wil mijzelf begrijpen. Misschien moet ik bij het laatste beginnen. Dat zal een beetje makkelijker zijn. Maar toch… Hoe begin ik daaraan? Ik kan moeilijk aan mijzelf vragen: “Sarah, wie ben jij? ” Of toch. Misschien moet ik dat maar eens proberen. Proberen kan nooit kwaad.

“Sarah, wie ben jij?”

Ik ben, ondertussen, 19 jaar. Ik woon in … Ik heb twee broers, een lieve mama en geen papa meer. Ik studeer voor leerkracht lager onderwijs maar ik ben niet zeker meer of ik wel een goeie juf kan worden. Ik heb geen hobby’s, behalve schrijven, muziek luisteren, lezen en mij vervelen. Alhoewel dat laatste nog zelden voorkomt. Werken voor school, dat is eerder mijn hobby geworden. Maar eigenlijk kan je dat niet echt een hobby noemen. Eerder een verplichting. Ik ben single, al heel mijn korte leven lang (behalve in de kleuterklas, joepie!). Ik ben lelijk. Ik ben raar. Waarom ben ik raar? Ik doe dingen waarvan anderen raar opkijken. Wat dan? Afval heel grondig sorteren 😉 😉 , heel vroeg opstaan om mijzelf dan heel traag klaar te maken, nooit in de jacuzzi gaan terwijl we er eentje in onze tuin hebben staan, niets op mijn boterham eten behalve choco en heel heel zelden confituur, mijn sms’en korter maken door enkele letters weg te laten zodat het in één bericht past, ’s morgens overal de radio of CD speler opzetten, ’s morgens altijd cornflakes eten (zonder melk!) en niets drinken tot 18u (alhoewel ik dat tegenwoordig probeer te veranderen door een flesje water of sprite te kopen op school en aanduiden met bik tot waar ik het moet opdrinken), op school altijd een frangipaneke eten, mooie kleedjes en schoenen kopen en toch nooit uitgaan, … Zo kan ik uren en uren doorgaan. Misschien vinden anderen dit raar, zoals ik al zei. Maar voor mij zijn die dingen zo gewoon en vanzelfsprekend. Daarom noemen we zo’n dingen ook ‘gewoontes’. Die gewoontes maken mensen tot de persoon die ze zijn. Moest iedereen dezelfde gewoontes hebben waren we allemaal dezelfde en was alles heel saai.

Maar veel wijzer ben ik nog niet geworden. Wie ben ik? Misschien moet ik eens karaktereigenschappen opnoemen. Sorry als het stoeferig overkomt, want dat ben ik eigenlijk niet 🙂 Dus ik zal dan maar beginnen met bescheiden. Eerlijk, vriendelijk (cliché), lief (nog een cliché), verlegen als ik nieuwe mensen ontmoet of verlegen in grote groepen, stil in grote groepen en soms luidruchtig in kleine groepjes (alhoewel, luidruchtig is overdreven maar ik weet geen ander woord). Zorgzaam, rustig (vooral als ik moe of slechtgezind ben, maar ik zal nooit de wildste van de groep zijn), leergierig, afwachtend, soms ook spontaan, soms sociaal, soms initiatief nemend (is dat een woord?), goedlachs (als ik mij goed voel tenminste). Nu zit ik eventjes vast. Ahja, twijfelaar! Ik twijfel als aan alles. Alles wat ik hier tot nu toe heb geschreven is eigenlijk heel afwisselend. Het hangt echt af van de situatie hoe ik mij gedraag. Als ik mij op mijn gemak voel, bij vrienden ofzo, dan komen alle ‘positievere’ eigenschappen in mij naar boven. Dan ben ik niet meer verlegen, dan ben ik rechtuit, enthousiast, zot en belachelijk. Maar als ik mij niet op mijn gemak voel, dan ben ik onzeker en terughoudend, verlegen, afwachtend en stil. Eens ik mensen beter leer kennen heb ik het gevoel dat ik meer mijzelf durf te zijn. Maar soms heb ik het gevoel dat ik niet zeker ben wie dat is, die ‘mijzelf’. Dan denk ik: ben ik wel enthousiast, sociaal, spontaan, oprecht, durf ik wel voor mijn eigen mening uit te komen? En als ik erover nadenk, dan denk ik dat ik wel die persoon ben. Want als ik bij mijn vrienden/vriendinnen ben, dan voel ik mij goed. Dus als je je goed voelt, dan is dat toch een teken dat je jezelf bent. Niet?

 

Als ik mijzelf op deze moment zou moeten beschrijven met één woord, dan zou ik zeggen: wisselvallig. Want de laatste maanden ben ik heel wisselvallig. Ik kan de ene moment blij en opgewekt zijn maar twee minuten later kan dat al helemaal zijn omgeslagen. Dan kan ik juist heel verdrietig zijn. Wisselvallig zoals het weer in België. De ene moment lijkt het alsof de zon gaat schijnen terwijl ze eventjes later nergens meer te bespeuren is.

 

Sarah is wisselvallig.

 

Zozo, veel bijgeleerd over mijzelf seg. Misschien wel, misschien niet. Dat is weer de onzekere twijfelaar die in mij naar boven komt. Nu zal ik weer afwachtend moeten zijn. Afwachten wat de toekomst brengt. Want wie weet ben ik binnen een paar maand een heel ander persoon. Want dat is al eens gebeurd, een paar maand geleden, was ik anders. Toen dacht ik anders na over de dingen. Maar mijn karaktertrekken zijn toch nog niet veranderd. Misschien komt dat nog, misschien ook niet. Afwachten. Vooruitkijken. Niet stilstaan. Niet achteruit gaan. Vooruit is de enige weg die ik op mag gaan. Vooruit!

 

What the hell am I doing here?

Standaard

Ik weet niet goed waarom ik met deze blog begonnen ben.

Ik weet niet goed meer wie ik ben of wat ik doe. Ik twijfel aan alles en toch ben ik tegelijk ook zeker van alles wat ik doe.

Mijn leven is de laatste tijd hard verandert.

Misschien is het daarom dat ik hier terecht ben gekomen.Ik ben opzoek naar vaste grond, naar iets waaraan ik me kan vastklampen, naar zekerheden. Ik zoek de waarheid. Ik weet niet of ik ooit de waarheden van dit leven zal kennen maar ik wil ze alleszins proberen te zoeken. Gewoon de moeite doen om ze te vinden en mezelf te vinden. Dat is wat ik wil.

Ik wil ook weer gelukkig worden. Opnieuw weet ik niet hoe ik hieraan moet beginnen. Het enige dat ik weet is dat ik het wil. En ik veronderstel dat dat het begin is. Dus blijkbaar ben ik al begonnen met gelukkig te willen worden zonder dat ik het goed besef.

Ik wil veel, te veel. Maar ik denk dat de dingen die ik wil, normaal zijn. Wie wil er niet gelukkig zijn? Wie wil er niet zichzelf leren kennen? En wie wil er niet de waarheid ontdekken?

Ik wil de dood van mijn papa verwerken en een plaats geven. Dat wil ik zo graag. Maar wat ik nog liever zou willen is dat hij hier gewoon weer naast mij staat en dat alle twijfels die ik heb verdwijnen. Of dat ik ze zelfs nooit heb gekend en dat alles weer zoals een paar jaar geleden is. Maar dan zou ik nooit nagedacht hebben over alle dingen waarover ik nu nadenk. Ik denk dat alles een bedoeling heeft. De bedoeling van de ongelooflijk harde en oneerlijke ziekte van mijn papa die hem langzaam maar zeker in bezit nam, is dat ik nadenk over alles. Maar dan ook echt over alles.

Als ik het zo bekijk, is de dood echt niets en is het gewoon het begin van een nieuw leven voor degenen die achterblijven.

Ik vraag me eigenlijk af wie dit gaat lezen. Is er iemand geïnteresseerd in de gedachten van een achttienjarig meisje dat de weg kwijt is en hem terug wil vinden? Laat het me alstublieft weten als het zo is.

Sarah